• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

10 maart tot 3 april 2013

Zondag 10 maart Seminole Canyon SP N 29 41.723 W 101 19.394 (217 km)

Rustige dag vandaag, er gebeurd weinig. De streek waar we doorrijden is en blijft geweldig mooi. In het Staatspark boeken we een rondleiding voor morgen, om samen met een gids de canyon te bezoeken.

DSC02638DSC02624

Maandag 11 maart Eagle Pass N 28 42.018 W 100 28.931 (166 km)

Vroeg op vandaag, om tien uur vertrekt de gids voor zijn tour naar de canyon. Precies om 10 uur melden we ons, de receptioniste kijkt ons vreemd aan als we zeggen dat we voor de rondleiding komen. Die is begonnen om 10 uur zegt ze en wijst op de klok die boven haar hangt, daar staat de tijd op 11 uur, we zijn dus een uur te laat. Ergens hebben we gister weer een tijdgrens overschreden zonder dat we het gemerkt hebben en daardoor zien we de tour aan ons voorbij gaan. Ach er is ook een tentoonstelling en een video-voorstelling, die we bekijken als pleister op de wonde.

We rijden door naar Eagle Pass, wat duidelijk een grensplaats is met Mexico. Hier is de voertaal geen Engels maar Spaans, wat wel heel bijzonder is, je bent in Amerika maar er wordt Spaans gesproken. Natuurlijk wordt er wel engels gesproken, maar personeel in winkels en alle mensen op straat spreken met elkaar Spaans, pas als je ze in het Engels aanspreekt gaan ze daarop over.

P1130935P1130942

Dinsdag 12 maart Lake Casa Blanca N 27 32.161 W 99 26.188 (219 km)

We rijden weer wat verder van de Mexicaanse grens vandaan, de weg is uitgesproken saai te noemen. We rijden door de olievelden van Texas, wat hier en daar wat jaknikkers in het veld te zien geeft. Verder is er veel vrachtverkeer op de weg, waaronder veel tankwagens. Het enige wat we meemaken zijn de Border Controls, we moeten dan stoppen en er wordt altijd een drugshond langs de auto geleid en onze paspoorten worden gecontroleerd. De ambtenaren zijn altijd uiterst vriendelijk en zeer geïnteresseerd in wat we doen en waar we heen gaan, ze houden dan een gezellig praatje terwijl achter ons de auto's maar geduldig staan te wachten.

 P1130950P1130949

Woensdag 13 maart Riviera Beach N 27 17,194 W 97 39.813 ( 201 km)

In Texas is het de gewoonte dat je de vluchtstrook gebruikt om verkeer achter je de gelegenheid te geven om te passeren. We weten niet of dit legaal of illegaal is, maar we doen er wel aan mee natuurlijk. Immers wij rijden niet harder dan 80 km terwijl iedereen veel harder rijdt dan wij, zelfs vrachtwagens scheuren ons voorbij, of we nu aan de kant gaan of niet. Vandaag passeren ons heel veel politie wagens, het is gewoon opvallend, ook bij de politieauto's ga ik naar rechts de vluchtstrook op om ze te laten passeren, we worden er keurig voor bedankt. Als er op een gegeven moment een vrachtwagen achter ons zit, wil de chauffeur ons niet inhalen, wat zeer vreemd is omdat die er altijd als de kippen bij zijn om bij het kleinste gaatje of mogelijkheid voorbij te razen.

Nou wil het geval, dat achter de vrachtwagen een politieauto rijdt, die zodra als ik naar rechts ga, gaat hij ook de vluchtstrook op en even later haalt hij de vrachtwagen in en rijdt pal achter ons. Het lijkt er verdacht veel op dat we in de gaten worden gehouden, Paul gelooft er niets van als ik zeg dat we worden gevolgd door een politiewagen. En ja hoor even later beginnen al zijn alarmlichten te flikkeren en wordt me verzocht aan de kant te gaan. Keurig blijf ik achter het stuur zitten, zoals mij geleerd is in Amerika, groot is dan ook mijn verbazing als de agent achter de auto blijft staan en mij wenkt om uit te stappen. Als ook ik achter de auto sta wijst hij op het nummerbord en vraagt wat dat is, hij had het ingetoetst in zijn computer en die herkende het nummer niet. Na mijn uitleg dat het een Nederlands-nummerbord is wil hij de autopapieren zien, na overhandiging hiervan bladert hij ze vluchtig door, we krijgen de indruk dat hij ook niet weet wat hij ermee aanmoet en begint een gezellig praatje. We hebben nu meteen de mogelijkheid om te vragen of we op de invoegstrook mogen rijden om verkeer te laten passeren, dat is geen probleem als je maar je richtingaanwijzer gebruikt en dat doet bijna niemand en wij tot op heden ook niet.

