• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

7 december tot 26 december 2009

Maandag 7 december Pokhara

We wilden gister naar de oude stad om daar boodschappen te doen, maar dat hoefde dus niet omdat alle winkels dicht waren, in verband met de staking. Het vandaag maar gedaan, we halen lekkere varkenskoteletten, dat is iets wat we al in maanden niet hebben gegeten en verder kopen we snoep, koekjes en chocolade voor bij de thee. We kunnen tegenwoordig lekker veel snoepen, we hoeven niet zo op onze lijn te letten, omdat we alle twee kilo's zijn afgevallen en eigenlijk wat te mager zijn, we proberen op deze manier weer wat aan te komen.

Op het postkantoor doen we wat kerstkaarten voor de kinderen op de post, er is ons het advies gegeven om de kaarten vooral te laten stempelen, het schijnt dat de postzegels er soms afgeweekt worden en komen de kaarten dus nooit aan en dat zou zonde zijn van al het schrijfwerk.

Als we langs een benzinepomp rijden, staan daar heel veel auto's in de rij in de hoop dat ze een beetje benzine kunnen krijgen. Ook taxi's zie je staan, maar ook voor hun is er geen benzine, dan kan je het natuurlijk wel vergeten, geen benzine geen inkomsten, daar zou je toch van in opstand komen.

's Middags zitten we weer lekker bij onze camper en worden veel aangesproken, door de vele Nederlanders die hier langs het meer lopen, ook komen Frederiek en Bregje nog even buurten en voor we het weten is het alweer avond en gaan we maar weer eens ergens eten.

P1020558P1020557

 

 

 

 

 

 

 

 


Dinsdag 8 december Pokhara

Omdat we morgen of overmorgen weer door willen, moet de was nog even worden weggebracht, je hebt hier heel veel bedrijfjes die dit willen doen, voor heel weinig geld, 80 roepies per kilo was, wassen en drogen, nou daar doen we natuurlijk niet moeilijk over.

Er gebeurd van alles op ons veldje, vanmorgen krijgen een stel meiden van een jaar of 14 fietsles, het is een wonderlijk gezicht dat die grote meiden nog moeten leren fietsen, in plaats van naar voren te kijken, kijken ze naar hun pedalen en zien totaal niet wat er gebeurd. Zo zien we ze regelmatig ergens tegenaan-, of in een kuil rijden wat dan natuurlijk weer een valpartij tot gevolg heeft, maar ze stappen altijd weer vrolijk op en gaan door met het oefenen, na een paar uur hebben alle meiden het fietsen onder de knie, soms gaat het nog wel even mis, maar het gaat toch wel redelijk.

Natuurlijk krijgen we weer van allerlei mensen op bezoek die het allemaal fantastisch vinden dat we hier met de Tierelier staan, voor dat je het weet sta je zo een uur met deze mensen te praten over van alles en nog wat en dat is toch wel heel bijzonder.

Het gerucht gaat dat er morgen weer gestaakt wordt en heel misschien donderdag ook, de scholen zijn al de hele week dicht, in verband met de staking. Het zou niet verstandig zijn om dan de weg op te gaan, dat is vragen om moeilijkheden. Het zou zo kunnen gebeuren dat je auto in de fik wordt gestoken of dat je als bestuurder behoorlijk in elkaar wordt geslagen, we wachten het maar af.

Vanavond wordt er sinds maanden gekookt in de camper, Frederiek en Bregje komen eten en ik maak een lekkere verse tomatensoep en als hoofdgerecht natuurlijk de kotelet met een tomaten-risotto. Het is gewoon weer eens leuk om in de camper te eten na zo een lange tijd, zelfs het koken was helemaal niet zo erg. Het is weer heel gezellig, voor we het weten is de dag al weer voorbij.

P1020556P1020553

 

 

 

 

 

 

 

 


Woensdag 9 december Pokhara

Er wordt niet gestaakt vandaag, zelfs de kinderen gaan weer naar school, nu gaat weer het gerucht dat volgende week alles plat gaat, wij zullen dat niet meer meemaken, want morgen gaan we richting India. Het is echt een rustdag, we lopen nog even door het stadje en eten voor de laatste keer een lekkere biefstuk, want dat zullen we voorlopig niet meer eten, in India kan je hoogstens kip of geit krijgen.

