• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

21 juli tot 4 augustus 2010

Dinsdag 20 juli Chiang Mai N 19 47.962 E 99 01.398 (182 km)

Eindelijk verlaten we dan Pai, we rijden door een schitterend landschap, de wegen zijn goed maar weer zeer stijl. Regelmatig moeten we terug naar de tweede versnelling en zo sukkelen we dan naar Chiang Mai.

Als eerste gaan we op accu-jacht, hier moeten nodig nieuwe voor komen. We hebben nu elke avond het aggregaat aan, maar toch redt de koelkast het niet tot de volgende dag, elke ochtend staat het lampje te knipperen dat er te weinig spanning is. Al snel vinden we een busgarage, deze mensen zijn zeer behulpzaam en proberen deze keer echt mee te denken. We opperen meerdere mogelijkheden, maar alle ideeën kunnen niet worden uitgevoerd. Er wordt een expert bijgeroepen en die haalt één accu eruit, waarna er in het Thai druk wordt gediscussieerd, daarna wordt er druk getelefoneerd en wordt ons vriendelijk verzocht om even geduld te hebben. Na een half uur komen ze met een oplossing, ze hebben in Bangkok accu's gevonden die precies dezelfde maat hebben, alleen zijn het geen gel, maar lood batterijen. Deze accu's zijn, net als de oude onderhoudsvrij, dus we hoeven er geen water bij te vullen. Natuurlijk zijn we hier heel blij mee en besluiten om ze vanuit Bangkok naar Chiang Mai te laten sturen. Donderdag zullen ze in de garage arriveren, waarna ze er ingezet zullen worden.

We rijden naar de Carrefour, waar we op de parkeerplaats een redelijk plaatsje vinden voor de nacht.

PICT8335 [800x600]P1040726 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Woensdag 21 juli Chiang Mai N 18 50.223 E 99 00.056 (29 km)

Natuurlijk was er weer ergens karaoke, iets waar we ondertussen toch wel een beetje allergisch voor worden. We ontbijten in de Carrefour en doen daar nog wat boodschappen, bij de supermarkt is ook een Home-Pro gevestigd, dit is een soort Gamma, het is heerlijk om eens in een winkel te lopen waar je bijna alles kan kopen.

Na het winkelen, starten we de auto en rijden naar een bandenboer, die de banden kan balanceren, al snel vinden we er één. De banden worden terwijl ze gewoon op de auto blijven zitten, door een speciaal apparaat gemeten. Al snel blijkt dat dit geen overbodige luxe is, er moeten grote stukken lood op de velgen worden bevestigd. Als we willen betalen willen de mensen zelf niets hebben maar vragen een donatie voor een kindertehuis wat zij onder hun hoede hebben. Natuurlijk doneren we daar een aardig bedrag in. De auto rijdt meteen een stuk rustiger en trilt niet meer. Daarna rijden we richting een gastank-station, voor het vullen van onze gasflessen.

Het gasstation kan ons helaas niet aan gas helpen, de aansluitingen die ze hier gebruiken om de flessen te vullen, passen niet op de onze. Met de adapter die we speciaal in Nederland voor dit doel hebben laten maken, wil het ook niet lukken. We hebben nog maar een heel klein beetje gas en zullen zuinig aan moeten doen. In Laos gaan we het weer proberen.

We vinden een mooi plaatsje op een parkeerterrein, waar we na enig soebatten (de hoogste baas moet toestemming geven), mogen staan voor de nacht.

PICT8350 [800x600]PICT8342 [800x600]

Donderdag 22 juli Doi Inthanon National Park N 18 32.132 E 98 31.334 (131 km)

Om 10 uur staan we al bij de garage, de accu's zijn aangekomen en kunnen erin gezet worden. De maten zijn inderdaad exact gelijk aan de oude, ook de poolen zitten op precies dezelfde plaats. Met 4 man sterk moeten ze eruit en erin getild worden, zo zwaar zijn ze. Terwijl dit werk keurig wordt gedaan is een monteur bezig om alle smeerpunten onder de auto te smeren. Ook is er een waterman besteld die 14 bottels van 20 liter komt brengen en wij, terwijl iedereen rondom de auto aan het werk is, in onze watertank pompen. Rond 12 uur is alles klaar en hebben eindelijk weer een goed functionerende accu's.

