• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

1 sep. tot 13 sep. 2009

1 september tot 13 september 2009

Dinsdag 1 september Erzurum – Dogubayazit N 34 19.955 E53 47.563

 

Na een hartelijk afscheid van het hotelpersoneel, rijden we naar de ambassade, we proberen nog een visum voor een maand te krijgen maar helaas dat is onmogelijk. Dan maar een transit-visum, de procedure begint, eerst wordt ons paspoort meegenomen en krijgen het na een kwartiertje terug, met formulieren om in te vullen en een briefje met een naam van een bank en het bedrag dat wij daar moeten storten, we kunnen niet contant betalen. Na het invullen van de formulieren nemen we een taxi naar de bank en storten daar € 70,--, weer met de taxi terug naar de ambassade, waar we de formulieren en het betalingsbewijs overhandigen aan de beambte. Om half één kunnen we het visum ophalen en krijgen dan te horen dat we een visum hebben voor 5 dagen, een 7 daags is afgewezen. Na een korte krijgsraad besluiten we om het er op te wagen, we doen voor de laatste keer boodschappen bij de ons al bekende supermarkt en slaan veel eten, water, muesli-repen en snoepjes in. Om 2 uur verlaten we Erzurum, in de stromende regen, ja we hadden het kunnen weten, Paul heeft gister de auto gewassen vandaar!! De 300 km naar Dogubayazit is een fluitje van een cent en we rijden om 7 uur camping Lalezar op.

PICT3961 [800x600]

PICT3969 [800x600]

 

 Woensdag 2 september – Dogubayazit N 34 19.955 E53 47.563

De was gedaan, ze hebben hier een wasmachine, wat wel heel prettig is, ook al is de prijs fors 15 TL zoveel hebben we in heel Turkije nog niet betaald. Het zijn een beetje Nederlandse prijzen en dat kan wel kloppen, want de eigenaar is een Nederlander. De hele dag een beetje geluierd en de route voorbereid die we gaan rijden in Iran.

PICT3974 [800x600]

Donderdag 3 september Dogubayazit N 34 19.955 E53 47.563

We blijven nog een dagje staan, in de middag bezoeken we nog even het internetcafé, maar er zijn nog geen codes, ons besluit om transit-visum aan te vragen was dus een goed idee geweest. Verder gooien we onze tank en de 3 jerrycans achterop vol met diesel, want dat is slecht te krijgen in Iran. Iran het land van de olie, heeft voor zijn eigen bewoners heel weinig brandstof, er wordt zo veel gesmokkeld, dat er 300 km rond de grenzen landinwaarts geen druppel te krijgen is.

Vrijdag 4 september Takestan N 36 02.998 E 49 35.492

Om vier uur gaat de wekker, we zetten snel een kop koffie en maken een ontbijt, Om vijf uur verlaten we de camping het begint net een beetje te schemeren. Half zes stonden voor de poorten van de grens en het stempeltjes zetten begon. Anderhalf uur later reden we Iran in, zonder dat ik de auto was uit geweest, er hadden wel 10 vrouwen in de auto kunnen zitten niemand bekommerde zich erom. Paul heeft alles geregeld en liep van hokje naar hokje, zie voor meer informatie onder het kopje grensovergangen. De grens ging dus soepeltjes, aan de kant van Iran waren ze veel vriendelijker dan de Turkse zijde. Aangezien we geen geld gewisseld hadden bij de grens, er lopen daar allemaal mannetjes rond die graag willen wisselen (lees afzetten), dus gaan we op zoek naar een wisselkantoor in Maku, Helaas is alles dicht het is vrijdag wat betekend dat het hier zondag is daarbij het is natuurlijk nog heel vroeg. Alle verkeersborden zijn in het Farsi wat voor ons niet te lezen is, toch komen we zonder problemen op de goede weg. Paul heeft de track van Casper Jansen ingelezen op de laptop, dit is een wereldreiziger die deze weg vorig jaar heeft gereden, zodat we haast niet verkeerd kunnen rijden, we hoeven zijn spoor maar te volgen, wat heel makkelijk is, nog bedankt Casper!!! Later op de dag kunnen we geld wisselen, ik probeer nog bij een bank te pinnen maar dat lukt niet, Gelukkig hebben we genoeg euro's en dollars mee, je kan hier alleen geld wisselen, Bij een wisselkantoor wisselen de laatste 40 lira's en € 40,--, zodat we geld hebben om te tanken en de tol kunnen betalen. Aan het einde van de dag we zijn Tabriz reeds lang voorbij, tanken we onze tank vol met diesel, er gaat 100 liter in en betalen € 2,14, kijk dat maakt het reizen in Iran toch een stuk leuker. Om 6 uur houden we het voor gezien, we hebben 700 km afgelegd, we parkeren achter een politiepost en voelen ons zeer veilig.

