• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

16 april tot 3 mei 2012

Maandag 16 april. 

We moeten de huurauto wegbrengen, natuurlijk rijd ik weer voorop en Paul volgt mij gedwee. Maar waar ik maar niet aan kan wennen is die verschrikkelijke drukte op de wegen hier. Het is de gewoonte om in Amerika je baan te houden, dus niet zoals wij gewend zijn, steeds keurig weer naar rechts gaan als we een inhaal manoeuvre hebben gemaakt. Op zich is dat een goede regel, je kan altijd links en rechts inhalen, wat wel wat relaxter rijden is. Maar het is dit waar ik erg aan moet wennen, de auto's die je links en rechts voorbij scheuren, ik heb het gevoel dat ik wordt opgevreten door dit drukke verkeer. Maar goed de huurauto leveren we zonder problemen in en zo kan ik eindelijk naast Paul plaatsnemen in de oude vertrouwde cabine, wat wel zo gezellig is.

We rijden een beetje naar het noordoosten en parkeren ergens in de bergen voor de nacht. Even later komt er een auto aangereden en blijft een beetje naast ons staan, we gaan naar buiten om te kijken wat de man wil. Het blijkt de eigenaar van het het stukje land te zijn waar we op staan. Na enig aarzelen mogen we blijven staan en zo genieten we van de heerlijke rust die hier heerst.

DSC05920DSC05922

 

Dinsdag 17 tot vrijdag 20 april Scotland N34 15.562 W117 29.497 (182 km)

We rijden het Angeles NP in, waar diverse campings zijn, de eerste blijkt op dinsdag gesloten, grote hekken blokkeren de weg. We rijden weer 30 km terug, waar ook diverse campings liggen in het zelfde NP. Maar helaas ook hier komen we niet ver, de weg dwars door de bergen, is gesloten voor vrachtwagens met meer dan 3 assen en zwaarder dan 5 ton en wij wegen er 10, dus er blijft ons niets anders over dan weer een andere plek te zoeken. Nu is het in de buurt van LA niet dik bezaaid met campings, zodat we weer 120 km naar het oosten rijden om daar eindelijk rond 6 uur een camping vinden. Het wachten is nog steeds op de EPA, de roetkeuring, we kunnen nog niet heel ver van LA weg, want als we echt gekeurd moeten worden, kunnen we alles weer terug rijden. We besluiten dan maar om een paar dagen hier op deze rustige camping te blijven staan. Ondertussen hebben we een mail gestuurd naar een Mercedesgarage, met de vraag of ze onze truck een onderhoudsbeurt kunnen geven. We krijgen bericht terug dat we daar terecht kunnen en dat we vrijdag worden verwacht.

We doen het een paar dagen rustig aan, we wandelen een beetje in de bergen, waar als we wat hoger lopen, de smoke van de vele autosnelwegen tussen de bergen zien hangen. Nee dit is geen plek die we zouden uitzoeken om langer te blijven echt gezond is dit niet.

DSC05941DSC05912


Vrijdag 20 april Scotland Apple White Camp (246 km)

Vroeg op, want we moeten 120 km door het drukke verkeer van LA naar de garage. Gelukkig vallen de files mee en we zijn er na dik anderhalf uur rijden. De garage is gloedje nieuw, overal staat personeel om de dure Mercedessen in ontvangst te nemen, van de rijke inwoners van Hollywood. Maar als ze ons zien wordt hun werk even vergeten en kijken verbaasd wat er nu weer binnen komt. Iedereen komt om de auto staan, het lijkt wel of we weer in India zijn, zoveel bekijks hebben we. De manager komt ons vertellen dat hij al sinds jaren niet zo'n mooie auto in de garage heeft gehad, terwijl er om ons heen toch behoorlijk dure en mooie auto's staan. Het rare is dat er geen enkele vrachtwagen of bus te bekennen valt in deze garage, we vragen ons dan ook af of we hier wel goed zijn. Paul gaat naar binnen en wordt heel vriendelijk ontvangen, het blijkt dat er hier een bepaald soort Mercedes (Sprinter) is die truck wordt genoemd, dat is dus geen vrachtwagen, maar een bestelbus. Maar men is bereid om ons te helpen en al gauw komt er een monteur opdraven, die aan onze Tierelier mag werken. Paul gaat met de monteur mee de garage in en ik, mag plaats nemen in een “wachtkamer”, waar het heel luxe is, er staan heerlijke sofa's en er is een buffet waar de heerlijkste broodjes, koekjes, taartjes, koffie, thee en limonade en heel veel vers fruit staat. Er wordt mij verteld dat ik mag nemen zoveel en wat ik wil, tjonge dit heb ik nog nooit meegemaakt, die Hollywoodsterren hebben het toch maar goed, bij hun dealer.