Ook komen we te weten waarom er zoveel politiewagens op de weg zijn vandaag, het blijkt dat de Spring Break (voorjaarsvakantie) veel jongelui naar het Padre Island trekt die nogal veel overlast bezorgen, de politie is daarheen op weg om de orde te handhaven. Ook wij zijn op weg naar dit mooie strand we zullen wel zien of het allemaal zo erg is als wordt gezegd.

Na dit gezellige gesprek, met de arm der wet vlak langs de weg, mogen we weer doorrijden.

P1140001P1130970 

Donderdag 14 t/m maandag 18 maart Padre Island (147 km)

Het is druk op het strand, maar het zijn voornamelijk dagjesmensen. Langs het hele strand staan zover je kan zien de auto's tot aan de branding geparkeerd. Campers en tenten zijn ver in de minderheid. Tegen een uur of 5 zijn de meeste dagjesmensen weer vertrokken en staan we bijna alleen op het strand. Zo gaat het de hele week door, nergens zien we jongelui die muren van bierkratjes aan het opstapelen zijn, om maar te laten zien hoe geweldig goed ze wel niet kunnen zuipen. We begrijpen dan ook niet zo goed waarom er zoveel mankracht van de politie deze kant is opgestuurd, Het kan natuurlijk zijn dat er verderop meer activiteit is als wat wij kunnen zien, het Padre Island is immers 95 km lang en verderop kan natuurlijk van alles aan de hand zijn, zonder dat wij daar weet van hebben. We verwachten dat het in het weekend extra druk zal zijn, maar dat is niet zo, er zijn wel wat mensen die gezellig vlak bij de branding aan het barbecueën zijn terwijl de kinderen heerlijk in de zee aan het spelen zijn, maar het zijn er beduidend minder dan donderdag en vrijdag.

DSC02678DSC02680

Dinsdag 19 maart Aransas Pass N 27 54.675 W 97 07.935 (77 km)

DSC02704DSC02711

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is tijd om rustig richting Houston te rijden, we hebben nog 2 weken en nog een heleboel te regelen.

Woensdag 20 maart Goliad N 28 39.301 W 97 22.976 117 km)

Als we ergens staan te tanken worden we aangesproken, men is altijd zeer geïnteresseerd in wat we doen en onze Tierelier is altijd een “Big Rig”, er gaat dan ook geen dag voorbij of we worden wel op de foto genomen en men wil graag ons “verhaal” horen. Paul is altijd degene die het vertelt, hij draait bijna automatisch een bandje af, zo vaak heeft hij ons verhaal al verteld. Deze keer krijgt hij een kaartje van de man, het blijkt een politieofficier te zijn, mochten we in de problemen komen dan mogen we hem altijd bellen vertelt hij erbij. Het is wel grappig Paul krijgt kaartjes aangeboden en ik wordt aangehouden om de meest onbenullige dingen.

In Goliad wandelen we wat door de bossen en zien dat de bomen een mooie groene voorjaarskleur krijgen, hier begint de lente al in maart!!

DSC02540DSC02541

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eens in een ver verleden heeft de Rio Grande rivier hier doorheen geraasd

Donderdag 21 maart Eagle Lake N 29 34.937 W 96 24.821 (181 km)

Onze zoon Arjen is vandaag jarig en daar moet voor gezongen worden, het is altijd opletten wat betreft tijd en eventuele verbinding. Gelukkig lukt het dit keer en zingen we het verjaardaglied en wensen hem een fijne dag en nog vele jaren toe.

We stoppen ergens op een rustig plekje langs de weg en blijven daar voor de nacht staan.