Het zonnetje schijnt er weer lustig op los en we zitten nog een poosje buiten te genieten van het mooie uitzicht, Pokhara is een heel aardig plaatsje, we hebben er echt genoten.

P1020528P1020526

 

 

 

 

 

 

 

 


Donderdag 10 december Pokhara – Tansen N 27 52.357 E 83 34.705 (117 km)

Om kwart over tien verlieten we het mooie Phewa meer en reden nog even naar de oude stad voor nog wat laatste boodschappen, Helaas was de weg in de maand dat we in Pokhara waren niet verbeterd, zodat de eerste 40 km verschrikkelijk was om te rijden. Bij een waterplaats nemen we water in, wat toch wel enige tijd duurt, we waren nagenoeg leeg en 400 liter water tanken heeft gewoon zijn tijd nodig. Hierna wordt de weg beduidend beter, wat toch wel zeer aangenaam rijden is, we rijden van de ene bergpas naar de andere het is een mooie route qua natuur.

Het is al bijna donker als we op het plaatsje komen waar we op de heenweg ook overnacht hebben, we zetten een kopje thee en koken in de camper, omdat we niet dicht bij de bewoonde wereld zitten.

P1020531P1020529

 

 

 

 

 

 

 


Vrijdag 11 december Tansen – Nautanwa (India) N 27 22.219 E 83 23.213 (80 km)

Na een heerlijk rustige nacht, rijden we om een uur of 10 weer verder, in Butwal doen we nog even wat boodschappen en eten we ergens kip curry, we tanken nog 100 liter diesel en 10 liter benzine voor het aggregaat, van onze laatste Nepalese roepies, we hebben precies genoeg. Daarna op naar de grensplaats Sunauli, waar we India weer binnen vallen.

Wat een verkeerschaos is het daar zeg, rijen met vrachtwagens staan midden in het dorp geparkeerd, om hun douane afhandelingen te doen. Wij rijden de file voorbij en worden al snel tegen gehouden door een “begeleider”, deze man loopt met je mee waar je al je stempeltjes en je gegevens in een dik boek moet schrijven. Paul loopt met de man mee en ik blijf in de auto, omdat het hier razend druk is en we een beetje moeilijk staan geparkeerd. Na een kwartier wordt ik door oom agent gesommeerd om op te krassen, gelukkig is er net een parkeerplaatsje vrijgekomen en ik kan de Tierelier er mooi inwurmen. Na een half uurtje is Paul weer terug en kunnen we Nepal verlaten, we sluiten ons aan in een enorme file van vrachtwagens die gestaag richting India rijden, dit gaat dwars door het dorpje met overal winkeltjes, veel voetgangers, fietsers enz. kortom het is een drukte vanjewelste. Dan worden we weer tegengehouden en moeten er weer stempeltjes worden gezet om India in te komen, Paul gaat dit weer regelen en ik blijf bij de Tierelier. In de tijd dat ik sta te wachten staat het verkeer regelmatig muurvast, dat komt alleen maar omdat tegenliggers, vooral buschauffeurs, gaan inhalen en het verkeer daardoor helemaal vast komt te staan, soms staan ze wel drie rijen dik, terwijl er eigenlijk maar plaats is voor één. Na een klein half uur is Paul weer klaar met zijn stempeltjes en kunnen we onze weg voortzetten, zonder dat iemand zich druk heeft gemaakt wie er nu achter het stuur zit, laat staan wie en wat we eventueel mee smokkelen in de auto. Het duurt nog zeker drie kwartier voor we het dorp uit zijn, er is weer eens een wijze buschauffeur die denk slim te zijn en de file voorbij te rijden, hij zet door deze actie alles muurvast waardoor niemand verder kan, zo'n chaos hebben we nog niet meegemaakt op onze reis.

We rijden nog een uurtje door en parkeren dan voor de nacht bij een mooi meertje, een beetje achter een klein talud zodat we het verkeer niet zo horen.

P1020536P1020533

 

 

 

 

 

 

 

 


Zaterdag 12 december Nautanwa – Haraiya N 26 45.885 E 82 36.580 (169 km)

We worden al vroeg wakker van veel getoeter, zelfs voor India, het blijkt erg mistig te zijn, we wachten maar even tot de mist is opgetrokken, dat is toch wel wat veiliger met die wegpiraten hier.