Ondertussen moet Paul met een andere medewerker gaan winkelen voor smeervet, dat hebben ze niet voorhanden. Ook een smeerspuit hebben ze niet echt nodig in deze garage, zodat die van Paul maar wordt gebruikt. De werkplaats is een plaats waar je zo van de vloer zou kunnen eten, de vloeren zijn wit, zonder een spoortje vet of vuiligheid, hoe ze dat voor elkaar krijgen is ons een raadsel. Na een paar uurtjes is de auto weer voorzien van nieuwe olie en zijn de smeerpunten weer gesmeerd, zodat we voorlopig wat dat betreft ons geen zorgen hoeven te maken.

Terwijl ik zo luxueus zit te wachten (er is uiteraard wifi), krijgen we een mail van de broker, dat de ETA erdoor is en dat we een formulier moeten tekenen en terugsturen. We besluiten alles meteen af te handelen vandaag en rijden langs de meiden van de broker, waar we kunnen scannen en printen. Blij dat we nu eindelijk vrij zijn en kunnen doen wat we willen, rijden we de 120 km terug, waar we morgen aan onze tocht in Amerika gaan beginnen.

DSC06009

Zaterdag 21 en zondag 22 april Mojave NP N35 02.822 W 115 23.636 (326 km)

De weg richting het Mojave NP park is schitterend, het wordt steeds droger en we zien steeds meer cactussen in de vlakte langs de weg komen. Het geheel doet ons aan Iran denken, waar we ook dwars door de woestijn hebben gereden.

We parkeren op een camping, waar we maar $ 6,-- hoeven te betalen, omdat we ouder zijn dan 60, kijk zo heeft het ouder worden ook zijn voordelen. We worden voor een borrel bij het kampvuur uitgenodigd bij Kelvin en Jim, zo zitten we onder een geweldig mooie sterrenhemel te genieten van een wijntje en het gezelschap van 2 aardige mannen.

Jim is een Amerikaan en werkt als onderhoudsmonteur bij een garage en Kelvin is een Engelsman, al meer dan 30 jaar getrouwd met een Amerikaanse, hij werkt bij een supermarktketen. Ze werken beide 40 uur in de week en hebben 1 week vakantie in het jaar. Wij denken dat ze veel feestdagen hebben en zo aan hun vrije dagen komen, maar dat blijkt niet zo te zijn, ze hebben maar 1 kerstdag, een tweede kennen ze hier niet, Pasen en Pinksteren is ook altijd maar 1 dag en de eerste valt altijd op een zondag! In totaal komen ze op 7 feestdagen, wat neerkomt op 2 weken vakantie maar wel heel erg versnipperd. Natuurlijk kan je meer vakantie nemen, maar dan moet je dat zelf betalen of veel overwerken en vakantie sparen.

De volgende ochtend als we wakker worden zijn de meeste kampeerders alweer verdwenen, de meeste van hen, naar die verschrikkelijke drukke stad LA, waar morgen de gewone werkweek weer begint.

Wij maken een wandeling, die we al snel afbreken vanwege de warmte, de temperatuur loopt al snel op tot ver boven de 40 graden en dan is wandelen een soort marteling aan het worden. Nu waren we wel op een beetje slechte tijd gestart, 12 uur in de middag, dat is vragen om moeilijkheden.

DSC05964DSC05962

Maandag 23 april Las Vegas N 36 06.743 W 119 09.947 (182 km)

We verlaten het Mojave NP, via een gravelweg van 25 km, er staan veel cactussen langs de weg, met in de verte de kale bergen. Hoe dichter we we bij Las Vegas komen hoe drukker het verkeer wordt, dit is niet iets wat we beide leuk vinden, maar Las Vegas moeten we toch gezien hebben. Na enig heen en weer rijden, vinden we een mooie plek vlakbij de strip, hier kunnen we ook overnachten. Vol goede moed lopen we richting het gokcentrum, het is een drukte van belang in de gokhuizen. Er wordt heel veel geld ingezet, echt honderden dollars en als men verliest maakt men zich niet druk en gaat gewoon weer verder met inzetten. Er hangen ook heel veel bejaarden, inclusief rollators, rond, die zijn bezig de erfenis van hun kinderen te vergokken, ach het is hun geld en dat moeten ze zelf weten, maar het zegt wel iets over hun eenzaamheid.

