|
Geschreven door Paul Smit
|
|
dinsdag, 29 december 2009 14:50 |
Grensovergang Nepal naar India
De grensovergang Nepal India bij Sunauli is wel de meest chaotische die we tot nu toe zijn tegengekomen. Op een gegeven moment rijd je Sunauli binnen en komt terecht op een soort markt met allerlei kraampjes en stalletjes. Verder een enorm aantal elkaar in de weg staande voertuigen. Even weet je niet wat te doen dan komt er een mannetje en die gaat je begeleiden naar een parkeerplek vlak bij het 'Immigration Office'. Ondertussen probeert hij je te verleiden om bij hem je Nepalese Rupies om te wisselen in Indiase Rupies. Helaas we hadden net al ons Nepalees geld omgezet in diesel. In het kantoortje werden uit de paspoorten de daarin geniette papiertjes eruit gehaald. Het bleken formulieren te zijn om de uitreis gegevens vast te leggen. Ik mocht deze zelf invullen en ook voor Marita mocht ik tekenen. Vervolgens werd er van een groot stickervel twee stickertjes afgehaald en in de paspoorten geplakt, krabbel erop en klaar. Dus op naar de douane voor het carnet. Dit gebouw was aan de overkant. Hier overal mannen, vrouwen en zelfs kinderen achter tafels, er was niet veel sprake van zorgvuldigheid, op de grond lagen bergen ingevulde douane-formulieren. Na zwaaien met het carnet kwam er iemand in aktie. Na enig overleg met de invulbaas werd er een tas met de benodigde stempels en het carnetboek gehaald. Ik mocht weer de gegevens invullen en toen werd door de assistent invulbaas de stempels gezet. Nu bleek dat ik eerst weer een kopie van mijn paspoort en visa moest geven. Dus werd ik door behulpzaam mannetje naar een kopieer-stalletje gebracht. Voor 10 RP kreeg ik deze. De kopieën kwamen bij het carnet en ik werd door een loopjongenknul via een groot parkeerterrein naar een ander gebouw gebracht, waar carnet-handtekening baas zat om de benodigde handtekeningen te zetten. Deze man bleek er niet van te houden dat er voor gedrongen werd. Iemand probeerde steeds zijn formulieren bovenop een stapel te krijgen, maar door de carnetbaas iedere keer weer onderop gegooid. Maar goed alles was nu in Nepal geregeld. Op naar India.
Dit bleek moeilijker, stel je de Kalverstraat in Amsterdam voor. Een winkelstraat met twee rijbanen, winkelend publiek en aan twee kanten vol met vrachtwagens en bussen, met daartussen laverende riksja's, motoren en fietsen. Verder staat het verkeer muurvast omdat zoals gebruikelijk in India buschauffeurs toch proberen in te halen en dus het hele verkeer klem zetten. Ook in India weer een mannetje die ons bij de Immigratie (een kantoor tussen winkels) laat parkeren, waardoor het voor iedereen erg moeilijk wordt om door te rijden. Ook nu weer blijft Marita in de auto, dus geen foto's. Weer formulieren invullen en voor beide tekenen. Redelijk snel geregeld en aan de overkant de douane. Hetzelfde ritueel, invullen koffertje halen (we waren deze dag de eerste carnet-klant aan beide kanten natuurlijk), stempels zetten en naar de carnetbaas. Deze tekende en we waren klaar om India weer verder te bezoeken. Het heeft zeker een halfuur of meer gekost omdat zo'n imbeciel van een buschauffeur de boel weer eens had vast gezet (zie foto's).
Na het maken van de foto's ben ik op de man afgestapt en heb tegen hem gezegd “I made a picture of you, so that everybody can see how stupid you are”. De passagiers konden hier wel om lachen, de man zelf had alleen een stomme grijns op zijn gezicht, zal wel geen engels kunnen verstaan.
Goede les, ga liever naar het westen (als je tenminste in het westen van India moet zijn) en neem de grensovergang bij Bankassa/Gaddachauki.
 