We rijden naar het Doi Inthanon National Park, hier zijn veel watervallen en er is er één die we zeker willen bezoeken. De Vachiratarn deze heeft een verval van 50 meter en moet erg mooi zijn. Meteen als we het park inkomen worden we al verrast met de eerste mooie waterval Mae Klang. Natuurlijk lopen we er heen en het is werkelijk schitterend. Via veel steile bergen sukkelen we, want rijden kan je dit niet meer noemen, steeds dieper het park in. We parkeren voor de nacht bij een piepklein plaatsje, met een restaurant, waar we wat kunnen eten. We worden aangesproken door Leo en zijn vriend Kian en voor we het weten worden we door Kian uitgenodigd voor het diner. Kian vertrekt weer en Marieke, de vrouw van Leo, komt ons ook bezoeken, we vluchten al gauw de camper in omdat het begint te regenen.

Precies om 6 uur wordt er gegeten, een heerlijke maaltijd, we ontmoeten daar de vrouw van Kian, Valaya. Kian en Valaya zijn van oorsprong Chinees, maar geboren in Thailand, het is een vlot en zeer levenslustig paar, ook al lopen ze tegen de zeventig. Dat kunnen we ook zeggen van Leo en Marieke, ook zij zijn zeer levenslustig en staan midden in het leven. Kian en Leo hebben vroeger samen zaken gedaan en er is van daaruit een vriendschap ontstaan. Nu zijn ze samen bezig een sterrenwacht te bouwen op de hoogste berg van Thailand.

We worden uitgenodigd om morgen naar boven te rijden en daar een kijkje bij de bouw te komen nemen. Uiteraard nemen we deze uitnodiging met beide handen aan.

PICT8372 [800x600]PICT8375 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

PICT8382 [800x600]

Vrijdag 23 juli Doi Inthanon National Park

Om kwart over zes op, we moeten om 7 uur ontbijten en daarna klaar staan om de berg op te rijden, voor die tijd moeten we de camper rijklaar hebben. Na een ontbijt van rijst en groente, wat ondanks het vroege uur super smaakt, rijden we naar de top van de berg. De weg is stijl zeer stijl zelfs, regelmatig moet de auto voor ons stoppen, omdat wij hen gewoon niet bijhouden. De top van de Doi Inthanon ligt op 2565 meter en het is meteen de hoogste berg van Thailand. Het weer is koud, het lijkt wel herfst, veel regen en een heel koude harde wind. We trekken zelfs onze fleece vesten aan en een regenjas is ook geen overbodige luxe en dat alleen omdat we op 2500 meter hoogte zitten. We lopen door een mooi regenwoud, waar zelf de rododendron groeit, alleen niet zo klein als bij ons, hier zijn het gewoon bomen zo groot. Ook de orchidee groeit hier in allerlei soorten, het moet hier in april schitterend zijn met overal de mooiste bloemen die in bloei staan. Vandaag is er echter niets van te zien, alles zit in een dikke mist, maar toch is het een belevenis om hier te mogen lopen.

Hierna gaan we naar de plaats waar een nieuwe sterrenwacht moet komen. Deze was oorspronkelijk bedoeld om op de top te komen, maar omdat het een nationaal park betreft, wilde de minister van milieu en natuur hier geen toestemming voor geven. Het mocht eigenlijk helemaal niet hier komen. Na lang soebatten mocht het gebouw zo'n 200 meter lager wel worden gebouwd. Kian is eigenaar van een groot bedrijf en kreeg de opdracht om dit gebouw te plaatsen. Leo als technisch ingenieur werd gevraagd om advies te geven. De bergen in Thailand zijn niet zo als in de Alpen kaal en rotsig van boven, de berg is van boven bedekt met een laag humus van meer dan 20 meter. Het gevolg is dat er geheid gaat worden met palen van 21 meter om het gebouw stabiel te houden. Een eerste vereiste voor een sterrenwacht. We kregen een presentatie te zien van de bouw en wat schetsen.

