• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

12 nov. tot 3 dec. 2012

Tot maandag 12 november Jacksonville N 30 24.417 W 81 25.11

Ruim een week vertoeven we op een mooie plek langs het water Doordeweeks is de camping nagenoeg leeg, om vervolgens in het weekend vol te stromen met mensen die hier voor een nachtje of twee, hun tent opzetten. De meeste mensen vissen en rijden met hun auto het strand op en gooien daar hun hengels uit, ze hebben altijd meerdere hengels, vaak met een belletje eraan om te waarschuwen dat er een visje aan hun haak hangt. Ook lopen ze langs het strand met visnetten, deze netten worden op een speciale manier in het water gegooid en daarna meteen weer binnen gehaald. Volgens ons is dit een soort van tijdverdrijf die weinig oplevert, wij hebben maar weinig vissen in de netten zien spartelen.

DSC09916DSC09927

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zoals we al schreven, staan we vlak langs het water en zien we regelmatig de dolfijnen op enkele tientallen meters van ons vandaan langs zwemmen. Maar er varen ook grote containerschepen waar de dolfijnen vlak voor het schip zwemmen, ze maken dan hoge sprongen waardoor ze helemaal uit het water komen. Het is ons niet duidelijk of ze dit doen omdat ze het leuk vinden zo vlak voor het schip te blijven zwemmen, of dat ze juist proberen ervan weg te komen. Voor ons is het in ieder geval een prachtig gezicht.

DSC09963DSC09936

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Elke dag wandelen of fietsen we, meestal wandelen we naar het strand, wat erg lijkt op de Nederlandse kust. Er zijn hier ook duinen met een soort van helmgras om het zand op zijn plaats te houden. Het is in de duinen, net als op de meeste plaatsen Nederland, verboden gebied. Het verschil is alleen dat je met de auto het strand op mag, wat dan ook iedereen doet. Met mooi weer ligt iedereen naast zijn auto op het strand te zonnen of te vissen. In de duinen leven veel verschillende soorten vogels, waaronder diverse soorten reigers en pelikanen. Op het strand zie je heel veel steltlopers, die op één poot hippen, om zo de krabbetjes naar boven te lokken en die vervolgens lekker op te peuzelen.

DSC00059DSC00048

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een andere dag nemen we de fiets en rijden via een fietspad, waarvoor je maar liefst $ 3,-- tol moet betalen, naar een voor motorverkeer afgesloten brug. Een paar honderd meter verderop is er een nieuwe brug gebouwd en de oude is blijven staan. De oude brug wordt nu gebruikt door vissers, over de hele brug staan ze, alweer met meerdere hengels en karretjes om alles naar de goede visstek te vervoeren, zelfs kleine tentjes zijn aanwezig. Maar of ze hier ook de nacht doorbrengen is de vraag, we hebben geen idee of dat wordt toegestaan.

DSC00052

 

Aan de andere kant van de rivier, van de camping is een marinebasis, hier liggen een paar oorlogsboten met hun kanonnen naar ons toegericht, ook ligt er een vliegdekschip. We gaan er maar vanuit dat ze de kanonnen de komende dagen niet van plan zijn te gaan te gebruiken. Op een ochtend zien we een een marineschip binnenvaren, ze worden met luid getoeter welkom geheten, door de marineschepen die hier al liggen. De hele bemanning van het schip wat binnen komt, staat op het dek en uiteraard allemaal in het wit, wel weer apart om dit mee te maken. Op veteranendag worden we echt verrast met een mooi siervuurwerk, zo vanuit onze Tierelier zitten we eerste rang te genieten van dit spektakel.

Als we op zondag boodschappen gaan doen wanen we ons even terug in Azië , waar we bier verpakt in krantenpapier in restaurants kregen en de alcohol op speciale tijden te verkrijgen was. Hier in Florida hebben ze ook een heel speciale regel wat de verkoop van alcohol betreft. Bij de afdeling wijn en bier is alles afgesloten doormiddel van een touw met een bord ervoor, met de mededeling dat er op zondagochtend geen alcohol wordt verkocht tussen 7 en 12. Wij snappen dit niet zo goed, de hele week mag je zo vaak en zoveel alcohol kopen als je wilt, behalve op zondagochtend. Is men soms bang dat men met een stuk in z'n kraag naar de kerk gaat of zo?

P1130204P1130201

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maandag 12 november St Augustine N 29 51.409 W 81 19.429 (62 km)

De aanvullende onderdelen waar we op wachten vanuit Nederland, laten wat langer op zich wachten dan we dachten, ach het is niet anders, we zullen geduld moeten hebben.

