• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

11 november tot 30 november 2010

Donderdag 11 t/m zondag 14 november Surabaya

Surabaya is een drukke stad, met 4 miljoen inwoners, er zijn zeer grote winkelcentra waar je zo in kan verdwalen. Er is een Chinese-wijk, waar je je ogen uitkijkt, met wat er allemaal gebeurd. We bezoeken de dierentuin, er zijn veel dieren te zien, maar alles is zeer verwaarloosd, geen straattegel ligt recht, de hokken mogen ook wel eens gepimpt worden. Het is eigenlijk het zelfde wat je in heel Azië ziet, er worden mooie projecten gerealiseerd, maar vervolgens doet niemand meer iets aan onderhoud, als er al iets wordt schoongemaakt wordt er met een flesje met desinfecteer gespoten, een vuile lap erover en klaar is kees. Als er iets stuk is wordt dat niet gerepareerd of vervangen, niemand maakt zich druk. Lekt er een kraan ach een beetje water meer of minder wat maakt het uit, grote stukken van de straat ontbreken, zelfs de putdeksels boven het open riool, als je even niet oplet stort je zo een meter naar beneden het riool in. Het vreemde is dat we geen ongelukken zien gebeuren, niemand breekt zijn nek of ligt over de straat te rollebollen, terwijl bijna niemand zijn voeten optilt en ze al sloffend over de straat lopen.P1060022 [800x600]P1060013 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 





We boeken een cruise naar Balikpapan, dat op het eiland Borneo ligt. De boottocht duurt 3 dagen en 2 nachten, natuurlijk gaan we 1e klas, we betalen € 120,-- p.p. alles inbegrepen.

PICT1069 [800x600]PICT1071 [800x600]

Maandag 15 t/m woensdag 17 november ergens op zee.

Op maandag is het dan zover, om 7 uur 's morgens melden we ons bij de haven en we worden keurig naar de KM Umsini schip gebracht. Het stelt allemaal niet veel voor, maar dat mag je ook niet verwachten voor dit geld en al helemaal niet in Azië. De kakkerlakken lopen door de hut en de badkamer, toch zitten we zeer luxe, vergeleken bij de meeste reizigers, die hebben ergens een klein plekje benedendeks, zomaar op de stalen-vloer. Er worden wat matten of kartonnen dozen op de vloer gegooid, waar men op gaat liggen en bijna direct in slaap valt, ondanks dat het er erg warm, benauwd is en het behoorlijk naar diesel stinkt. De reizigers zijn van alle leeftijden, zo zien we kleine baby's, maar ook oude mensen die bijna de trap naar de boot niet opkomen. Als we uiteindelijk de haven uitvaren, zitten de mensen overal op het schip, op de trappen, het dek, helemaal omringt met dozen en andere soorten van bagage, behalve op het dek van de 1e klasse, daar mogen ze niet komen en worden ze weggestuurd. Bij de kaartcontrole, worden alle deuren naar het dek afgesloten, bij de trappen worden de hekken gesloten, niemand kan er meer in of uit, totdat al de kaartjes zijn gecontroleerd. Je moet er maar niet aan denken wat er gebeurd, bij calamiteiten. Wij zijn de enige blanke aan boord en worden door ons vreemde uiterlijk, veel aangestaard, maar ook aangesproken, de mensen vinden het maar vreemd dat we met de boot gaan en niet met het vliegtuig.

PICT1161 [800x600]PICT1079 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 





Om half zes wordt er op de deur geklopt, met de mededeling dat het ontbijt klaar staat, we slaan het maar even over, zo vroeg hebben we geen zin in nasi. Later blijkt dat de klok 's nachts een uur voorruit gegaan is, vandaar dat extra vroege ontbijt.

PICT1185 [800x600]PICT1166 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

Begeleid door vliegende vissen lopen we na ruim 28 uur varen de haven van Makassar, op het eiland Sulawesi binnen. Na ruim 3 uur vertrekken we weer om laat op de avond de haven van Para-para aan te doen. Het krioelt er van de bedrijvigheid, de hele kade ziet zwart van de mensen. Overal staan stapels goederen die met de boot mee moeten, hele vrachtwagens vol worden met de hand gelost en op het schip gedragen. Soms bezwijken de dragers bijna onder de last die ze moeten tillen, iedere wagen heeft zijn eigen dragers ingehuurd, ze lopen zich echt de benen uit hun lijf. Grote pakken worden met de hand naar het bovendek gehesen, het is of we een paar honderd jaar terug in de tijd zijn gekomen, alles wordt met de hand gedaan er komt geen machine aan te pas. Zelf denken we dat we wel tot 4 uur in de ochtend zal duren voor al de lading aan boord is, maar het gaat veel sneller, we varen al om 12.30 uur de haven uit, voor ons laatste deel van de reis. Even over tweeën in de middag zien we land verschijnen en langzaam komt Balikpapan inzicht.

