Welkom op de website van Paul en Marita

Nieuwsflits

Details: Created on Wednesday, 10 August 2011 08:30; Last Updated on Sunday, 15 April 2012 22:05; Written by PS; Hits: 103

Zoals jullie misschien gezien hebben zijn we bezig met de website te updaten, alles loopt nog niet zoals het moet, maar we zijn er mee bezig. We hopen dat jullie alles wat overzichterlijker vinden, dan de vorige versie.

Site is bijgewerkt tot 14 april 2012, veel leesplezier!! Groetjes Marita en Paul

3 mei tot 20 mei 2012

Details: Created on Sunday, 20 May 2012 00:19; Last Updated on Sunday, 20 May 2012 02:38; Written by MvL; Hits: 14

3 mei Horse Creek Camp N 36 23.255 W 118 57.090 (209 km)

Omdat het op Camp 9 zo verschrikkelijk blijft waaien besluiten we om door te rijden, er is gewoon veel te veel wind om lekker buiten te zitten en om de hele dag gewoon binnen te zitten heeft ook geen zin, dan kunnen we beter gewoon beter een stukje rijden.

Ergens onderweg stoppen we bij een Mac Donalds, niet voor een hamburger maar voor internet. We parkeren zo dicht mogelijk bij het pand, zodat we gewoon vanuit onze “huiskamer” kunnen internetten. In Amerika is de internetverbinding bij een Mac beduidend sneller dan in Australië, daar was het een kwestie van veel geduld om alleen al je mail op te halen. In een rap tempo werk ik de site bij, nou ja rap... ik ben er toch nog 2 uur mee bezig, voordat alles weer netjes op de site staat.

Nee Paul deze boom is echt te hoog!!

Het is al laat in de middag voor we op een Camping een plaatsje vinden voor de nacht. De camping stelt niet veel voor, het ligt wel schitterend aan een meer. Het probleem is dat de plaatsen bijna allemaal onder water staan, omdat er te weinig sneeuw en regen is gevallen afgelopen winter, vreest men voor te kort aan water in de herfst. Nu hebben ze de sluizen van het stuwmeer dichtgedaan en zo loopt het meer vol, of beter gezegd bijna over, elke dag komt het water 2 foot (0,60 m) hoger. Voor de camping is dat natuurlijk desastreus, er zijn nog een paar plekken over, maar die zijn of heel klein of vreselijk schuin, zodat je bijna uit je bed valt als je erin wil gaan liggen. Maar goed we hebben geen keus en vinden een klein plaatsje waar we net in passen en met behulp van de rijblokken onder de wielen staan we toch nog redelijk recht.

Onder gelopen land

4 en 5 mei Kings Canyon N 36 48.173 W118 44 870 (209 km)

We willen via het Sequoia NP naar het Kings Canyon NP rijden, maar dat blijkt niet te gaan met onze Tierelier. We zijn te lang, er mogen alleen auto's tot 22 foot van deze pas gebruik maken en wij zijn helaas 26 foot. Maar volgens een ranger worden er via de andere kant niet zulke hoge eisen gesteld en hebben we meer kans om zo toch deze parken te bezoeken. Goede raad is duur, dus we besluiten de omweg te nemen en via tegengestelde richting het park in te rijden. Zo rijden we eerst naar het Kings Canyon, de weg is adembenemend, we duiken de diepte van de Kings Canyon in en hebben schitterende uitzichten. Heel ver beneden ons zien we de King river door het dal slingeren, een geweldig gezicht. Later in de middag parkeren voor de nacht, met op nog geen 5 meter van ons vandaan de King river, die met een oorverdovend lawaai ons voorbij raast.

De volgende dag maken we een wandeling naar de Mistfall, het is een bijzonder mooie wandeling, met een hoogte verschil van 250 meter in 5 miles. Ook hier lopen we langs een woeste rivier die, op het eind van de wandeling, naar beneden komt stormen, geheel gehuld in een dikke mist van water. Alweer zo'n mooi natuurverschijnsel.

