• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

8 februari tot 16 april 2012

 

8 februari tot 3 april 2012 Nederland.

We waren 8 weken Nederland en het was geweldig, om even tot rust te komen en te genieten van onze kinderen en kleinkinderen. Maar zoals altijd, aan alles komt een eind, dus daar stonden we weer, op 4 april op Schiphol om al snikkend afscheid te nemen van onze geliefden.

DSC05881DSC05647













computeren is hun favoriete bezigheid                                                              grootmeesters in de dop?

4 april 2012 Amsterdam - New York 

Via Durbin vliegen we naar New York, waar bij aankomst al de passagiers in een rij worden gedirigeerd, dan loopt er een hond langs, die wordt op een willekeurige passagier losgelaten om hem te besnuffelen op drugs en andere narigheden. Na dit korte oponthoud mogen we door naar de douane, na enig wachten mogen wij ter auditie komen. Onze vingerafdrukken en een scan van onze oogpupil wordt genomen. De ambtenaar is zeer vriendelijk en wil ons wel een visum geven voor een jaar, we moeten dan even naar een apart hokje voor speciale stempels. Alles gaat super snel en voor we het weten heeft men het speciale papiertje met stempels in ons paspoort geniet. We mogen tot 4 april 2013 in Amerika blijven en zo vaak als we willen in en uit reizen. Het binnenkomen van Amerika valt dus erg mee, we hebben niets gemerkt van extra beveiliging, alles is het zelfde als andere landen, op de vingerafdrukken en de oogscan na, dat hebben we nog niet meegemaakt.

We nemen de gratis trein van het vliegveld die ons naar het verzamelpunt van hotelbusjes brengt. Hier rijden de busjes van heel veel hotels af en aan, we moeten even wachten tot het busje van ons hotel arriveert, maar dan gaat het allemaal in een rap tempo en voor we het weten hebben we de sleutel van onze kamer en kunnen eindelijk slapen, we zijn uitgeteld.

5 April 2012 New York – Los Angeles

Om kwart over vier gaat de wekker, het eerste busje naar het vliegveld vertrekt om 5 uur. De tijd is een beetje krap, ons vliegtuig vertrekt om 6.30 uur, maar het moet net te doen zijn. Tenminste als alles goed gaat, maar vandaag gaat er heel wat mis.

Als eerste verslaapt de chauffeur zich van het hotelbusje, we vertrekken hierdoor 10 minuten te laat. Ten tweede is Paul ervan overtuigd dat we met United Airlines vliegen, we laten ons dan ook daar afzetten. Als we aan de beurt zijn kan men ons niet op de lijst vinden, het begint er steeds meer op te lijken dat we bij de verkeerde maatschappij staan. Aangezien de batterij van de laptop leeg is, moeten we stroom zien te vinden en ook heel belangrijk de wereldstekker die ergens in de bagage zit. Nu zal je altijd zien je zoekt overal, maar steeds op de verkeerde plaatsen en de tijd begint nu echt te dringen. Eindelijk komt de stekker dan boven water en kunnen we kijken met welke maatschappij we vliegen We zitten inderdaad verkeerd we moeten bij American Airlines zijn. We moeten weer met de trein, maar die rijdt nog niet op dit uur, zodat de bus het enige alternatief is. Gelukkig komt hij direct aanrijden en hoeven we maar 1 halte zodat we eigenlijk alweer snel bij de goede maatschappij staan. Maar helaas we zijn 5 minuten te laat en we mogen niet meer inchecken, met andere woorden we hebben het vliegtuig gemist!!!

We komen nu op de stand-by list en moeten na betaling van een boete van $ 50,00 voor de bagage, op een volgende vlucht wachten, de eerste gaat alweer om 7.45 uur. We hebben nu even tijd voor een ontbijt met een lekker kopje koffie en een beetje bij te komen van de stress die we toch wel hadden het afgelopen uur. Helaas is het vliegtuig vol en moeten we wachten op de volgende van 9 uur, maar ook in deze was geen plaats voor ons. Het is vandaag een zeer drukke dag op de luchthaven, morgen is het goedenvrijdag en de scholen hebben vakantie, een goede reden om te gaan vliegen. De volgende vluchten naar LA zijn overboekt en er worden passagiers gevraagd om hun vlucht om te boeken naar een later tijdstip in de middag. Als compensatie krijgen zij dan $ 400,00 in de vorm van vliegbonnen. Deze vluchten moeten wij ook aan onze neus voorbij laten gaan. Maar eindelijk om 15.45 uur worden we dan omgeroepen en krijgen de voor ons zo felbegeerde instapkaarten. We denken dat we ver van elkaar komen te zitten, ergens in het midden tussen twee vreselijk dikke mensen. Groot is dan ook onze verbazing als we twee plaatsen naast elkaar krijgen bij het raam, heel comfortabel, helemaal als je 6,5 uur moet vliegen. Eenmaal in LA gaat alles in een sneltreinvaart, we hoeven niet bij de lopende band te wachten op onze bagage, die is al vooruit gestuurd en kunnen we zo ophalen bij een depot. De bus die ons naar het autoverhuurbedrijf brengt komt meteen aanrijden en binnen 1 uur zijn we bij ons hotel gearriveerd. Het is ondertussen negen uur en tijd om wat te eten, maar alles is gesloten dus we halen ergens maar wat patat en daar doen we het maar mee. We houden het net tot 10 uur uit en dan vallen de ogen toch echt dicht.