Als we dan vertrekken is de weg van slecht tot zeer goed, we rijden vandaag zelfs even 80 km, dat is ons in India nog niet gebeurd, op wegnummer 28, tussen Gorakpur en Lucknow, wordt hard aan de weg gewerkt, de gedeeltes die klaar zijn die mogen er wezen het is een verademing om er op te rijden. In het plaatsje Gorakpur zelf is het weer een gekkenhuis, brommers, fietsers en riksja rijden aan alle kanten om je heen, het zijn net zwermen vliegen ze zijn overal. We komen in een gigantische file terecht, steeds een klein stukje rijden en dan weer lang wachten, om weer een stukje te kunnen rijden, het duurt een paar uur voor we er eindelijk uit zijn.

We hebben vandaag 3 dode koeien midden op de weg zien liggen, iedereen rijdt er gewoon langs, niemand ruimt het op, dit moet gigantisch gaan stinken en heel veel vliegen aan trekken. Ook zagen we dat er een koe werd aangereden, door een voorganger van ons, het arme beest kwam er gelukkig goed van af, maar de chauffeur van de auto die de koe aanreed was alleen geïnteresseerd in zijn eigen voertuig en had geen oog voor de koe, hoezo heilig, of is de auto dat ook???

In een dorpje doen we wat boodschappen, we krijgen het gevoel dat het hele dorp leeg loopt om ons te zien, terwijl ik tomaten uitzoek staan er wel 15 man naar ons te staren, later bij de eieren is dat opgelopen naar 30 man, we zijn een echte bezienswaardigheid, zouden we kijkgeld kunnen vragen?

Zo rond half vijf houden we het voor gezien en parkeren de auto even van de weg af, we staan nog geen 10 minuten of de eigenaar van het landje staat al voor de deur en vraagt wat de bedoeling is, als wij uitleggen dat we hier een nachtje willen blijven slapen is dat geen probleem. We drinken wat en maken wat te eten klaar in de camper en zo is er weer een dag voorbij.

P1020585P1020540

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 13 december Haraiya – Ayodhya N 26 47.357 E 82 13.719 (52 km)

P1020549Om 9 uur vertrekken we al, we zijn lekker vroeg en willen vandaag even een beetje opschieten. Het eerste uur gaat als een speer, een redelijk goede weg en zeker niet druk. Tot we zo rond tien uur in een file komen te staan, alles staat muurvast, we staan in totaal 6 uur stil. Ja wat doe je dan in die tijd, Paul wilde naar het begin van de file lopen maar heeft het na 3 km opgegeven, hij telde 156 vrachtauto's. Natuurlijk worden we weer van alle kanten bekeken, er worden hele verhandelingen over onze auto gehouden, veel op de banden geklopt en alles wat erop staat gelezen, wat natuurlijk weer een discussie geeft, zelfs de bijrijders-deur werd zomaar geopend om te kijken of daar echt geen pedalen zitten, een vrouw achter het stuur daar geloven ze niets van, daar zit vast een foefje aan vast. Ons ergeren aan de chauffeurs die de file luid toeterend voorbijrijden en daardoor weer het hele verkeer vastzetten. Sudoku-puzzels oplossen, mandarijntjes en bananen eten, maar vooral wachten tot we weer door kunnen.

Om vier komt het verkeer weer langzaam opgang, na nog een uurtje langzaam file rijden, besluiten we om maar bij een benzinepomp te overnachten. Paul wordt meteen uitgenodigd op de thee met een sterk drankje erin en ik mag in de camper blijven (vind ik helemaal niet erg hoor). Na het eten komt de hele familie nog even langs ze willen allemaal de camper van binnen zien, na deze bezichtiging wordt het weer stil om ons heen en genieten van een rustige avond tussen de vrachtwagens.

Maandag 14 december Ayodhya-Malassa N 26 26.028 E 80 10.437 (262km)

De eerste paar uur is de weg gewoon bagger, we nemen een binnendoor weggetje waar we ons al snel vast rijden in een dorp omdat de weg te smal is voor ons, na heel veel heen en weer steken en veel geduld van de dorpsbewoners, staan we weer de goede kant op en kunnen we onze weg weer vervolgen. Het blijkt dat we voor het dorp naar rechts hadden moeten gaan, een heel smal zijweggetje, ja en als je dat niet doet kan het wel eens fout gaan. Nu we weer op de goede weg zitten is het weer leuk rijden, de weg is zeker niet goed, een heel smalle zandweg met veel stenen, hier en daar wordt er aan de weg gewerkt met de meest verouderde machines die je je maar bedenken kan, deze lopen nog net niet op stoom. Aan de kant van de weg zijn er dan wat zeiltjes gespannen waar de werknemers onder wonen samen met hun gezin, het is een troosteloze aanblik en toch willen ze allemaal graag op de foto.