De Mistfall deze bleef heel mooi stil staan

6 mei Lake Kaweah N 36 23.609 W 118 57.843 (137 km)

Voordat we het Sequoia NP inrijden bezoeken we nog de General Grant Tree, met zijn lengte van 81 meter en een omtrek van maar liefst 33 meter is dit op twee na grootste boom van de wereld.

Het is inderdaad waar wat de Ranger zei, via de andere kant is het wel mogelijk om deze weg te rijden. Er zijn eigenlijk geen obstakels, behalve dat er juist in het gedeelte waar de meeste bochten zijn, aan de weg wordt gewerkt. Hier is de weg maar 1 weghelft breed, over een lengte van 3 miles, natuurlijk wordt hier met een stoplicht alles in goede banen geregeld. We moeten lang wachten en de file wordt steeds langer, maar als we dan eindelijk mogen rijden laten we al de andere weggebruikers voorgaan, zodat wij als laatste de file sluiten. De weg is inderdaad erg smal, met diverse haarspeldbochten en hier en daar steken er behoorlijke rotswanden uit, we kunnen natuurlijk ook niet te langzaam rijden, want dan komt het tegemoetkomende verkeer er alweer aan. Gelukkig halen we zonder veel problemen de andere kant, het licht stond daar gewoon nog op rood, dus we hadden ons geen zorgen hoeven maken. Verder is de weg bergachtig maar zeker goed te doen, helemaal geen probleem dat we te lang zouden zijn. Zo rijden we weer langs de camping waar we een paar dagen geleden ook al hebben gestaan, maar vandaag slaan we deze maar over. Even verder hebben we een mooie plek gezien, met prachtig uitzicht over het meer en wat ook belangrijk is, we staan gewoon recht, we hoeven de rijblokken niet eens te voorschijn te halen.

de grote Sequoiaboom

7 mei Yosemite NP N 37 29.521 W 119 38.032 (202 km)

Langs de weg zien we een Nederlandse vlag met de naam Berghuis erbij, ze verkopen vers fruit, dus het is tijd om even te stoppen voor wat inkopen. Het blijken Eva en Martin Berghuis te zijn, een wat ouder stel, maar nog vreselijk actief, ze wonen al meer dan 50 jaar in Amerika en hebben deze prachtige plek in de jaren 90 gekocht, er een huis op laten zetten en veel fruitbomen gepland. Het is een paradijs op aarde, heerlijk rustig met een mooie tuin inclusief een heel grote vijver met heel veel bloemen. We worden uitgenodigd voor een kop koffie met echte Nederlandse ontbijtkoek, heerlijk! Als we vragen waar de ontbijtkoek vandaan komt, krijgen we meteen een adres in Ripon waar een heleboel Nederlandse producten te koop zouden zijn.

P1120433

Martin en Eva Berghuis

Na een uurtje van gezellig koffiedrinken nemen we afscheid van Eva en Martin en vervolgen we onze weg richting Yosemite NP.

8 mei CA 140 N 37 39.937 W 119 55.494 (103 km)

Het Yosemite NP is een schitterend park, alleen vreselijk toeristisch, we bekijken al het natuurschoon en verlaten het park al vroeg in de middag. We parkeren weer ergens langs een rivier en genieten van de rust die absoluut niet in het park te vinden was. Nu is het nog voorseizoen, wat moet het wel niet een gekkenhuis zijn als het hoogseizoen is.