PICT3982 [800x600]PICT3978 [800x600]

Zaterdag 5 september Takestan – Mehziz N 31 39,788 E 54 27.483

Weer om 4 uur opgestaan, we rijden de hele dag over goede 4-baans wegen. Het wordt steeds warmer en het landschap veranderd van kale bergen langzaam in een droge vlakte, Aan het einde van de dag tanken we 180 liter diesel en moeten € 1,80 afrekenen., dat is 1 eurocent per liter, gisteren hebben we teveel betaald. Er wordt wel elke keer om een kaart gevraagd bij het tanken en die hebben wij niet, er wordt dan wat geregeld met andere chauffeurs, vandaar het prijsverschil. We rijden vandaag 800 km, het ziet er naar uit dat we het gaan halen.

PICT4002 [800x600]PICT3995 [800x600]

Zondag 6 september Mehzir – Bam N 29 02.342 E 58 27.279 Hotel Agr-e-jadid

Het wordt steeds warmer, de temperatuur loopt al snel op tot ver boven de 40 graden, we rijden nu in de woestijn en zien regelmatig dromedarissen in het dorre landschap lopen. Bij Bam houden we het voor gezien en parkeren bij een politiepost , waar we toestemming krijgen om daar te overnachten. Maar na een uurtje wordt er op de deur geklopt, dat we een escorte krijgen naar een hotel, we mogen hier niet blijven staan. Na alles weer vastgezet te hebben rijden we zonder escorte bij het politiebureau weg. Maar dat is niet voor lang ze komen ons snel achterna op een brommertje, we moeten ze volgen, Bij het hotel mogen we niet parkeren wel als we een kamer voor $ 40 nemen en daar hebben we geen zin in. Na heel veel heen en weer gebel, door de politie vinden ze een hotel waar we wel mogen staan en we worden er onder escorte naar toe gebracht. Het is inderdaad een mooi hotel, we mogen er gratis staan en mogen de toiletten gebruiken, als dank besluiten we om er te eten, wat heel goed koop is en nog lekker ook.

PICT4033 [800x600]PICT4019 [800x600]

Maandag 7 september Bam – Mirjaveh N 29 00.130 E 61 31.091

Als we om 8 uur het parkeerterrein van het hotel willen afrijden worden we tegengehouden door de bewaking, we moeten wachten op een escorte. We wachten een half uurtje en kunnen gebruik maken van de computer, helaas kunnen we geen mail ontvangen of versturen, dus snel even een berichtje op de nieuwsflits van onze site. Rond half negen rijd inderdaad de politie voor en wij moeten ze volgen, Zo gaat het de hele dag we hebben zeker 14 escortes gehad, regelmatig moeten wij ons bij een checkpoint inschrijven in het grote boek of bij de wisseling wordt ons opgedragen om door te rijden zij komen dan later voorbij en blijven voor ons rijden..Eigenlijk willen we nog wel wat diesel hebben voor we Iran uit gaan en maken dit bekent aan onze bewakers, we worden het meest gevreesde plaatsje Zahedan in geloost en krijgen weer een paar soldaatjes op een brommertje mee, die ons dwars door de stad en achterbuurten loost, naar diverse benzinestations, maar helaas we krijgen geen diesel, geen kaart geen diesel is het hier, we kunnen natuurlijk wel de illegale diesel kopen maar durven dat niet aan, bij een politiepost worden we achter gelaten en moeten we weer wachten op een escorte. Terwijl we staan te wachten, zie ik een peugeot 406 waar wel 8 mannen in zitten. Na een half uurtje kwam de escorte weer en begeleide ons naar de rand van de stad, Hier dachten we dat we alleen door mochten rijden, maar helaas de politie kwam ons al luid toeterend en zeer boos achterna, we moesten ons paspoort inleveren en moesten wachten op een nieuwe escort, We wachten meer dan een uur en toen kwam er 1 politieman aan die pardoes in de cabine ging zitten en werd ik verbannen naar het woongedeelte. Vlak bij de grens, die al om 3 uur dicht is, werd er weer gewisseld en wilde ze ons naar een hotel brengen, waar wij natuurlijk weer geen zin in hadden en opperde het idee om op de politiepost te overnachten, na enig overleg en controle van de camper aan de binnenkant kregen we toestemming.