Ergens in een dorpje, staat een vrachtwagen met een lekke band, niemand kan er door, er wordt helemaal niet moeilijk gedaan, iedereen moet achteruit of keren, om via een tunneltje naar de andere kant van de weg te gaan en zo via een omweg weer op de goede weg te komen. Zo wij dus ook, omdat wij niet kunnen keren, het is te smal, moeten we een heel eind achteruit, er zijn dan altijd mannen die denken te helpen, maar wij zijn tijdens onze reis een stuk wijzer geworden en luisteren alleen naar elkaar, zo dacht de goede man wel dat we onder dat tunneltje door konden, nou dat dacht ik niet, dan zouden we de auto eerst heel heet moeten wassen en als hij voldoende gekrompen was zou het misschien lukken. Even verder kunnen we keren en rijden achter andere vrachtwagens aan, om weer op de goede weg te komen.

Bij Kampur komen we dan eindelijk op de NH 2, vanaf hier gaat het als een speer, een mooie 4 baansweg met daar tussen een middenberm met beplanting, maar helaas we zijn hier in India en je moet rekening houden met alles, zo zien we vandaag meerdere spookrijders op ons afkomen, in de vorm van fietsers, brommers, auto's, vrachtwagens en bussen, een paar koeien die op de snelle baan liggen te slapen, voetgangers die te pas en te onpas oversteken, je ziet we doen hier wel een beetje rijervaring op.

We parkeren de Tierelier bij een school voor de nacht, de jeugd is een spellteje cricket aan het spelen, maar ze houden daar meteen mee op, om naar ons te staren, gelukkig wordt het snel donker en verdwijnt iedereen naar huis en is het weer rustig om de auto.

P1020552P1020550

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1020555P1020554

 

 

 

 

 

 

 

 


Dinsdag 15 december Malassa – Agra N 27 10.396 E 78 02.054 (266 km)

Als we wakker worden, zitten er heel veel apen op een muurtje, die zich langzaam naar de bomen op het schoolplein verplaatsen. Helaas wordt dat niet toegestaan, ze zouden de kinderen kunnen bijten, daarom komt er een man met een katapult en schiet ze allemaal uit de bomen, behalve één klein slim aapje die verstopt zich achter een boom en gaat zelfs helemaal plat liggen, zodat hij niet gezien wordt, wacht tot de man voorbij is en klautert dan snel een boom in, hij is de enige die in de boom kan blijven.

Als we vertrekken worden we door veel schoolkinderen nagewuifd, de weg is en blijft perfect, voor zo een goede weg moet je betalen en behoorlijk ook, we moeten voor een truck betalen, terwijl we een camper zijn dat geeft bij elke tolpoort weer een discussie. Bij de eerste tolpoort moeten we 200 roepies betalen, terwijl op de borden 125 roepies staat voor trucks, veel te veel dus, het geld gaat zo bij de man zijn zak in en daar passen we voor. Paul geeft 125 roepies en vraagt een bon, iedereen begint een beetje te lachen maar er komt geen bon, dan wil ik mijn geld terug, zegt Paul en tot onze verbazing krijgt hij het gehele bedrag terug en kunnen wij doorrijden. Bij elke tolpoort en dat zijn er veel, zeggen we dat we toerist zijn en een camper hebben en geen truck wat vaak tot gevolg heeft dat we niets hoeven te betalen. We hebben zelfs een keer onze paspoort met visa laten zien, wel zelf vast houden en niet afgeven en mochten toen ook zo doorrijden.

Rond twee uur rijden we Agra in, we parkeren Tierelier op een betaalde parkeerplaats, waar we ook de nacht kunnen doorbrengen. Het is er een drukte van belang zodra we de auto uit komen worden we overspoeld door souvenir verkopers, gidsen en nog meer van dat spul. We besluiten om vanmiddag nog het Taj Mahal te bezoeken, een herinnering monument. Wij betalen hier als toerist 750 roepies, terwijl een Indiër maar 10 roepies hoeft neer te leggen, dit ruikt wel een beetje naar discriminatie.