9 mei Livermore N 37 42.019 W 121 46.119 (250 km)

We rijden dwars door de bergen, vaak kruipen we omhoog en hebben we een lange file achter ons. We moeten dan ook de turnouts gebruiken, dat zijn korte inhammen in de weg, waar het langzame verkeer gebruik van moet maken, om het achterop komende verkeer voorbij te laten gaan. Op zich natuurlijk een goede regel, wij willen ons best aan deze regel houden, ware het niet, dat het achterop komende verkeer zo langzaam passeert en de stroken zo kort zijn, dat we al menige keren stil hebben gestaan op zo'n turnout. Het kost dan weer heel veel energie en tijd voor we weer een beetje op snelheid zijn en hebben binnen de kortste keren weer een lange file achter ons. We besluiten dan ook om alleen gebruik van deze turnouts te maken als de stroken lang genoeg zijn zodat wij niet meteen stil staan. Als we weer eens omhoog rijden en de turnouts niet gebruiken, worden we staande gehouden door de politie, we worden gesommeerd om de turnouts wel te gebruiken, maar komen er gelukkig met een waarschuwing van af. De volgende turnouts hebben we maar netjes gebruikt, je weet maar nooit of diezelfde politieagent achter een boom staat om te controleren.

soms moeten we wat geduld hebben

10 mei Half Moon Bay N 37 28,122 W 122 26.758 (121 km)

Tegen de middag parkeren we op een camping pal aan de Grote Oceaan, het is er koud en erg winderig. De Oceaan slaat met grote golven op het strand wat altijd weer een mooi gezicht is.

Half Moon Bay is een aardig klein stadje ongeveer 50 km ten zuiden van San Francisco, waar we morgen naar toe gaan voor een bezoek aan de Alcatraz gevangenis.

11 mei American Canyon N38 05.705 W 122 15.007 (88 km)

Aangezien we ons om 11 uur moeten melden bij de boot, die ons naar het eiland brengt waar de Alcatraz gevangenis op ligt moeten we vroeg op pad. We rijden dwars door San Francisco, met zijn straten met enorme hoogte verschillen. Soms staat het stoplicht op rood en moet ik een behoorlijke hellingproef doen, maar alles verloopt zonder problemen, het is zelfs wel leuk om door deze aparte stad te rijden. Hier zou ik niet zo gauw op de fiets stappen om even boodschappen te gaan doen, naar beneden is geen probleem, tenminste als je maar goede remmen hebt, maar om weer boven te komen is een loodzware klus.

San Francisco gezien vanaf de Alcatraz gevangenis De Golden Gate Bridge

Zoals gezegd de Alcatraz gevangenis ligt op een eiland, de boot doet er een kwartier over om er te komen. Het is een heel aparte ervaring, om door de gangen van ėėn van de beruchtste gevangenissen van Amerika te lopen. De gevangenen hadden niet heel veel ruimte, hun cel was iets van 2x3 meter en maar 1.90 hoog, er was totaal geen privacy, als ze van hun toilet gebruik maakte, kon de overbuurman gewoon meegenieten. In deze gevangenis hebben bekende maffiabazen gezeten zoals Al Capone en The Birdman. In 1963 sloot de gevangenis voorgoed zijn deuren, het complex moest nodig gerestaureerd worden en de exploratiekosten rezen de pan uit, de gevangen werden overgebracht naar andere gevangenissen en nu is het een toeristische attractie geworden, er komen meer dan een miljoen mensen per jaar om het eiland te bezoeken.

Gelukkig staat voor mij de deur gewoon open Soms werd er een geslaagde ontsnappingspoging gedaan

Na het bezoek aan de gevangenis rijden we San Francisco weer uit, via de Golden Gate Bridge die uit 2 verdiepingen bestaat, met elk 8 rijbanen, allemaal gevuld met auto's. Het is natuurlijk vrijdagmiddag 4 uur en iedereen verlaat de stad, wat deze drukte verklaard. Het is een zee van auto's kilometers lang en rijen dik, we proberen zo snel mogelijk een rustigere plaats te vinden waar we de nacht kunnen doorbrengen, maar dat is niet zo eenvoudig.

We vinden dan eindelijk ergens een winkelcentrum, waar we achter een gebouw redelijk rustig staan, maar helaas we worden na een paar uur weggestuurd en moeten wat anders zoeken. Ondertussen is het wat rustiger geworden op de weg en we vinden een paar kilometer verderop, een rustige plaats langs een weg, waar we de nacht doorbrengen.