PICT1199 [800x600]PICT1195 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 18 t/m zaterdag 20 november Balikpapan en Samarinda

Eenmaal van boord nemen we een taxi, lees busje waar je dubbel gevouwen in moet stappen anders stoot je je hoofd. We verblijven 2 dagen in Balikpapan en nemen dan een lokale bus naar Samarinda, het is meer dan 2 uur rijden. Natuurlijk zijn de bussen niet zo luxe als bij ons, het zijn oude roestbakken, je verbaast je erover dat die dingen nog rijden. Vaak zijn ze overvol, als de zitplaatsen bezet zijn worden er een paar krukjes in het middenpad gezet, waar je dan op kan zitten, kinderen moeten op schoot worden genomen, wil je dat niet dan zul je voor ze moeten betalen. De rit is mooi door een heuvelachtig landschap, helaas regent het wat de wegen vaak verraderlijk glad maken, maar de remmen van de bus werken goed en hij heeft goede banden, want we komen zonder ongelukken in Samarinda aan.

We bezoeken de moskee in Samarinda, ik moet natuurlijk een hoofddoek om, maar dat is zo warm dat ik meteen grote medelijden krijg met de vrouwen die hier hele dagen mee moeten lopen. De moskee is mooi, maar wij hebben het al gauw gezien, mede door het warme hoofddoekje verlaten we al snel de moskee.

De volgende dag boeken we een tocht over de Mahakam rivier, met aansluitend een safari naar het Kutai National Park om de wilde orang oetang te zien. Morgen vertrekken we om 10 uur we zijn benieuwd.

P1060134 [800x600]P1060131 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 21 t/m donderdag 25 november

Precies om 10 uur worden we opgehaald bij ons hotel en rijden we met een taxi naar de woonboot, die zeer luxe is. We hebben beschikking over 4 man personeel, een kapitein, bootsman, kok en een gids. Als we aan boord zijn worden meteen de trossen losgegooid, de motor gestart en varen we tot de volgende ochtend 7 uur non-stop stroomopwaarts. Ondertussen worden we verwend met heerlijk eten, wat de kok heeft klaargemaakt. We hebben een eigen dek waar we lekker in de wind van het uitzicht op de rivier kunnen genieten. Na het ontbijt gaan we aan wal waar we een sightseeing hebben van een houten dorp, Hier is alles van hout, de straten zijn van planken, zodat bij hoogwater er geen schade aangericht wordt. De huizen staan op palen, maar sommigen niet hoog genoeg, zodat ze bij extreme regenval de huizen, waardoor het waterpeil behoorlijk stijgt, alsnog onder water komen te staan. De bewoners hebben dit opgelost om de gehele inboedel gewoon een etage hoger te plaatsen, zo blijft alles droog.

PICT1224 [800x600]PICT1221 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 





Hier rijden geen auto's om de doodeenvoudige reden, omdat er geen wegen zijn, het oerwoud is gewoon te dicht om hier wegen te bouwen en al helemaal om ze te onderhouden. Alle vervoer gaat over het water, want rivieren zijn er genoeg, wel zijn er brommers in de dorpen, maar die kunnen alleen worden gebruikt in de dorpen zelf, daarbuiten is er alleen water en oerwoud.

PICT1240 [800x600]PICT1239 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

Eenmaal terug bij de woonboot, wacht er alweer een motorkano, die ons met een razend tempo over een groot meer naar een smalle rivier in het oerwoud brengt. De snelheid gaat eruit en we varen langzaam door een onherbergzaam gebied. We zien veel apen onder andere de langneus aap, de mannetjes hebben een behoorlijke omvang van ongeveer 1,50 meter. Het is geweldig om te zien, ze slingeren van boom naar boom en plonzen soms zo het water in, deze apen kunnen namelijk zeer goed zwemmen. Helaas zijn ze erg schuw, want zodra ze onze boot horen aankomen, trekken ze zich in het oerwoud terug. Regelmatig gaat de motor uit en zitten we een poosje te wachten tot ze misschien weer terug komen, maar de apen zijn ook niet gek en laten zich dan niet meer zien. Verder zien we veel vogels, met de mooiste kleuren, de Kingfischer laat zich het meest zien, hij is fel blauw met rood en is prachtig om te zien.