Maar goed het Taj Mal, hier zit een mooi romantisch verhaal aan vast. Shah Jahan was vreselijke gek op zijn tweede vrouw Muntaz Mahal. Helaas stierf zij in 1630, in het kraambed, terwijl zij haar 14e kind baarde, Shah Jahan was hier zo verdrietig om dat hij een monument liet bouwen, ter herinnering aan zijn geliefde. Muntaz Mahal had tijdens haar leven veel gedroomd over een mooi paleis, helemaal van wit marmeren met 4 torens op elke hoek, Shah Jahan wilde haar droom na haar dood verwezenlijken. De bouw startte in 1631 en was na 22 jaar eindelijk klaar, De Shah had onder tussen het idee opgevat om nog een precies het zelfde monument te bouwen maar dan in het zwart. Helaas had hij niet met zijn zoon gerekend, die vond dat het geld wel beter gebruikt kon worden en gooide zijn vader in het Red Fort 2 kilometer verderop, Hier heeft de Shah zijn laatste 8 jaar van zijn leven door gebracht, hij stierf in 1666 en werd door zijn dochter begraven naast het graf van zijn geliefde Muntaz Mahal, in het Taj Malhal.

We lopen door en langs het prachtige gebouw, er zijn in het marmer allemaal bloemen ingelegd, als het volle maan is wordt het hele gebouw verlicht en moet het een prachtig effect geven. Er zijn heel veel bloemen in het marmer gehouwen, elke keer weer synchroon, het is prachtig om te zien, aan de achterkant loopt een rivier zo mooi en liefelijk dat je je meteen een paar honderd jaar terug waant. Bij helder weer kan je het Red Ford zien liggen, we genieten een paar uur van al dit moois en lopen dan weer terug naar de camper.

We betalen de parkeerplaats voor de nacht en krijgen de uitdrukkelijke instructies om niet open te doen als er geklopt wordt en ons na 19.00 uur niet meer buiten de camper te begeven, dit geeft wel een apart gevoel staan we hier wel veilig?? De hele avond blijven we keurig binnen en er wordt niet op de deur geklopt, kortom het is er heerlijk rustig.

P1020583P1020579

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 16 december Agra – Mahwa N 26 59.896 E 76 50.208 (135 km)

Helaas worden we om 5 uur al gewekt door een luide radio, eerst denken we nog zullen ze hier dan toch de boel schoonmaken, maar nee, dat is toch wel erg westers gedacht. De eerste kooplui melden zich alweer om hun kraampjes weer te openen voor de eerste toeristen die al voor zonsopgang arriveren. Bussen volgeladen met schoolkinderen, die de zonsopgang willen meemaken bij de Taj Mahal, wij draaien ons nog een keer om en slagen er toch nog in om een uurtje te slapen.

Als we dan op staan is het hele parkeerterrein alweer vol met bussen en souvenirs verkopers, na het ontbijt lopen we naar het Red Fort, een groot fort, waar dus die Shah de laatste jaren van zijn leven heeft doorgebracht. Nou hij zat daar niet bepaald in een kleine cel, hij had een soort paleis om zich heen, ook van wit marmer en kon vanuit een bepaalde plek naar het Taj Mahal kijken, maar hoe comfortabel ook hij zat natuurlijk wel gevangen.

De rest van het fort is van massief rood zandsteen, en mooi om te zien, het is jammer dat er maar 20% voor bezoekers is vrijgegeven de rest gebruikt wordt voor militaire doeleinden. Na een paar uur rondgedoold te hebben lopen we weer terug naar de camper en verlaten we Agra.

Na een paar keer verkeerd te hebben gereden, komen we dan toch op de goede weg, de eerste kilometers zijn verschrikkelijk en mogen niet als weg gekwalificeerd worden, maar daarna wordt het weer een prachtige tolweg. Hierbij weer natuurlijk de gebruikelijke tolpoortjes, waar we in discussie gaan over de prijs, we houden steeds vol dat we een LCV zijn, (een lichte vrachtwagen, 2 assen en vier wielen) er moet dan altijd even naar de hoge baas worden gebeld en wij krijgen dan gelijk, het is de helft van de prijs en dat scheelt aanzienlijk.