P1010899 [800x600]P1010894 [800x600]

PICT4038 [800x600]PICT4036 [800x600]

Dinsdag 8 september Mirjaveh – Dalbaldin N 28 53.214 E 64 24,357

Na een heerlijke nachtrust, stonden we om half acht te trappelen om de grens over te gaan, helaas moesten we tot 8 uur wachten want dan gaat hij pas open. Lees verder onder het kopje grensovergangen. De klok gaat weer 1,5 uur vooruit zodat we nu een tijds verschil met Nederland hebben van 4 uur. Na alle stempeltjes op carnet en paspoorten moeten we ook in Pakistan wachten op een escort. Maar als die er eenmaal is gaat het de hele dag als een speer, nergens hebben we hoeven te wachten op een escort, er waren ook hier heel veel checkpoints Helaas was ik de hele dag verbannen in het woongedeelte, de escort zat weer in de cabine. Rond een uur of 4 reden we de politiepost binnen van Dalbaldin, stel je er niets van voor het is gewoon een binnenplaats met als ondergrond zand, wat ook niet anders kan want het is hier echt de woestijn. Als we boodschappen willen doen krijgen we ook een gewapende escorte mee, wat wel een vreemde gewaarwording is, al gauw hebben we een heleboel mensen om ons heen en lopen we in optocht de winkeltjes af. Het is een drukte van belang. Terug op de binnenplaats van de politie zetten we de stoelen buiten, het wordt iets koeler, maar helaas als vrouw zijnde ben je een bezienswaardigheid de mannen staren me onophoudelijk aan, ik voel mij er niet prettig bij en ga in de camper koken om er vanaf te zijn.

P1010912 [800x600]P1010902 [800x600]

PICT4053 [800x600]P1010914 [800x600]

 

 

 Woensdag 9 september Dalbadin – Shikh Wasit N 29 53.772 E 66 37.452

Omdat we geld nodig hebben om te tanken, moeten we wachten tot 10 uur tot de bank open is om te wisselen. We worden ontvangen door bankdirecteur O.P.Lichter , hij verteld ons dat hij via de officiële weg geen geld mag wisselen, de Pakistaanse wet verbied dit, de leugenaar, maar hij kon wel privé wisselen tegen uiteraard een belachelijk hoge koers. Helaas stonden we met de rug tegen de muur en moesten echt geld hebben anders zouden we al heel snel stil staan. We wisselden bij Meneer O.P.Lichter € 60,-- en kregen daarvoor 4.800 roepies , hiermee konden we 100 liter diesel tanken en dat is genoeg om in Quetta te komen. Bij het verlaten van het politiebureau, schommelt de camper zo hevig dat we 2 stalen balken raken, waardoor er 2 ramen kapot gaan, de dag begint helemaal niet goed. Ik wordt weer verbannen naar het woongedeelte en de gewapende agent neemt weer naast Paul plaats in de cabine, we zullen blij zijn als dit voorbij is. De auto gaat steeds slechter lopen hij heeft totaal geen trekkracht meer, wil niet meer vooruit en slaat zodra je stopt af, we moeten een paar passen over en komen daar kruipend overheen, we kijken het luchtfilter na maar dat ziet er schoon uit. Later op de dag krijgen we weer een auto voor ons uit met politie, zodat ik weer in de cabine kan gaan zitten, wat voor Paul wel zo prettig is met een auto die het niet wil doen in 'gevaarlijk' terrein. We vertellen de escorte van ons probleem en vragen om een garage, maar die is in deze omgeving niet te vinden, wat ook wel logisch is we zitten midden in de woestijn er woont hier bijna niemand. Er blijft niets anders over om maar door te sukkelen, we hebben 6 versnellingen en komen niet hoger dan zijn 4, waarna hij weer afzakt naar 3, 2 en slaat dan af, dit gebeurt steeds vaker, als we 5 km achterelkaar rijden zijn we blij. De escorte heeft ons ook verlaten, het wordt etenstijd en wij mogen alleen doorrijden, omdat het steeds slechter gaat, besluiten we om de dieselfilter te vervangen, we moeten hiervoor de cabine kantelen, Paul heeft dit nog nooit gedaan maar gaat als een volleerd monteur aan de slag en het lukt hem onder toeziend oog van heel vervelende jongetjes die op geen meter afstand staan te kijken en die overal aan zitten en zelfs naar binnen willen, niet dat ze kwaad in de zin hebben maar gewoon uit nieuwsgierigheid, maar heel vervelend als je moe bent en onder druk staat. Net voordat het donker wordt zit het nieuwe filter op zijn plaats en kunnen we weer rijden in de hoop dat het geholpen heeft. Maar helaas we merken al snel dat deze actie weinig zin heeft gehad, maar wat nu, het is donker, staan midden in de bergen van Pakistan niet ver van Afghanistan zonder escorte met een auto waar je niet op kan vertrouwen. Ook onze Iridium satelliettelefoon kunnen we niet gebruiken, deze hebben we per 1 september geactiveerd maar hij doet het niet, er staat “start up error” op het display, helaas hebben we nog geen contact gehad met onze provider omdat wij tot nu toe geen mail hebben kunnen sturen. Het wordt heel stil in de cabine en tellen de kilometers af die we nog verwijderd zijn van Quetta. Voor het eerst zijn we blij met een checkpoint, hier kunnen we de nacht doorbrengen, er staat de hele nacht politie op de weg om iedereen te controleren. Gelukkig krijgen we toestemming en wordt ons een plaatsje aangewezen, nadat we weer in het grote boek zijn ingeschreven. We maken snel wat te eten en vallen doodmoe in slaap maar maken ons grote zorgen voor de dag van morgen, het is nog 55 km naar Quetta!!