P1060157 [800x600]P1060154 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

 





We bezoeken een dorp, waar we een longhouse bezoeken, hier worden regelmatig traditionele dansen uitgevoerd. Helaas hebben de Dajaks elders bezigheden en moeten we zonder dansvoorstelling vertrekken. In het verre verleden waren de Dajaks niet zo vredelievend, regelmatig belanden vreemdelingen in de kookpotten van de dorpelingen, nadat zij van hun hoofd waren beroofd. Ze worden nu nog de koppensnellers genoemd, gelukkig zijn ze tegenwoordig niet meer zo wreed en kunnen wij onze weg, gewoon met ons hoofd op onze romp, vervolgen.

P1060174 [800x600]P1060164 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 






We varen de hele dag door het oerwoud en zien nog veel wild, als we weer op de woonboot terug komen worden daar de motoren meteen gestart en varen we verder stroomopwaarts. Pas om 9 uur in de avond meren we af, bij een klein dorpje, maar tegen die tijd is het tijd om naar bed te gaan, tenminste de bemanning gaat slapen en wij zijn genoodzaakt om ook ons bed op te zoeken.

P1060240 [800x600]P1060235 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 






Om zeven uur ontbijt, ondertussen komt er weer een motorkano langszij, we stappen in en varen weer over een wat bredere rivier. Tijdens deze tocht zien we weer veel apen, maar deze keer zijn ze niet zo schuw, de grote mannetjes blijven gewoon zitten en verdwijnen pas als de boot wordt gekeerd en we te dicht bijkomen. We bezoeken een dorp waar alleen huizen in het water staan, wil je naar de buurman dan moet dat met de boot. Er lopen een paar wegen in de vorm van steigers, maar die zijn heel kort en lopen alleen naar de Moskee of de kleine basis school. De levensomstandigheden van de dorpsbewoners is erbarmelijk, de hutten waar deze mensen in wonen zijn niet groter dan 25 m², meer ruimte is er niet. Toch leven er hele families met kleine kinderen in deze kleine ruimte. De kinderen kunnen niet even lekker buiten spelen, want dan liggen ze meteen in het water en zwemmen kunnen die kleintjes nog niet. Ondanks hun grote armoede hebben ze toch één luxe en dat is een schotelantenne, boven bijna al de hutjes staat er één. Hierdoor zien ze het “ware” leven en dromen van alle luxe die daar is, met alle gevolgen van dien. De jongeren vertrekken naar de grote stad om te studeren en willen niet meer terugkeren naar hun dorp. Waardoor groot tekort aan leraren is, door de regering worden leraren voor een aantal jaren naar de dorpen gestuurd. Deze leraren zijn niet gemotiveerd, waardoor het onderwijs vaak zeer slecht is.

P1060283 [800x600]P1060261 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 






Na een paar uur varen keren we terug op de woonboot en de motoren worden meteen weer gestart en we gaan nu weer stroomafwaarts, na 5 uur varen komen we in een gebied waar zoetwater dolfijnen zouden moeten zwemmen, helaas laat geen dolfijn zich zien en we aanvaarden de terugreis naar Samarinda. Midden in de nacht meren we af, maar wij merken er weinig van, we slapen als roosjes.

P1060362 [800x600]P1060356 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 






Na het ontbijt nemen we afscheid van de bemanning van het schip en de kok, helaas gaat hij niet met ons mee, we moeten het doen zonder zijn lekkere eten. Na een klein half uur komt de taxi aanrijden die ons naar het Kutai National Park zal brengen, wat 4 uur rijden verderop ligt. De gids heeft bedacht om zijn vrouw mee te nemen om voor ons te koken, het is hierdoor wel een beetje krap in de auto geworden.

P1060467 [800x600]P1060459 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 


Onderweg bezoeken we nog een ander Dayaks dorp, deze Dayaks staan bekend om hun lange oren. De lange oren werden verkregen om zeer zware dingen aan de oren te hangen, zodat de gaten enorm groot werden. Na enige tijd komt er een oude man aangelopen met inderdaad enorme gaten in zijn oren, de man is nog 1 van de vijf mensen die zijn overgebleven van een oude traditie. Vroeger was het de kunst om de langste oren te hebben, hoe langer de oren des te mooier meisje kon je veroveren. De man begint zich te verkleden in oude traditionele kledij en poseert met zijn krommer rug geduldig voor de foto's die ik neem. In de overtuiging dat de prijs van de foto's voor de hele sessie is, blijkt het achteraf per foto te zijn. We betalen hem € 8,-- en de man is zo blij als een kind, voorlopig heeft hij weer wat geld om van te leven.