We parkeren bij een gesloten A1 restaurant, we staan er lekker rustig wat verder van de weg, we eten bij een pannetjes restaurant in de tuin en genieten van de rust.

PICT5495PICT5486

 

 

 

 

 

 

 


PICT5515PICT5512

Donderdag 17 december Mahwa – Mangliawas N 26 22.320 E 74 37.410 (256 km)

We vertrekken al vroeg voor ons doen, het eerste stuk gaat als een speer, gewoon een goede 4 baansweg, bij elke Truck Lay Bay is er een kraan met drinkwater, we parkeren de camper en sluiten de slang aan op de kraan. Meteen staan er al weer 20 man om de camper die op nog geen meter van Paul alleen maar kijken en in de weg staan, de druk is redelijk en de watertank is weer snel gevuld. Eenmaal op de NH 8 is het afgelopen met de pret, de weg wordt slechter en 2 baans, zo sukkelen we door en stoppen in een mooi veld ergens langs de weg, voor de overnachting.

P1020637P1020633

 

 

 

 

 

 

 

 


Vrijdag 18 december Mangliawas- Udaipur N 24 29.615 E 73 39.222 (272 km)

Weer een lange reisdag vandaag, de natuur veranderd steeds meer, we zien de eerste palmbomen alweer langs de kant van de weg. We rijden door een bergachtige streek, waar hard aan de weg wordt gewerkt, we rijden kilometers over een soort eenbaansweg, als er tegenliggers aankomen moet je maar aan de kant een soort grindpad op. Het wordt ook steeds warmer, de temperatuur is nu al tegen de 30 graden, het is een raar idee dat het volgende week alweer kerst is.

We parkeren tegen een uur of vier bij een tankstation waar we de nacht mogen doorbrengen.

P1020629P1020638

 

 

 

 

 

 

 

 


Zaterdag 19 december Udaipur – Karjan N 22 08.185 E 73 11.445 (365 km)

Als we van het tankstation weg rijden wordt de weg meteen een mooie 4 baansweg en dat schiet lekker op. We rijden zelfs op een express highway, daar mag alleen snelverkeer rijden, alles is keurig afgesloten met een vangrail, maar het is natuurlijk een kleine moeite je fiets over de vangrail te tillen en dan op de express highway te gaan fietsen, of gewoon over te steken, ach dit is India!

We stoppen vandaag wat vroeger als anders, we zien een mooi plaatsje en vragen de eigenaar of we daar mogen parkeren voor de nacht, geen probleem, hij weet het nog beter we mogen in zijn tuin staan en zelfs, als we willen, gebruik maken van een soort bruidssuite. We bedanken vriendelijk en zeggen dat we lekker in ons eigen bedje gaan slapen.

Na een uurtje komt de eigenaar weer en vraagt of we honger hebben, aangezien we net gegeten hebben zeggen we van niet. De goede man laat toch broodjes aanrukken en een paar blikjes bier, ondertussen zijn zijn twee broers erbij komen zitten. De conversatie is wat moeilijk, ze spreken geen Engels, dus het wordt al gauw staren. Wij eten netjes onze broodjes op, ze smaken echt heel lekker en voor we het weten heeft de man alweer 4 broodjes besteld, nou dat is ons echt een beetje teveel, hij begrijpt het en we moeten ze maar morgen opeten. Na een uurtje komen de vrouwen samen met de kinderen, de vrouwen hebben voor ons gekookt, we moeten echt alles proberen, we eten tot het onze oren bijna uit komt, het is allemaal erg lekker, maar we zitten echt knalletjes. Als we klaar zijn wordt alles afgeruimd en wassen de dames alles voor ons af en dan gaat het feest beginnen, volgens ons loopt het hele dorp leeg, zoveel mensen komen er langs. Gelukkig spreekt één vrouw, van de drie broers, engels en kunnen we ons een beetje verstaanbaar maken, later komt er nog een buurvrouw langs die perfect engels spreekt, zij wordt voorgesteld als zuster. Hoewel het geen echte zuster is, maar een zeer goede buurvrouw, of vriendin, noemen ze dat in India zuster. Vader en moeder zijn natuurlijk ook van de partij, als we denken dat het wat stiller wordt komen er weer een heel stel aanlopen, zo gaat het de hele avond door. Regelmatig wordt ons gevraagd of we morgen niet een dagje willen blijven, we bedanken vriendelijk aangezien we met kerst in Goa willen zijn en nog wel een stukje moeten rijden, kunnen we ons dat niet veroorloven. Zo rond 10 uur zeggen we dat we moe zijn en naar bed willen, dat wordt direct geaccepteerd iedereen staat op en gaat naar huis, waarna de rust is weergekeerd.