Eigelijk wil ook ook wel een gokje wagen, maar als ik zie dat de inzet van $10,-- tot $3.000,--is, heb ik het al gezien, nee dat is echt zonde van het geld, hier doe ik niet aan mee. We kijken hoe verschillende spellen gespeeld worden en er mensen heel blij worden omdat ze wat gewonnen hebben, om vervolgens weer bij minstens 2 spellen te verliezen en ze steeds somberder gaan kijken. Na al dat gokken lopen we een shoppingcentrum binnen, wat ingericht is als Venetië, er varen zelfs gondels door kanalen op de tweede verdieping, met zingende gondeliers. Regelmatig zien we bruidspaartjes, die hier even snel trouwen en een gondel nemen om hun trouwdag toch iets speciaals te geven. De avond brengen we ook nog in het uitgaansleven door, maar we bezoeken geen shows of iets dergelijks, het enige waar we geld aan uitgeven, in Las Vegas, is aan 2 ijsjes en die zijn overheerlijk!

P1120161P1120166














P1120172P1120195

Dinsdag 24 en woensdag 25 april Death Valley NP N 36 27.582 W116 51.831 (245 km)

Met gezwinde spoed verlaten we Las Vegas, weg van de drukte op naar de mooie natuur, daar willen we zijn. Ergens onderweg doen we nog de was in een laundry en rijden daarna door naar de Death Valley. 's Avonds als de zon ondergaat worden we getrakteerd op een schitterende zonsondergang, de mooiste kleuren zitten in de lucht en elke paar minuten veranderd het weer, we genieten met volle teugen van dit schouwspel.

DSC06018

De volgende dag rijden we door de Death Valley, eerst bezoeken we het Zabriskie Point, waar een mooi uitzicht is over bergketens met schitterende kleuren. Vervolgens zoeken we het hoger op naar de Dante View, onze Tierelier moet hier behoorlijk klimmen, het laatste stukje naar de top, heeft een stijgingspercentage van 15%, maar we komen zonder problemen boven. Hier wacht ons een schitterend uitzicht op de zoutvlakte van Badwater, wat maar liefst 86 meter onder de zeeoppervlakte ligt. Dit is tevens het laagst gelegen deel van Amerika. We zien ver onder ons een weg slingeren door het prachtige landschap. We besluiten om naar die weg te gaan en een kijkje op de zoutvlakte te nemen. Eenmaal daar aangekomen, lijkt het wel op een ijsvlakte, maar dat is onmogelijk bij een temperatuur van meer dan 40 graden. De wind heeft van het zout allemaal kleine dijkjes gemaakt, wat het geheel een abstracte aanblik geeft.

P1120210P1120254













P1120259DSC06035














Omdat het de hele dag bewolkt is geweest, hebben we vandaag geen mooie zonsondergang.

Donderdag 26 april Kingman N 35 21.217 W113 52.582 (462 km)

Soms maak je tijdens een lange reis wel eens een foutje, nou wij nu dus ook. We komen erachter dat we de Grand Canyon hebben overgeslagen. We hadden beide het idee dat deze veel noordelijker lag. Aangezien we toch wel heel graag deze kloof willen bezoeken, blijft ons niets anders over dan weer terug te rijden via Las Vegas naar de Grand Canyon.

Onderweg bezoeken we nog even de Hoover Dam, deze dam is lang beschouwd als ėėn van de waterbouwkundige wonderen van de 20ste eeuw. Omdat men zeer bang is voor aanslagen, heeft men er een gigantische brug overheen gebouwd, zodat je er niet zomaar naar toe kan rijden. Om de dam zelf te bezoeken moet je eerst door de beveiliging, die overal in wil kijken, er wordt zowel binnen als buiten in diverse kasten gekeken, je weet maar nooit we kunnen een bom bij ons hebben! We zijn niet de enige die gecontroleerd wordt, iedereen moet eraan geloven, zelfs touringcars worden niet overgeslagen. Iedereen is even vriendelijk en ben je er eenmaal doorheen, kan je gaan en staan waar je wil. Het is een zeer indrukwekkend bouwwerk en zeker de moeite waard om te bezoeken.

DSC06099DSC06100

Vrijdag 27 tot maandag 30 april Grand Canyon N 35 55.602 W112 08.047 (321 km)

We rijden via route 66, het rijden over deze historische route, is een aparte ervaring, de weg is rustig, er rijden wel veel motorrijders, maar dat is natuurlijk te verwachten. In diverse plaatsjes hebben ze oude auto's en troep uit het verleden neergezet of opgehangen, het is net of je weer teruggaat in de tijd. Het is veel relaxter rijden dan een snelweg en daarom alleen al een aanrader.

P1120285DSC06267














Eenmaal bij de Grand Canyon, vinden we een kampeerplek midden in het bos, er moeten hier Elk's (een soort hert) rondlopen, maar wij zien er niet ėėn. We blijven hier 3 nachten staan, elke dag rijden we het park in. We hebben ondertussen voor $ 80,-- een jaarkaart voor al de Nationale Parken van Amerika gekocht, wat een stuk voordeliger is. Alleen al voor de Grand Canyons zouden we $ 25,-- kwijt zijn voor 7 dagen.