6 april tot 10 april 2012 Los Alamitos

Vroeg op vandaag, we moeten naar de broker, om ons Carnet af te geven zodat het hele proces van de auto vrijmaken in gang gezet kan worden en maar hopen dat alles een beetje snel verloopt. Eenmaal bij de broker horen we meteen dat het wel maandag wordt, de douane werkt niet op goedenvrijdag, het begint alweer goed, we moeten geduld hebben zeker tot maandag.

 

Het weekend brengen we door met een paar shoppingcentra te bezoeken, een bezoek brengen aan de AAA ( Amerikaanse ANWB) voor een verzekering voor de Truck, maar hier kan men ons niet verder helpen, zij kunnen alleen maar auto's verzekeren met een Californisch kenteken. We moeten dit maar maandag voorleggen aan de broker, die zal weten hoe dat hier werkt.

 

Maandag gaan we natuurlijk als eerste naar de broker, als eerste horen we dat de auto nog niet is vrijgegeven in Australië, zolang dag dat niet is gebeurd kan de auto Amerika in. Er wordt een mail gestuurd aan onze vriendin Nicola, zij is verantwoordelijk voor het verschepen van de truck. Nu waren we al niet zo blij met haar maar nu al helemaal niet meer. Aangezien het nu nog nacht is in Australië, moeten we wachten tot de mail gelezen wordt en er actie wordt ondernomen in Melbourne.

Ondertussen vragen wij of men een verzekeringmaatschappij voor ons weet, die onze Tierelier kan verzekeren. De meiden van de broker gaan meteen aan de slag, maar komen al gauw tot de conclusie dat het heel moeilijk wordt om hier een verzekering af te sluiten. Zelf beginnen we ook te zoeken, we sturen mails naar Alessie en Nowag Versicherungen.

P1120138P1120141














de meiden van de broker Regina, Stella en Marydel (vlnr)                                 zoeken naar een verzekering

10 april tot 13 april Buena Park

Ondertussen is het dinsdag en verhuizen we naar een ander hotel, helaas ligt dit direct aan een 10-baansnelweg, er is een mooi zwembad, maar de herrie is oorverdovend, zodat je hier niet voor je plezier gaat zwemmen. We houden dan ook ramen en deuren dicht, hier is de Coentunnelweg een oase van rust bij.

 DSC05897DSC05892












de 10 baanssnelweg op nog geen 50 meter van onze hotlkamer                        maar weer eens verhuizen

Gelukkig heeft Nicola snel gereageerd en de papieren van de douane met een telex naar onze broker gestuurd. We horen dan ook dat de auto door de douane is en dat het wachten is op een verzekering en dat wordt een steeds groter probleem.

 

Nowag Versicherungen heeft redelijk snel gereageerd maar wil heel veel documenten hebben, we kunnen alles kopiëren en per mail sturen, maar dan wordt het weer stil, tenslotte zitten we met een tijdsverschil van 9 uur. Dus als jullie in Nederland naar huis gaan dan is het bij ons 8 uur 's morgens. Ten einde raad schrijven we Patrick en Greet een mail hoe zij dit hebben opgelost, toen zij Amerika in kwamen met hun camper. Patrick reageert heel snel dat hij vrienden heeft in Amerika en die kunnen ons wel verder helpen. En inderdaad binnen een uur krijgen we een mail van Catherine en Darryl, Darryl is al aan het bellen met een vriend van hen, die met verzekeringen werkt. De volgende dag, woensdag, krijgen we al bericht dat ze een maatschappij hebben gevonden die ons wel wil verzekeren. We bellen naar deze maatschappij en voordat de dag om is zijn we voor een jaar verzekerd, inclusief Canada en Mexico. We willen hierbij dan ook Catherine en Darryl nogmaals hartelijk danken voor hun inzet, het geeft een goed gevoel dat er altijd mensen zijn die je weer op weg willen helpen. Als we in de buurt van jullie zijn, komen we beslist langs om kennis met jullie te maken.

P1120137P1120129













hele colonies vogels langs het strand                                                                                     dure vila's langs het strand

Het enige wat nu nog moet gebeuren is een controle op roetuitstoot, het gaat erom of de EPA ons goedkeurt, maar waneer dat gebeurd is onduidelijk. We moeten ook nog langs de DMV, om informatie in te winnen over de te betalen wegenbelasting. Al gauw blijkt dat wat wij willen niet een alledaagse vraag is, de manager wordt geraadpleegd, maar ook hij weet niet wat hij met ons aanmoet. Er worden boeken opengeslagen, er wordt op internet gezocht, maar men komt er niet uit. Uiteindelijk krijgen we het verlossende woord, we hoeven niets te betalen. Aangezien we met een Carnet de Passage reizen, zijn we vrij van wegenbelasting. Alleen mensen die hier werken, komen wonen, of een auto invoeren moeten wegenbelasting betalen en daar vallen wij niet onder.