P1020657P1020648

 

 

 

 

 

 

 

 


Zondag 20 december Karjan – Kasa Kurd N 20 11.728 E 72 54.275 (248 km)

We staan al om 7 uur naast ons bed, omdat we om 8 uur worden opgehaald om het huis van de vriendelijke familie te bezichtigen. Precies om 8 uur staat de zoon voor de deur en lopen we naar het familiehuis, de vrouw die Engels spreekt, is bezig een ontbijt voor ons te maken, maar ja wij hebben net gegeten, toch maar wat geproefd, het was iets van een pap. met melk, gember, koriander, suiker en nog wat kruiden het smaakte voortreffelijk, we krijgen een bakje van dit heerlijke spul mee voor onderweg. Verder heeft ze nog dunne aardappelplakjes in een soort deeg gedoopt en dat gefrituurd, dit smaakt ook erg goed, het is erg jammer dat we al gegeten hebben. Het huis bestaat vier appartementen, voor elk gezin een eigen plek, maar wel alles onder één dak en vader weet en ziet alles wordt er beweerd, want hij is de baas en iedereen moet naar hem luisteren. Ook oma van 110 jaar woont bij vader en moeder, we mogen haar bezoeken, maar zijzelf heeft er geen zin in, ze ligt in bed en trekt de dekens over haar hoofd, het is echt een oud gerimpeld wijfie. Na een hartelijk afscheid worden we weer naar de camper gebracht en vertrekken we even na negen uur.

We rijden de hele dag over een redelijke tolweg, waar we bij de tolpoortjes, elke keer voor elkaar krijgen om voor een kleine bus te betalen, wat de helft van de prijs is. Rond vier stoppen we ergens bij een ruïne, waar we in eerste instantie veel last hebben van staarders, maar ze hebben er al gauw genoeg van en gaan weer hun eigen weg, alleen de kinderen blijven een beetje in de buurt spelen. Ze hebben geen schoenen aan en lopen op hun blote voeten zo door het steengruis, wat toch erg scherp moet zijn aan hun voeten, maar ze geven geen krimp.

P1020663P1020658

 

 

 

 

 

 

 

 


Maandag 21 december Kasa Kurd – Mahad N 18 05.181 E 73 23.274 ( 291 km)

We vertrekken vandaag al om kwart over acht, het verkeer wordt drukker, we komen in de buurt van Bombay, hier gaan we niet naar toe omdat we geen zin hebben in deze drukke stad met zijn achterlijke chauffeurs. Helaas is de bewegwijzering van zeer slechte kwaliteit en rijden we toch Bombay in. Bij een tolpoort vragen we de weg en kunnen gelukkig de stad zonder veel problemen via een nieuwe brug weer verlaten. Na nog wat omzwervingen en veel vragen bij kruisingen komen we dan toch op de NH 17, dit is een mooie 2 baansweg en hoe verder je van Bombay vandaan gaat hoe stiller het wordt. Bij een tolpoort proberen ze voor een klein oud bruggetje 60 roepies van ons te ontvangen, maar na enige discussie wordt dat er al snel 10.

We parkeren voor de nacht ergens langs een rivier, we drinken thee met een prachtig uitzicht op deze rivier, waar een bootje heen en weer vaart om passagiers te vervoeren.

P1020626P1020624

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag 22 december Mahad - Kudal N 15 57.643 E 73 43.915 (328 km)

P1020668Het wordt elke dag vroeger, nu vertrekken we al om 8 uur en rijden door een mooi berglandschap, zelfs de weg is van goede kwaliteit, zeker voor een 2 baansweg. Gelukkig is het niet druk op de weg, maar dat houd niet in dat je niet moet oppassen, het blijft wel India natuurlijk. Brommers rijden zonder te kijken zo de weg op, er wordt ingehaald als het echt niet kan, waardoor je weer een tegenligger op jouw baan hebt en behoorlijk in de remmen moet om geen frontale botsing te krijgen.