DSC06178P1120297
















De eerste dag lopen we over een boulevard, die 13 km lang is, met prachtig uitzicht over de Kloof, hier is het makkelijk begaanbaar, ook voor rolstoelen en kinderwagens. Het valt op dat er maar heel weinig hekken langs de afgronden staan en al helemaal geen borden met dat het wel eens gevaarlijk zou kunnen zijn. Iedereen kan gaan en staan waar hij wil en heeft zijn eigen verantwoordelijkheid. Wel heel anders dan Australië, daar zouden er zeker hekken langs de afgrond hebben gestaan met heel veel waarschuwingsborden. Boven ons hoofd vliegen grote Condors, ze scheren zelfs vlak boven ons hoofd, een geweldig gezicht, om ze zo kalm te zien vliegen over de grote afgronden.

DSC06216DSC06189













DSC06198P1120342














De volgende dag doen we onze wandelschoenen aan en dalen af in de kloof, het pad is goed begaanbaar, maar loopt wel behoorlijk steil naar beneden. Het is heerlijk om weer eens een echte bergwandeling te maken, we genieten er dan ook beide met volle teugen van. In 5 km dalen we 600 meter af en dan is het genoeg geweest, tenslotte moeten we ook weer naar boven en de zon schijnt meedogenloos op ons hoofd en we willen natuurlijk niet in moeilijkheden komen. Op de weg naar boven komen we verschillende mensen tegen die het niet meer aankunnen, ze zitten verdwaasd langs de kant van het pad, of liggen helemaal uitgeteld ergens in de schaduw. Gelukkig loopt er vrijwilliger rond om zulke mensen weer veilig naar boven te brengen, hij geeft ze water en iets te eten, waarna ze in een zeer langzaam tempo, samen met de vrijwilliger, hun weg naar boven voort moeten zetten. Het zal een lange weg zijn voor ze weer boven zijn, wij zijn blij dat wij er niet zo een grote moeite mee hebben, hoewel ik (Marita) blij ben dat we weer boven zijn.

P1120370P1120378














De Grand Canyon is schitterend, we hebben er dan ook geen spijt van dat we er 700 km voor om hebben moeten rijden, het was de moeite zeker waard.

Maandag 30 april Needles N 34 43.924 W 114 28.661 (372 km)

Heel Nederland viert koninginnedag, maar voor ons is het vandaag een reisdag, we rijden dezelfde weg weer terug, over rout` 66 en daarna de 40 op. Het wordt steeds warmer, omdat we steeds meer richting woestijn komen. Als we stoppen voor de nacht is het al 5 uur in de middag, maar nog veel te heet om buiten te zitten, zelfs in de schaduw is het niet om uit te houden. Er blijft ons niets anders over dan de klap open te doen en zo een beetje wind te creëren, dit is onze airco en het is redelijk goed uit te houden zo.

Dinsdag 1 mei CA 178 N 35 36.065 W 117 54.952 (423 km)

We rijden maar weer een stukje verder, dwars door de woestijn, hoewel het dor en erg zanderig is, heeft het toch iets speciaals. Er staat een behoorlijk wind, je moet goed je stuur vasthouden, wil je niet van de weg geblazen worden. We parkeren laat in de middag ergens langs de CA 178, ergens op een verlaten stuk asfalt. Na nog geen 5 minuten stopt er een auto en vraagt of we zo vriendelijk willen zijn om van het asfalt af te gaan, we zijn er waarschijnlijk te zwaar voor. Wat blijkt onder het asfalt ligt de watertoevoer naar Los Angeles, het lijkt ons inderdaad geen goed idee om in de waterleiding van LA terecht te komen, dus verplaatsen we de Tierelier ernaast en daar mogen we blijven staan voor de nacht.

Ondertussen is de wind aangewakkerd tot een behoorlijke zandstorm, de camper staat enorm te schudden en overal om ons heen vliegt er zand door de lucht. We hebben even de klap open, maar die moet meteen weer dicht, het zand komt echt overal naar binnen, binnen de kortste keren zit alles met zand en knarst verschrikkelijk. De storm houdt lang aan, pas tegen de ochtend gaat ie wat liggen en wordt het weer stil rond de camper.

Woensdag 2 mei

Voor we wegrijden eerst maar eens zand ruimen in de camper, daarna rijden we verder naar de Sierra Nevada waar we langs het Lake Isabella, met een prachtig uitzicht, voor een paar dagen blijven staan.

P1120383P1120381