1 tnt 3d2 tnt front

 

 

 

 

 

 

 

 

 




Rond het middaguur komen we weer terug, het is de gewoonste zaak van de wereld dat we de maaltijd gezamenlijk gebruiken en wij mogen absoluut niets betalen, alles is en wordt geregeld door Kian, die er ondertussen alweer vandoor is voor een vergadering in Chiang Mai.

Wij bezoeken samen met Marieke en Leo, een dorpje hier vlakbij, het is een echt boerendorp, de varkens liggen onder de huizen lekker vet te wezen. De vrouwen zitten achter weefgetouw en weven de mooiste creaties, in de vorm van stoffen, waar later weer rokken van worden gemaakt, maar ook heel kleurrijke sjaals, dit alles is voor een appel en een ei te koop. We drinken koffie die vers gebrand is en met de hand gemalen, een beetje sterk maar wel erg lekker, we kopen een pak vers gebrande koffie voor 100 Bath (€ 2,50). Na een bezoek aan de kassen van het dorp, er staan allemaal chrysanten in, lopen we terug naar de camper. Na alweer een heerlijk diner met elkaar, is iedereen moe en gaat naar hun kamer en wij trekken ons terug in de camper.

PICT8444 [800x600]PICT8410 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PICT8434 [800x600]PICT8431 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PICT8456 [800x600]PICT8449 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 


Zaterdag 24 juli Doi Inthanon National Park

Na een gezamenlijk ontbijt, vertrekken Valaya en Kian voor een paar dagen naar huis. We nemen hartelijk afscheid van ze, we worden uitgenodigd als we in de buurt van Bangkok zijn om toch vooral te bellen, zodat we ze eventueel bij hun thuis kunnen bezoeken.

Leo en Marieke blijven achter en we besluiten gezamenlijk naar de Vachiratarn watervallen te gaan, het heeft de afgelopen dagen veel geregend dus dat beloofd veel water. We rijden met z'n vieren in de Tierelier naar de waterval, als we aan komen rijden zien we een zee van water en mist, het is echt spectaculair. Zo'n mooie waterval hebben we nog niet gezien, het water stort met groot geweld 50 meter naar beneden, raast en kolkt, alles erom heen wordt drijfnat van de mist, die om de waterval heen zweeft, ook wij ontkomen er niet aan en worden nat. We lopen via een glibberig pad naar boven, maar het is de moeite niet waard.

Na dit spektakel is de Sirithan waterval aan de beurt, ook deze is mooi, wel breder en minder hoog, maar zeker de moeite waard om te bezoeken. Na de lunch lopen we nog even naar een markt en genieten van al het handwerk wat hier wordt gemaakt.

PICT8488 [800x600]PICT8505 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 25 juli Chiang Rai N 19 54.917 E 99 50.674 (279 km)

Omdat het zo gezellig is met Marieke en Leo willen we wel wat langer blijven, maar helaas de benzine voor het aggregaat is op. Aangezien we bijna geen zon hebben moeten we 's avonds de accu's bijladen met het aggregaat en zonder benzine lukt dat niet. Tijd dus om te vertrekken, Na een hartelijk afscheid van Marieke en Leo rijden we richting Chiang Rai.

Marieke en Leo hartstikke bedankt voor de gezellige dagen, het was echt top, we zien elkaar zeker weer als we in Nederland zijn. Kian en Valaya thanks for everting you are great people.

De hele dag regent het, het rijden is daardoor erg vermoeiend, je moet erg oppassen soms is het behoorlijk glad. Tegen de avond parkeren we ergens achter een gebouw waar het redelijk rustig is, we eten in een Japans restaurant en gaan daarna slapen.

P1040738 [800x600]P1040735 [800x600]














Maandag 26 juli Chiang Saen N 20 20.974 E 100 04.969 (107 km)

We rijden naar de meest noordelijke stad van Thailand, Mae Sai, dit plaatsje grenst aan Birma, je hebt daar een lokale markt met veel spullen uit Birma, het is leuk om er overheen te lopen, al is veel het zelfde. Er is één winkel die echt gedragen spullen verkoopt, zo is er een zeer aparte puntmuts, met twee hoorns aan elke kant één en een bont-rand, maar als je het aanraakt valt het ding al uit elkaar, we kopen hem maar niet.