 
 
|
|
Laatst aangepast op dinsdag, 29 december 2009 14:59 |
|
Geschreven door PS
|
|
vrijdag, 16 oktober 2009 14:40 |
Grensovergang Pakistan naar India
De Pakistaanse grens bereikten wij om 11.30. Een mannetje voor een hek hield ons tegen en wilde onze paspoorten en carnet zien. Daarna moesten we doorrijden naar een nieuw gebouw (met airco en schone toiletten) op een binnenplaats. Algauw kwam een in keurig uniform gestoken beambte mij verzoeken in de wachtkamer plaats te nemen, alwaar snel een irritant mannetje kwam zeuren dat hij wel geld kon omwisselen. We hadden nog maar 2400 Rupies(zo'n € 2,25) wat nauwelijks de moeite van het omwisselen waard is. De man bleef maar aandringen, tot Marita hem met een strenge blik tot zwijgen bracht. Er moest weer naar de auto gekeken worden, het chassisnummer gecontroleerd en hun nieuwsgierigheid naar de binnenkant bevredigd. Weer het gebouw in, weer even wachten en toen naar de immigratie, loket 12. Hier zat iemand achter een computer, maar was duidelijk met iets privé bezig, weer even wachten tot de juiste persoon er was. Er werd van ons beide net als bij binnenkomst een webcam-foto gemaakt. De gegevens in de computer gezet en de paspoorten afgestempeld. Terug naar het keurige meneertje, even wachten en het carnet werd gebracht, keurig afgestempeld. Klaar om Pakistan te verlaten, door naar het Pakistaanse hek en een laatste controle van de papieren en het hek ging open. Al met al binnen drie kwartier was de eerste barrière geslecht.
 
Bij het hek van India een soldaat die de paspoorten controleerde op een geldig visum en toen ging het hek open. Doorrijden naar een gebouw aan de linkerkant, daar parkeren en bij binnenkomst moesten wij eerst een gezondheidsverklaring invullen en tekenen, Daarna kregen wij een binnenkomst-formulier, dat ook ingevuld en getekend moest zijn. Daarmee moesten wij naar een loket. De gezondheidsverklaringen werden onder in een la gestopt. De paspoorten werden ingescand en de foto's van ons beide eruit geknipt en in een document geplakt, vervolgens werden alle gegevens die wij hadden ingevuld weer in de computer gezet en toen kregen wij een briefje om de grens te passeren. Maar zeiden wij, we hebben een truck bij ons en we hebben een getekend carnet nodig. Dus naar de custums eerst checken of we het land wel in mochten en vervolgens de auto-gegevens noteren. Daarna moest de auto naar een parkeerplaats om onderzocht te worden. Leuk voor een personenauto, maar niet voor ons. Dus moesten er op een andere plaats een stel vrachtwagens verzet worden en konden de nieuwe nieuwsgierigen aan bod komen. Dit duurde wat langer er waren wat meer mensen. Alles was weer in orde en het uitrij briefje werd weer afgestempeld en we mochten gaan. Maar ja de beambte had nog een superieur en deze ging ook weer even op de strepen staan en wilde zelfs het motornummer zien. Nu denk ik dat dit nummer zich wel ergens op het motorblok te vinden is. Maar waar? En bovendien moet dan de cabine gekanteld worden, dit ging de baas toch ook wel te ver. Nog twee handtekeningen op een papier en eindelijk naar het laatste hek. Papiertje afgeven, gegevens weer in een boek en ja daar zijn we in India na anderhalf uur voor India en drie kwartier voor Pakistan. We vonden het toch snel gegaan.
 
 
 