Er wordt ons regelmatig gevraagd of wij ook zoveel toeteren en het antwoord is jazeker, wij zijn misschien wel de grootste toeteraars van allemaal, zonder claxon ben je hier nergens. Vrachtwagens hebben vaak een heel klein spiegeltje, waar vaak nog de lading voor zit ook, ze kunnen dan niet naar achter kijken en aangezien ze de gewoonte hebben om voor voetgangers en fietsers een meter of 4 uit te wijken en dit doen zonder spiegels, moet je dus hard toeteren om kenbaar te maken dat je gaat inhalen. Brommers en auto's rijden vaak met ingeklapte spiegels en kunnen dus ook het verkeer achter hun niet zien, dit doen ze omdat ze bang zijn dat hun spiegels eraf worden gereden en dat is hier zeker niet ondenkbaar, maar wel levensgevaarlijk. Ook rijd men vaak zonder te kijken zo de weg op en zet zijn voertuig dan rustig vlak voor jouw auto, dus als we een auto zien aankomen van links of rechts gaat het vingertje weer op de claxon en wordt er op deze manier een aanrijding afgewimpeld..

Na weer een dag rijden stoppen we ergens in een veldje voor de nacht en komen we morgen eindelijk aan in Goa.

Woensdag 23 december Kudal – Agonda Beach N 15 01.869 E 73 59.443 (149 km)

Ondanks we er bijna zijn, vertrekken we toch vroeg, we willen eindelijk wel eens de zee zien. De temperatuur loopt al behoorlijk op en we hebben veel zin in een duik in de Arabische Zee. De weg wordt wat smaller en in het stadje Margao is het een chaos, maar alles rijdt redelijk goed door, we proberen nog bij een benzinepomp water te innen, maar na 20 liter is het water helaas op, er komt geen druppel meer uit de kraan, we rijden met een bijna lege watertank naar het strand.

Rond een uur of één rijden we dan eindelijk na 14 dagen rijden en meer dan 3000 km het strand op, we zijn blij dat we er zijn. Na enige discussie met een restaurant eigenaar, die ons te dicht bij zijn nering vind staan, vinden we een plekje verderop, op 20 meter van de zee. Als eerste nemen we een duik in de zee die heerlijk warm is, het is echt genieten. Later eten we wat in een strandtent en lopen naar het dorp wat bestaat uit één straat met veel restaurants en kleine winkeltjes.

Donderdag 24 december Agonda Beach

Eindelijk kunnen we weer eens uitslapen, ook al koelt het in de nacht lekker af, is het slapen onder een lakentje voldoende. Overdag loopt de temperatuur al snel op tot ruim boven de 30 graden, wat natuurlijk weer om afkoeling vraagt in de zee, zo rusten we de hele dag een beetje uit.

Als ik zo in zee lig bedenk ik me, dat er dit jaar geen stress is, voor de boodschappen en om het traditionele kerstdiner klaar te maken, wel zeer relax, maar toch zal ik de gezellige avond, samen met de kinderen en kleinkinderen erg missen.

We kopen in het dorp een heel lelijk kunstkerstboompje, met wat kleine versiering en nog wat kerststerren en kerstslingers, nu hebben we een echte kerstsfeer in de camper.

Tegen de avond hebben we met alle overlanders die hier staan een gezellige barbecue. Coen, een Nederlandse jongen is kok, hij is de hele dag in de weer met marineren en voorbereiden, nou dat is te merken het smaakt allemaal verrukkelijk.

P1020674P1020673

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 25 december Agonda Beach

Wij wensen iedereen die dit leest een heel fijne kerst.

Omdat we een tijdsverschil hebben van 4,5 uur kunnen we pas in de middag contact leggen met onze kinderen, via Google Talk kletsen we dan een uurtje met ze, wat mij zeker goed doet.

Verder zwemmen we wat en liggen even in de zon te bakken, wat niet te lang kan want je verbrand hier erg snel.

Later op de avond eten we in het dorp wat, het is geen goed idee, want er zitten heel veel muggen, terwijl wij er bij de camper eigenlijk geen last van hebben. Eenmaal terug bij de camper zetten we de stoelen op het strand, drinken een lekker wijntje en zitten daar een paar uur lekker te genieten.