We rijden naar Chiang Sean, het drielandenpunt, van Birma, Laos en Thailand. De Mekong rivier is de natuurlijke grens van Thailand, met Birma en Laos. Het uitzicht is schitterend, je kan heel ver over de Mekong kijken met in de verte de bergen van Birma en aan de andere kant Laos.

PICT8582 [800x600]PICT8581 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 


PICT8612 [800x600]PICT8615 [800x600]

Dinsdag 27 en woensdag 28 juli Chiang Khong N 20 15.895 E 100 24.433 (68 km)

Via een alweer prachtige weg rijden we naar Chiang Khong, hier willen we proberen de grens over te steken naar Laos. Het ziet ernaar uit dat het moet lukken, er is een soort pont die groot en stevig genoeg is om ons naar de overkant te varen. Het gaat er nu nog even om of er een visa te verkrijgen is aan de andere kant van de Mekong rivier, maar ook dat moet geen probleem zijn. We brengen de was naar een wasserette, tanken diesel, gooien de watertank vol met water en pinnen nog wat extra Bath. We hebben gelezen dat er in Laos met 3 munteenheden wordt betaald, de Kip, de Bath en de Dollar, maar of dat ook werkelijk zo is, we weten het niet, we zijn in ieder geval goed voorbereid.

PICT8641 [800x600]PICT8650 [800x600]

Donderdag 29 juli Houay Xai (LAOS) N 20 15.002 E 100 26.630 (15 km)

Om 10 uur vertrekken we van ons mooie plaatsje aan de Mekong, richting de “pont”, die ons naar de overkant brengt, maar eerst moeten we nog door de douane. Alles gaat vrij soepel, het Carnet wordt netjes afgestempeld, bij de immigratie moeten we allerlei formulieren invullen maar ook hier geen probleem. De paspoortcontrole gaat niet zoals verwacht, het blijkt dat we 3 dagen te lang in Thailand zijn geweest. Natuurlijk zijn we ons van geen kwaad bewust, we hebben een visum voor een half jaar, met 3x entry. Toch werkt het niet zo, het visum houdt in dat we 3x 60 dagen in Thailand mogen zijn en niet een half jaar aaneengesloten. Dit is te zien op het stempel in ons paspoort, wat we bij binnenkomst van Thailand hebben gekregen, alleen hebben wij daar nooit naar gekeken. We moeten betalen er is geen ontkomen aan, 500 Bath p.p p.d., wat neer komt op € 75,-- voor ons tweeën. Het is een dure les, maar we gaan nu bij elke grens vragen, voor hoelang we een visa hebben en of de Tierelier ook zo lang in het land mag blijven.

Als alle papieren in orde zijn mogen we de pont op, het is een spannend moment, de Tierelier schuurt wel met zijn achterkant over de grond maar komt goed op de boot. De tocht zelf duurt een kwartier en de pont blijft, boven verwachting, drijven, in Europa was hij allang uit de vaart genomen, maar hier maakt het allemaal niks uit, niemand maakt zich druk. Het afrijden gaat een stuk gemakkelijker en voor we het weten staan we in Laos, als we willen kunnen we zo doorrijden, nergens is er iets van controle. Na enig zoeken vinden we algauw het kantoor waar het carnet wordt afgestempeld. Er wordt niets gecontroleerd, geen chassisnummer en al helemaal geen motornummer. Ergens verder in het dorp is het kantoor waar je een visa kunt kopen, na het invullen van de papieren en betaling van $ 70,-- mogen we voor 30 dagen Laos in.

PICT8689 [800x600]PICT8655 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 


Vrijdag 30 juli Luang Nantha N 20 59.938 E 101 24.653 (189 km)

De eerste indruk van Laos is zeker niet verkeerd, de mensen zijn aardig en dringen zich niet op. In Laos moeten we weer rechts rijden, dit is toch even wennen, ik kijk veel meer in mijn rechter spiegel en bijna niet in de linker. De weg naar Luang Nantha is op de eerste 20 km na, een zeer goede weg, we parkeren bij een busstation en bezoeken het plaatsje. Er zijn wat restaurants en guesthouses en er lopen een paar toeristen, maar dan heb je het ook wel gehad, terwijl dit toch de hoofdstad is van de provincie, Als we ergens wat gaan eten krijgen we een warm stokbroodje bij het eten, het is duidelijk dat we hier in een land zijn waar vroeger Franse invloeden waren.