12 en 13 mei Lake Tahoe N 38 56.748 W 120 05.961 (272 km)

Lake Tahoe is een mooi, groot en diepblauw meer, we besluiten dan ook om hier een dagje te blijven staan. Dit meer bevat zoveel water dat als het leeg zou stromen heel Californië 45 cm onder water zou komen te staan. Op sommige plekken is het wel 600 meter diep, je kan hier dus spreken van een zeer groot zoetwaterreservaat. De weg rondom het meer is schitterend, soms rijdt je vlak langs het meer om even later weer hoog boven het meer te rijden met de mooiste uitzichten.

Op de camping staan allemaal grote kasten, waar je je etenswaar in kan doen, dit is nodig omdat er hier beren rondlopen en op al het voedsel afkomen, die niet in deze kasten zijn opgeborgen.

14 mei Sutclife (Lake Pyramid) N 39 56.205 W 119 35.328 (230 km)

Vandaag komen we in een heus Indianenreservaat, hier zijn de Indianen in het verleden naar toe verbannen. Het is een dorre en droge woestijn, er is maar weinig begroeiing en alweer heel veel zand . Alleen het Lake Pyramid ligt er als een grote oase, midden in deze desolate plek, wonderschoon tussen, wat wel weer heel bijzonder is.

In het meer komen veel Pelikanen voor en er leven heel veel soorten vogels.

We parkeren voor de nacht vlak langs het meer en het is gewoon weer genieten geblazen, totdat het begint te waaien en er heel veel zand wordt verplaatst. Er blijft ons niets anders over om naar binnen te gaan en de storm maar aan ons voorbij te laten gaan.

Het Pyramid Lake

15 mei Cumsey Creek N 40 18.494 W 121 25.538 (272 km)

Voordat we wegrijden moeten we eerst maar weer eens zandruimen in de camper, de storm van gister heeft toch nog veel zand naar binnen weten te blazen en dat moet eerst weggeruimd worden.

We rijden de hele dag, eigenlijk rijden we elke dag best veel. West Amerika heeft veel te bieden, er is hier zoveel natuurschoon, dat, zelf wij, tijd te kort komen om alles te zien. Maar ook voor ons dringt de tijd, we willen half juni in Alaska zijn en dat is nog meer dan 5.500 km van ons verwijderd. Tijd om een beetje op te schieten dus.

16 mei Van Duzen River N 40 28.145 W 123 47.783 (298 km)

Vandaag staat het Lassen NP op het program, maar helaas het park is nog gesloten, er ligt te veel sneeuw op de weg, pas over een paar weken zal het open gaan. Als we de Tierelier parkeren voor een korte wandeling door de sneeuw, gaan er net twee jongens met snowboard en ski's de bergen in. Ze lopen naar de top van de vulkaan en gaan daarna met snowboard naar beneden, een zeer sportieve onderneming.

Jammer het Lassen NP was gesloten

Na dit korte bezoek aan het park, rijden we de hele dag door richting de Grote Oceaan.

17 mei Elk Prairie Creek N 41 21.556 W 124 01.736 (176 km)

Zodra we in de buurt van grote steden komen is de armoede van dit land goed te zien. Er staan altijd mensen bij stoplichten te bedelen, vaak met een bordje in de hand met een tekst erop waar ze om geld vragen. Laatst zag ik bij een benzinestation een man zijn muntjes tellen, hij deed er erg lang over, steeds telde hij het geld weer. Eenmaal binnen bleek dat de man 2 sigaretten wilde kopen, de man achter de kassa had in een la, hiervoor speciaal een pakje liggen, waar hij er 2 uithaalde. De man legde zijn 10 keer uitgetelde muntjes op de toonbank en vertrok weer, het zegt wel iets over de armoede die hier is.

Wij rijden naar het Redwood NP, wat trouwens vlak naast de Highway101 ligt. Hier staat de hoogste boom van de wereld, met een lengte van maar liefst 114 meter (379 FT).

We maken een pittige wandeling door het bos naar de kust en genieten van de mooie omgeving.