PICT4066 [800x600]PICT4060 [800x600]

Donderdag 10 september Shikh Wasit – Quetta N 30 11.356 E 67 00.301

Zodra het licht is wordt er op de deur geklopt, Paul doet open, de politie staat voor de deur hij wil de camper checken, als hij mij in bed ziet liggen is hij gelukkig snel verdwenen, we maken een ontbijt en vertrekken voor de laatste kilometers naar Quetta. Het is niet eenvoudig de auto slaat steeds meer af, we zien als een berg op tegen elk heuveltje in de weg, elke keer als hij is afgeslagen duurt het langer voor dat we hem weer aan de praat krijgen, we weer een paar kilometer rijden, waarna hij er weer mee uitscheid en we maar hopen dat hij weer aanlaat. 20 kilometer voor Quetta moeten we weer wachten op een escorte, één van de agenten spreekt een beetje engels en wij vragen om een garage omdat we problemen hebben met de auto. We moeten eerst naar het hotel en kunnen daarna naar een garage zoeken, we rijden dwars door Quetta, met de politie voor op met loeiende sirene en iedereen moet aan de kant, een hele rare gewaarwording. Het lijkt wel of de auto ruikt dat we er bijna zijn, hij gaat een beetje beter lopen, en slaat niet af gelukkig, waar we heel blij mee zijn want het verkeer is hier een chaos, alles rijd hier door elkaar. Een paar kilometer voor het hotel mogen we weer op eigen kracht verder, zonder escorte, toch vinden we het hotel makkelijk, dankzij de track van Casper, opgelucht rijden we het pleintje van het hotel op, we zijn super blij dat we het gehaald hebben. Natuurlijk leggen we meteen ons probleem voor en er wordt een monteur opgetrommeld die er al snel is. Hij kijkt alles na, de luchtfilters, de dieselfilter, ook de oude die we er gister uit gehaald hadden, maar alles ziet er prima uit. Na een proefrit is het nog niet in orde morgen gaat de monteur verder op zoek. Ondertussen hebben we ook een mannetje gevonden die ons raam kan vernieuwen, geen dubbel plastic maar enkel, voorlopig is dat voldoende, als het maar dicht is. Morgen zien we wel weer verder. We drinken samen met 4 motorrijders een lekker biertje, wel heel duur € 5,-- per flesje, maar we hebben het verdiend.

PICT4095 [800x600]PICT4082 [800x600]