Morgen kunnen we als alles meezit onze Tierelier uit de haven halen, het is alleen nog wachten op de EPA, maar dat lijkt niet een al te groot probleem. Het is al bijna 5 uur voor we weer richting hotel rijden en in een file komen te staan van 5 rijbanen. Tjonge wat rijden hier veel auto's.

Vrijdag 13 april tot maandag 16 april Riverside

We checken uit het hotel en rijden maar weer eens richting broker. Hier horen we dat de EPA, er nog niet door is, maar dat we wel onze Tierelier uit de haven mogen halen. Het enige is dat we in Californië moeten blijven. In de loop van de volgende week moet alles geregeld zijn. De chauffeur die onze Tierelier uit de haven moet rijden heeft vandaag geen tijd, of het ook morgen kan. Nou dat willen we liever niet, we hebben geen zin in weer een hotel, we willen vannacht gewoon in ons eigen bedje slapen. De meiden van het broker kantoor gaan meteen opzoek naar een andere chauffeur, maar de prijzen verschillen behoorlijk, ze blijven zoeken tot ze er een hebben gevonden voor $ 50,-- en dat is nog wel veel geld voor een stukje rijden van 300 meter, maar dat is de prijs. We moeten ons om 13.00 uur melden bij de haven, dan wordt onze Tierelier naar ons toegebracht. Als we bij de haven aankomen zien we de truck meteen staan, we moeten even wachten, maar dan komt hij in beweging. Onder een escorte wordt hij dan de haven uitgereden en kunnen we hem dan, eindelijk in ontvangst nemen. We parkeren hem meteen op een parkeerplaats en kijken hoe het ervan binnen uitziet en alles valt reuze mee, alles ziet er goed en ongeschonden uit, het lijkt wel of hij helemaal niet 7 weken op zee heeft gedobberd. Van te voren hebben we al een camping uitgezocht om een paar dagen te verblijven en alles weer in gereedheid te brengen. Ook de huurauto, hebben we nog tot maandag, wat even wel zo makkelijk is. Zo rijden we ieder apart, Paul met de Tierelier en ik met de huurauto voorop naar de camping. Na nog wat boodschappen te hebben gedaan is het heerlijk om weer thuis te zijn en de stress van de afgelopen week te vergeten.

DSC05903DSC05900













kijk daar staat onze Tierelier,                                                                       eindelijk weer eens in een echte auto rijden

De volgende dagen brengen we door met diverse klusjes die gedaan moeten worden. Zoals het vullen van de gastanks, wat zonder problemen wordt gedaan, we hebben voor Amerika het juiste koppelstuk gekocht en even op internet gekeken naar de verhouding kg gas en gallons, zodat we de juiste hoeveelheid gas in de tanks hebben zitten. Nu hebben we weer 3 tanks vol met gas, dat hebben we al een paar jaar niet gehad.

 

In Amerika gebruikt men 110 voltage voor stroom, we moeten een omvormer kopen om als we op een camping staan, onze batterijen kunnen laden. Paul is bijna een hele dag aan het zoeken, maar wordt van het kastje naar de muur gestuurd. Ten einde raad komt hij terug en zoekt via internet naar een bedrijf die deze omvormers verkopen. Er is er één, maar dat is wel 75 km voorbij LA. We denken er verder niet over na en stappen in de auto en rijden zonder files zo naar de winkel. Helaas zien we aan de andere kant van de weg wel een file staan, deze is zeker 50 km en heeft een breedte 5 rijbanen, ojee, over deze weg moeten we weer terug!! De omvormer is zo gekocht en we beginnen aan de terugweg, maar dat houden we gauw voor gezien, wat een ellende, je zou er maar elke dag instaan! We eten ergens een lekker broodje en drinken ergens koffie, kijken hier en daar wat in winkels en vervolgen onze reis naar de camping, die we zonder verdere files bereiken. Misschien is het de volgende keer verstandiger om te bedenken welke dag het is en hoe laat, want om op vrijdagmiddag 4 uur te gaan rijden is wel een beetje dom!!!.

 

Er is hier vandaag een schatgraafwedstrijd aan de gang op de camping, voor ons is het een alternatief van paaseieren zoeken. Mannen en een paar vrouwen, lopen met een metaaldetector op een afgezet stuk grond en zoeken naar schatten, er wordt een entreegeld gevraagd en als je meer vind dan je inzet dan heb je geluk en anders pech. Het is een drukte van belang, waarbij de barbecue niet mag ontbreken en 's avonds gaat iedereen weer naar huis.

P1120152P1120145

het alternatief voor paaseieren zoeken                                                            een Amerikaanse barbeque