We besluiten om maar weer een stukje naar het zuiden te rijden, St Augustine moet een aardig plaatsje zijn, zo werd ons verteld.

We rijden de A1A, dit is een weg die langs de kust loopt, als we Jacksonville met al zijn voorsteden achter ons hebben gelaten, wordt de weg eindelijk wat rustiger en kunnen we weer genieten van de omgeving. We rijden langs de mooiste huizen, grote villa's met heel veel grond, diverse garages en liggend direct aan zee. Hier wonen duidelijk de beter gesitueerde van de samenleving, er is dan ook bijna geen ruimte meer voor de gewone man, alle opgangen naar het strand zijn in handen van de villa bezitters. Het strand zelf is voor iedereen vrij, alleen hoe kom je op het strand, want de duinen zijn verboden. Je moet dus ergens een opgang vinden.

P1130225P1130210

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag 13 tot 29 november St Augustine N 29 52.456 W 81 16 777 (96 km)

Omdat de onderdelen voor de auto binnen zijn, moeten we een adres hebben waar ze heen gestuurd kunnen worden. We besluiten om op een staatscamping te gaan staan, deze campings zijn redelijk betaalbaar en de plaatsen zijn voorzien van stroom en water. De camping is zeker niet verkeerd, hij ligt vlak aan het strand, midden in de bossen en niet ver van het centrum van St. Augustine. Midden in de bossen heeft 's zomers zeker zo zijn voordelen, de temperatuur kan dan oplopen tot ver boven de 40 graden en dan is een schaduwplekje heerlijk. Maar ja nu is het november en natuurlijk niet zo warm, zodat het een beetje een donkere en sombere plek is waar we staan, helemaal als het een paar dagen bewolkt weer is.

De tijd dat we op het pakketje wachten gebeurd er niet zoveel, we fietsen elke dag naar het strand of naar het dorp. St Augustine is een historisch stadje (in 1565 door Spanjaarden gesticht), met een gezellig straatje waar veel toeristen komen. Hier staat ook de oudste (houten) school van Amerika, het stelt niet echt veel voor het is een houten gebouwtje met op de eerste verdieping een raam waar een pop voor staat en die soms iets onverstaanbaars roept. We bezoeken het fort, wat best wel interessant is, de oude mooi bewerkte kanonnen staan opgesteld zoals ze eeuwen geleden ook gestaan hebben. Soms wordt er één afgeschoten, wat zelfs op de camping te horen is en die is toch ruim 3 kilometer van het fort verwijderd. Kan je nagaan wat een herrie die kanonnen maken als je er dicht op staat. Het stadje is vele malen in andere handen overgegaan, Spanjaarden, Britten en Amerikanen, maar het fort is nooit veroverd. Het fort is gebouwd van samengeperste schelpen, hierdoor werden de kogels geabsorbeerd en werden er geen bressen in de muur geschoten.

DSC00081DSC00071

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC00085DSC00083

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We beklimmen ook een vuurtoren (met museum), wat niet echt spectaculair is, maar dat komt waarschijnlijk door het wat slechtere weer, waardoor we weinig zicht op de omgeving hebben.

P1130254P1130249P1130256

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Twee keer in de week doen we boodschappen, dit keer bij de Wallmart. De Wallmart is een super grote winkel, je kan het zo gek niet bedenken of je kan het daar halen. Van groente en fruit, fietsen, kleding, schoenen, camping, planten en nog veel meer, het ligt in overvloed in de schappen. Ze zijn vaak 7 dagen en 24 uur per dag open en daar is natuurlijk personeel voor nodig. Het is er dan ook aanwezig in alle soorten en maten, van jong tot oud. Zo zagen we deze week dat de vloeren werden geveegd door een heel oude man, van ver in de 70, het was echt zo'n oud mannetje dat krom stond van de reumatiek. De vakken werden gevuld door een al even oude man en bij de slagerij stond een heel oude dame met kromme vingers, in de kou vleeswaren te snijden. Het is schrijnend om dit te zien, deze mensen horen van hun rust te genieten en niet meer in een winkel vloeren te vegen of vakken te vullen. Het is duidelijk dat deze mensen hier werken uit pure noodzaak en dit niet doen uit verveling of om iets om handen te hebben. Het zet ons wel weer aan het denken hoe goed we het in Nederland hebben en dat er goed voor ons oudjes wordt gezorgd. Natuurlijk zijn er hier wel veel ouderen die van hun pensioen genieten maar dat zijn echt de beter gesitueerde van de samenleving. Zij hebben voor hun pensioen kunnen sparen en dat hebben de mensen die hier op deze leeftijd nog vakken vullen geen kans voor gehad.