|
|
Laatst aangepast op vrijdag, 16 oktober 2009 18:13 |
|
|
Geschreven door Paul Smit
|
|
donderdag, 19 november 2009 20:56 |
Grensovergang India naar Nepal
Om de grens van India naar Nepal over te steken, hadden we een kleine grenspost uitgekozen. Om in India bij deze post te komen, moet je door een hek en als dat gaat, dan kun je doorrijden. Uiteraard wel even tol betalen (35RP = € 0,52). Je rijdt dan over een heel smalle waterkering tot een klein gebouwtje, het 'Immigratie-kantoor'.
Hierin een aardige jongeman, die ons een formulier liet invullen, ondertussen andere grensgangers inschrijvend in een groot boek. Ik pakte een pen van tafel en begon met mijn naam. De jongeman kwam hierachter en gaf me een blauw schrijvende pen. Ik alles met deze pen overgetrokken en toen vond hij het goed.
In Bankasa wordt niet met computers gewerkt. Nadat wij onze formulieren hadden ingevuld, werden deze gegevens weer overgeschreven in een ander dik boek (het boek voor buitenlanders), vervolgens werden onze paspoorten en de ingevulde formulieren aan de handtekeningen-baas gegeven en deze ging na bestudering van mijn formulier het rood/blauwe met de witkwast verwijderen. Mijn naam vulde hij zelf in, hierna werd het uitreis-stempel in onze paspoorten gezet. Op naar “Customs” voor het carnet in een gebouwtje ernaast. Ook hier weer een uiterst relaxt sfeertje. Het grote carnet-boek kwam tevoorschijn uit een kast met boeken uit het jaar nul. De gegevens werden genoteerd en de stempels op ons exemplaar en het uitrij-exemplaar gestempeld en de boel was klaar. Tijdsduur bij de Indiase-grens 1 uur.
Doorrijden naar de Nepalese grens. Wij hadden niet in de gaten dat we het 'Immigratie-kantoor' al voorbij waren gereden. Het lag beneden aan een verhoogde weg, maar Nepalese verkopers langs de kant hielden ons stop. Ook hier doen ze niet aan computers. Dus weer formulieren invullen, alleen werden deze niet overgeschreven, maar we moesten hier wel onze visa's kopen. Deze waren vergeleken met vorig jaar wel enorm in prijs gestegen van 40$ naar 100$. Maar ja, als je Nepal in wil moet je dokken. Verder waren de mensen ook hier heel vriendelijk. Dan naar “Customs” voor het carnet en het wordt een beetje saai, weer vriendelijke mensen. Er werd mij zelfs een jongedame aangeboden, maar met Marita achter me heb ik maar bedankt. De heer legde ons uit dat als je van 6 uur aan het werk bent, dan wil je wel eens een grapje maken. Alles keurig afgestempeld en ook hier waren we na 1 uur klaar. Een lekkere en snelle grensovergang.
|
|
Laatst aangepast op donderdag, 19 november 2009 21:18 |
|
Geschreven door Paul Smit
|
|
vrijdag, 25 september 2009 21:30 |
Grens Iran Pakistan
De grensovergang naar Pakistan gaat pas om 8 uur open, maar we zijn erom half acht. Bij het hek is een gebouwtje met de deur op slot maar er komt een man aangelopen die de deur ontsluit een boek pakt naar het carnet vraagt en de gegevens noteert. Vervolgens zegt hij dat we moeten wachten op zijn baas, deze komt tien over acht. Deze zet ook weer dezelfde gegevens in een boek, maar we krijgen hier geen stempels in het carnet. We moeten naar het gebouw van custums. Hier is een groot parkeerterrein waar ik Marita weer in de truck achterlaat en een gebouw binnen ga, algauw komt er iemand die het carnet overneemt en de gegevens weer in een boek noteert ook hij gaat de truck controleren en het chassisnummer. Maar ook deze man heeft geen bevoegdheid om te stempelen, maar moeten we weer op zijn baas wachten. Ondertussen zitten er vier man in de ruimte te niksen, waarschijnlijk te wachten op de stroom van buitenlandse auto's. De baas van het spul krijgt het boek en klopt alles weer in de computer en zet eindelijk de benodigde stempels. Ik word naar de immigratie gestuurd, een gebouw iets verder op. Het is erg druk, bij een klein kantoortje staan veel Pakistani met hun paspoort te zwaaien. Als ik de paspoorten omhoog houdt, moet iedereen wachten en de gegevens worden in de computer gezet, de benodigde uitreis-stempels zijn daarna snel gezet en we mogen verder rijden. Tot natuurlijk het laatste controlepunt, waar weer een controle plaats vindt.
We rijden het Pakistaanse grensgebied binnen en krijgen alvast een voorproefje van de hygienische toestanden. In een onooglijk gebouwtje vindt de paspoortcontrole plaats en nu moet zelfs Marita mee. Hier geen schoon gebouw met airco, door een vies gangetje komen we in een wat grote kamer met wat beambten. Een wenkt ons en gaat met het paspoort van Marita aan de gang, ze moet voor een webcam haar gezicht laten zien en er wordt een foto gemaakt. Dit gaat ook zo met mij, de stempels worden gezet en we worden naar de custums verwezen. Dit gebouw staat een eind verder en er wordt een agentje opgetrommeld om ons naar dit gebouw te brengen, samen met de truck. Hier mag ik gaan zitten en een groot boek wordt te voorschijn gehaald. Er wordt weer van alles genoteerd, maar er is geen computer. Het carnet wordt gestempeld, het voucher voor de binnenkomst afgescheurd en we zijn klaar om Pakistan binnen te gaan. Helaas we worden gesommeerd om te wachten op een escorte, hierover meer in het reguliere verslag. |
|
Grensovergangen