P1130903DSC02466Vrijdag 22 en zaterdag 23 maart Katy N 29 46.960 W 95 48.203

Omdat het Staatspark het hele weekend vol is, zijn we genoodzaakt om een plaatsje te zoeken bij een Walmart. Op zich is dit niet zo erg, we hebben nog het een en ander te regelen nu we dicht bij Houston zijn. Als eerste brengen we Paul zijn fiets bij een fietsenmaker, de ketting is helemaal verroest, de fietstochtjes over het strand en in het zoute water hebben toch geen goed gedaan. We hebben de fietsen wel afgespoeld, maar Paul zijn fiets niet voldoende. Verder gaan we naar de 'storage' kijken waar we onze Tierelier gaan stallen in de tijd dat we in Nederland zijn. Ton en Anneke hebben ons een adres doorgegeven en we willen natuurlijk wel zeker weten of er plaats is. Het is druk op de “1960” het is eigelijk een winkelstraat maar niemand loopt, alles wordt met de auto gedaan, voor elke 100 meter wordt de auto weer gestart en de auto weer verplaatst. Dit brengt veel drukte met zich mee en daarbij zijn er veel stoplichten die elke keer op rood springen. Als het ene licht op groen springt gaat het volgende alweer op rood, kortom geen doorstroming dus. We doen er dan ook uren over voor we alles geregeld hebben, maar goed Paul zijn fiets is 1 april klaar en er is plaats bij de storage voor onze Tierelier.

DSC02744DSC02741

Zondag 24 maart t/m dinsdag 2 april San Felipe N 2949.251 W 96 06.717

Op zondag rijden we weer terug naar het Staatspark om daar ruim een week te staan. In die tijd maken we de Tierelier van binnen en van buiten weer eens helemaal schoon. Het weer is, na een paar koude dagen steeds warmer aan het worden. De bomen lopen al helemaal uit en er hangt echt zo'n voorjaarsgeur, daarbij fluiten de vogels vanaf het moment dat het licht wordt. Dus ook hier in het zuiden van Noord Amerika, waar het bijna altijd warm is bestaat het voorjaar.

Dinsdag 2 april is het dan eindelijk zover, om half elf rijden we de camping af en begint onze reis naar Nederland. Nog wel even Paul zijn fiets ophalen, maar die is nog niet klaar, pas na vieren zo wordt ons medegedeeld. Nou dat gaat natuurlijk niet, dat is veel te laat tegen die tijd moeten we al bijna op het vliegveld zijn. Na een beetje druk van onze kant, wordt er dan wat actie ondernomen en wordt het laatste onderdeel toch nog geplaatst. Na een kleine 3 kwartier is de fiets klaar en zijn we ruim op tijd voor het wegbrengen van onze Tierelier. Ook dit verloopt vlekkeloos, we verkleden ons voor de Nederlandse kou en er wordt een taxi gebeld. De taxichauffeur is een man van de geschiedenis, zo vertelt hij ons dat Obama niet de eerste “zwarte” president is. Van 5 november 1781 tot 4 november 1782 was John Hanson "President of the United States in Congress Assembled" hij was dus maar een jaar aan de macht, maar iedereen schijnt dat vergeten te zijn. Voor we het weten staan we op het vliegveld en als ik naar de chauffeur zijn naam vraag, antwoordt hij “Mister Diamond” met een grote glimlach waarachter een rij gouden tanden te zien is.

De reis verloopt voorspoedig, we reizen met Turkisch Airlines, wat zeker niet verkeerd is, we krijgen bij onze maaltijd zelfs echte messen en katoenen servetten, dat hadden we nog niet meegemaakt. Tijdens het stijgen en landen kunnen we via een camera de landingsbaan zien ook dit was geheel nieuw voor ons.

Ondanks het late uur staan onze kinderen en kleinkinderen ons op Schiphol op te wachten, het is weer heerlijk om thuis te komen en deze lieverds weer in de armen te sluiten.

 

Nu houden we vakantie tot 19 mei dan vliegen we weer terug voor het vervolg van onze reis. Tot die tijd wordt de site niet bijgehouden.

DSC 0323[2]