Dat er veel armoede is in Amerika is duidelijk, we merken het aan de vele bedelaars die bij de stoplichten staan en daar om wat geld vragen, ze staan er uren in de felle zon, of de stromende regen wat dan misschien een paar dollar oplevert. Maar we merken het ook dat er vaak alleen contant betaald kan worden, de debet of creditkaarten worden niet meer geaccepteerd. Het is zelfs zo dat er korting wordt gegeven als we diesel tanken en met contant geld betalen, wat wel erg apart is voor Amerika met al zijn creditkaarten.

P1130329P1130311

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na ruim twee weken wachten arriveert eindelijk ons pakketje en kunnen we St Augustine verlaten.

 

Donderdag 29 november Mims N 28 42.512 W 80 53.326 (152 km)

We rijden langs de drukke A1A, een kustweg waar weer de mooiste huizen staan, helaas is het overal verboden om wild te kamperen, zodat we genoodzaakt zijn om highway 95 op te zoeken en daar op een parkeerkeerplaats te gaan staan. De parkeerplaats wordt 's nachts bewaakt waardoor het een drukte van belang is met vrachtwagens, die hier ook de nacht doorbrengen. De hele parkeerplaats staat vol, er wordt zelfs geparkeerd op plaatsen waar het eigenlijk verboden is, of dwars achter vrachtwagens waardoor de doorgang soms erg krap is voor ander verkeer. Als we de volgende ochtend wakker worden is de parkeerplaats bijna helemaal weer leeg en staan we bijna alleen. 

Vrijdag 30 november Apopka N 28 42.485 W 81 28.415 (104 km)

We hebben nu alle onderdelen binnen die we moeten hebben om onze Tierelier te laten maken en zoeken een garage op die dat voor ons gaat regelen. We komen uit in Orlando, waar we een afspraak maken voor dinsdag. Het is ondertussen al 13.000 km geleden dat we voor het eerst problemen kregen met de compressor, we hebben in al die tijd maar 2 keer last gehad van een niet op druk komende luchttank en gepiep als we bij stoplichten stonden te wachten. We zijn blij als dinsdag de nieuwe compressor erin is gebouwd en we gewoon weer door kunnen met onze reis. Maar we vinden toch dat onze Tierelier zich keurig heeft gedragen en ons naar het warmere Florida heeft gebracht.

Ondertussen is de jacht op gas weer geopend, in Canada zijn we aan onze laatste tank begonnen, dus hoogste tijd om alles weer vol te krijgen. Om gas te verkrijgen in een ander werelddeel is altijd een probleem. Gas op zich is geen probleem, dat is voldoende te verkrijgen, het gaat erom, om het gas in onze tanks te krijgen. We hebben enkele adapters om dat probleem op te lossen, maar blijkbaar hebben we niet de goede voor Oost Amerika. In Los Angeles hebben we zonder enige moeite onze flessen gevuld, maar hier gaat het blijkbaar toch weer anders. Ondertussen hebben we al diverse gasstations gehad en nergens lukte het ons om gas in de flessen te krijgen. Er werd ons zelf verteld dat het verboden was om onze flessen te vullen. Heel even dachten we dat we weer in Australië waren, daar kregen we altijd het zelfde verhaal te horen. Maar vandaag hebben we wat meer geluk, de man van het vulstation deed erg zijn best, maar ook hem lukte het niet om het gas in de flessen te krijgen. Maar toen we met onze Australische gasfles kwamen, keek de man al meteen een stuk opgewekter, met deze fles moest het wel vullen en inderdaad de fles werd zonder andere hulpstukken gevuld. Nu hebben we weer even gas, maar we blijven uitkijken naar een station die wel een adapter heeft om onze flessen te vullen.

Omdat we tot dinsdag moeten wachten, besluiten we een camping op te zoeken, de keus valt op het Wekiwa Springs State Park, ongeveer 20 km van de garage verwijderd.

 

Als we hebben ingeschreven, komt er een opgewonden man naar ons toe. Het blijkt dat er een ratelslang over de weg kruipt, de man gaat meteen de Ranger waarschuwen. De Ranger komt met een bezem aanrennen om de slang van de weg te halen. Heel voorzichtig, de Ranger is doodsbang voor de slang, veegt hij het beest naar de kant van de weg. Er wordt een andere Ranger opgetrommeld en samen pakken ze met speciale slangentangen de slang op en gooien hem in een bak. Wat er daarna met de slang is gebeurd we hebben geen idee, maar we zullen hier wat voorzichtiger moeten zijn met door de bosjes en hoog gras te lopen, want een beet van ratelslang moet je maar niet oplopen.

P1130339P1130331