Vrijdag 11 september - Quetta N 30 11.356 E 67 00.301

De monteur komt heel serieus over kijkt eerst goed voor hij iets openmaakt en weet waar hij mee bezig is, het gaat er steeds meer op lijken dat er wat met de turbo is, helemaal omdat er wat wit-grijze rook uit de uitlaat komt als we starten. Morgen komt er weer een andere monteur die verstand van turbo's heeft, we wachten het maar weer af. Ook het mannetje van het raam is er inmiddels, het blijkt dat de hele binnenplaat eruit moet om het raamwerk eruit te halen, even zie ik het niet meer zitten, straks wordt alles gesloopt en hebben een groot gat in de camper. Na onderling overleg besluiten we om het maar te doen en er bij te blijven of het allemaal wel goed gaat. De jongen gaat zeer zorgvuldig te werk, na enige tijd krijg ik er weer een beetje vertrouwen in en help ik hem waar ik kan, hoewel ik geen schroeven mag uitdraaien, wel aangeven en vasthouden. Opeens kijkt hij op zijn horloge schrikt zich een hoedje en gebaart dat hij is vergeten te bidden, rent weg met de mededeling dat hij over tien minuten terug is, zelf dacht ik, dat hij een afspraak met een meisje vergeten was maar nee het was Allah. De binnenplaat kwam er geheel onbeschadigd uit, nu worden er nieuwe raampjes gemaakt waarna ze er morgen of overmorgen weer worden ingezet. Nog even naar het internetcafé geweest, waar we een mail sturen naar onze provider, nu maar hopen dat we snel wat horen. Ook kijken we waar er Mercedes garage is in Pakistan, er is er 1 in Islamabad, maar dat is zeker 3 dagen rijden en dat durven we niet aan, we wachten morgen maar weer af. We doen wat boodschappen en denken wat bier te scoren, maar later blijkt dat het alcoholvrij is helaas. Samen met de motorrijders bestellen we het diner waar we meer dan 2 uur op moeten wachten. De kok moet het helemaal alleen doen en is niet al te snel, als het eten dan eindelijk geserveerd is komt hij ons vertellen welk eten van wie is, je zou niet zeggen dat hij de kok is, het lijkt wel de plaatselijke automonteur zo smerig ziet hij eruit, maar het eten is smaakt prima.

PICT4109 [800x600]PICT4108 [800x600]

Zaterdag 12 september Quetta N 30 11.356 E 67 00.301

Vanmorgen worden we vroeg gewekt, de escorte voor de motorrijders zijn veel te vroeg gearriveerd, luid toeterend komen ze de parkeerplaats oprijden. Twee jeeps met zwaar bewapende agenten, wij vinden het een beetje vreemd de hele dag mag je vrij door de stad lopen maar zodra je weg wil moet je begeleid worden, wat volgens erg overbodig is, we voelen ons als we in de stad lopen gewoon veilig. Als we de hotellobby in lopen liggen er 2 medewerkers op de grond te slapen, gewoon op de vuile grond met een dekentje over zich heen. Nadat we afscheid hebben genomen van de motorrijders, gaan we het ontbijt bestellen en worden hiervoor naar de “keuken” gebracht, we weten niet wat we zien, alles is even smerig, de afwas van dagen staat er, heel voorzichtig vraag ik of ik een foto mag maken, dat mag en trots poseert de kok achter zijn werkplek. We lopen naar het internetcafé en hebben al antwoord van Vrieservice, onze provider van de satelliet-telefoon, helaas met slecht nieuws, het toestel moet terug gestuurd worden naar Nederland maar hij stuurt ons wel direct een nieuwe als we een adres opgeven, toch duurt dat een kleine week voordat we het toestel hebben, we hebben nog geen idee hoe lang we hier blijven, we wachten de turbo specialist van vandaag even af. Deze komt tegen de middag en constateert dat de turbo goed functioneert, maar hij wil er nog een andere expert bijhalen, deze man werkt met oorlogsvoertuigen die tegen Afghanistan gebruikt worden en die weet echt alles. Maar ook deze “Hoge Ome” iedereen buigt en knikt naar hem, verteld dat de turbo geheel in orde is. Als enige wat overblijft is toch slechte diesel en er wordt een nieuw plan geopperd, goede diesel in een aparte tank doen en deze direct op de motor aan te sluiten en dan kijken of hij dan goed loopt. Na deze proef lijkt het er op dat het nu goed is, al weten we het natuurlijk niet zeker, dat weten we pas als we er wat langer mee hebben gereden. Mocht het toch niet goed gaan keren we weer om, gelukkig gaan we alleen maar berg af en niet veel omhoog de 4 dagen naar Isalamabad. Wel hebben we voor de zekerheid even mijn broer Flip een email gestuurd, hij weet veel van vrachtwagens, ons probleem voorgelegd wie weet heeft hij nog een idee. Tijdens al deze drukte was ook de man van de ramen gearriveerd en heeft alles weer netjes in elkaar gezet, zodat we nu weer waterdicht en inbraak vrij zijn. Maandag gaan we de sprong wagen. Paul krijgt nog een mooi petje en ik een tafelkleed als hoofddoek van de hoteleigenaar, wat een zeer vriendelijk gebaar is, trouwens alle mensen zijn hier bijzonder aardig en behulpzaam. Quetta zelf is een vreselijke stad, met open riolen, met de bijbehorende stank, overal vuil en weer alleen maar mannen op straat, vrouwen zie je soms maar dat zijn dan bedelaressen vaak met een kind op de arm.

P1010925 [800x600]P1010924 [800x600]

 

 

PICT4125 [800x600]PICT4127 [800x600]