We rijden de rest van de dag over een zeer slechte weg naar het natuurpark, in het plaatsje Sangatta, moet nog even een vergunning gehaald worden, om het park in te mogen. We varen met alweer een motorkano naar de ingang van het park en installeren ons in een zeer eenvoudige kamer met alleen een heel dun matras op de grond, maar wel met een muskietennet eromheen.

We worden meteen opgehaald om een wandeling in het oerwoud te maken. De gids is een rustige man, hij kijkt niet maar hij luistert, regelmatig blijft hij staan, loopt daarna een eind het oerwoud in en komt weer terug. Opeens komt hij gebarend terug dat we hem moeten volgen, even later staan we bijna oog in oog met orang oetans. Ze zitten hoog in de boom lekker een beetje te eten. Het zijn vrouwtjes die met hun kleintjes van boom naar boom zwieren, we komen steeds dichterbij, maar ze zijn absoluut niet bang voor ons en blijven gewoon zitten eten en soms verplaatsen ze zich om ergens anders eten te vinden. We hebben alle gelegenheid om foto's en filmpjes te schieten, het is echt geweldig. De gids is ondertussen naar het mannetje op zoek gegaan, maar die is gelukkig niet in de onmiddellijke omgeving aanwezig. Het mannetje kan zeer agressief reageren als je te dicht bij de vrouwtjes met hun kleintjes komt, doordat het mannetje niet in de buurt is blijven de vrouwtjes ook zo rustig zitten eten, ze worden niet door het mannetje gewaarschuwd voor gevaar. Aangezien het al begint te schemeren moeten we terugkeren naar het hoofdverblijf. We eten een zeer eenvoudige maaltijd, de vrouw van de gids kan, zo blijkt, niet koken. Onder allerlei oerwoudgeluiden zoeken we al vroeg onze slaapplaats op en luisteren naar al deze, voor ons, vreemde geluiden. De volgende ochtend is het weer vroeg op, om voor het ontbijt nog een wandeling te maken. We lopen een andere route dan gister en moeten diverse rivieren over, zelfs één over een brede boomstam die hoog boven een rivier hangt. De wandeling is mooi, we horen in de verte Gibbons, maar zien doen we ze niet. We drinken water uit een tak van een boom en het smaakt best lekker. Helaas laten de orang oetans zich niet meer zien, maar we zijn blij met gister dat was echt gaaf!!

P1060559 [800x600]P1060530 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 






Na het ontbijt maken we ons klaar voor vertrek, het wordt een lange reisdag. De hele dag zitten we in de auto, in Samarinda nemen we afscheid van de gids en zijn vrouw. Wij reizen verder met de taxi naar Balikpapan, waar we om halfzes aankomen bij een hotel direct aan het vliegveld.

Vrijdag 26 t/m dinsdag 30 november

We hebben een vlucht geboekt voor vandaag, maar op de één of andere manier is de betaling niet goed gegaan en moeten we onze vlucht laten gaan, zonder er zelf in te zitten. We boeken een vlucht voor zaterdag en betalen nu contant, maar wel de prijs die via internet wordt aangeboden. Paul moet er voor soebatten maar tenslotte geeft men toe en besparen we 600.000 Roepies (€ 48,--).

Zaterdagochtend hoeven we alleen maar een roltrap af om bij het vliegveld te komen echt ideaal. Zoals het alle Aziaten betaamt wordt er weer veel bagage meegenomen. In elke vorm wordt het aangeboden, maar de meest populaire is een kartonnen doos, hoe de mensen straks bij de lopendeband hun eigen doos herkennen is ons een raadsel. Er is een passagier die 2 karren vol, met een gezamenlijk gewicht van136 kg aanbied. Er zijn meer mensen met zoveel bagage, als er een passagier is die minder bij zich heeft dan het maximum gewicht, komt er een ander van achter uit de rij naar voren met één van zijn vele pakken, zet hem bij de lichtere bagage en omzeild zo een overgewicht. Het grondpersoneel, maar ook de passagier met de lichte bagage, zeggen hier niets van en men vind dit heel gewoon.

We vliegen met een tussenstop in Surabaya, naar Bali. We nemen een taxi naar het hotel, wat een schitterde tuin heeft met een mooi zwembad en een uitgang naar het strand. Hier houden we het zeker uit tot donderdag want tot zolang hebben we geboekt.

P1060575 [800x600]P1060564 [800x600]