PICT8734 [800x600]PICT8708 [800x600]

Zaterdag 31 juli Muang Sing N 21 11.155 E 101 108.856 (62 km)

We doen er ruim 2 uur over om in Muang Sing te komen, de weg is wel geasfalteerd maar heeft zo zijn gebreken. Toch is de rit er naartoe werkelijk de moeite waard, de schitterende beboste bergen de dorpjes die direct langs de weg gebouwd zijn, maken deze rit zeker de moeite waard.

We zitten al dicht tegen de Chinese grens aan en de invloeden zijn duidelijk merkbaar. Er wordt regelmatig gerocheld, vooral door de mannen, en veel mensen in het dorp hebben een chinees uiterlijk.

Morgen is er de ochtendmarkt, hier komen alle bewoners van de omgeving naartoe om hun waar te verkopen en het moet een kakofonie van bedrijvigheid zijn.

PICT8713 [800x600]PICT8673 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 


Zondag 1 augustus Namxé N 20 54.319 E 101 45.730 (122 km)

Om half acht staan we al op de markt, deze is overkapt en dat is maar goed ook want het heeft de afgelopen nacht behoorlijk geregend, aangezien er hier geen bestrating is, zijn de straten omgetoverd in een modderpoel met diepe plassen. Er wordt van alles verkocht, de gebruikelijke huishoudelijke artikelen, groente, fruit en handgeweven en geborduurde sjaals, mutsen, tasjes enz., gemaakt door vrouwen uit de omliggende bergdorpen. We staan verbaast te kijken naar een broodverkoopster die een behoorlijke hoeveelheid geconcentreerde melk op een broodje doet, een soort broodpap? Verder wordt er vers vlees verkocht, de halve koe hangt gewoon aan een haak, zijn bloed druipt nog op de vloer, met duizenden vliegen erom heen. Ook verse vis wordt verkocht, deze arme beestjes liggen in een bak met water naar zuurstof te happen.

Na een uurtje houden wij het voor gezien, ontbijten ergens en verlaten het dorp weer over dezelfde weg als gister. Na Muang Sing, wordt de weg veel beter, helaas is dat maar voor 20 km. Dan wordt de weg super slecht, toch moeten we tol betalen, het is weliswaar maar 50 cent, kloppen doet het niet. Zo hobbelen en laveren we over één van de slechtste wegen die we tot nu toe gereden hebben. Ergens in de bergen zijn wegwerkers hard aan het werk, er moeten buizen in de grond voor het waterafvoer, de “weg” wordt gewoon afgesloten en niemand kan er meer door, zo staan we ruim een uur te wachten. Om aan te geven hoe druk het is op deze hoofdweg, er staan na dat uur wachten een auto of 25 aan onze kant, aan de andere zijde nog eens zoveel, dus er komen 50 auto's per uur over deze weg, je kan wel zeggen dat dat heel stil is.

We parkeren ergens in een dorp op een marktplaats en hebben een rustige nacht.

PICT8768 [800x600]PICT8749 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PICT8774 [800x600]PICT8769 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 


Maandag 2 augustus Pakmong N 20 34.287 E 102 24.616 (132 km)

De weg is en blijft slecht, we moeten weer ergens tol betalen, nu het drievoudige van gister en we zijn niet van plan te betalen. De man staat een beetje te lachen en begrijpt het wel, we kunnen de prijs naar 50 cent brengen, maar ook dat is natuurlijk waanzin. Qua natuur is de weg prachtig en zeker de moeite waard, ware het niet dat je constant op de gaten in de weg moet letten en het heel veel stuurmanskunst kost om ongeschonden op de plaats van bestemming te komen. Ergens midden op de weg in een bocht staat er een vrachtwagen met pech, zo te zien staat hij er al een tijdje, de was hangt te drogen aan zijn cabine. Het is hier duidelijk geen goede plek om met panne te komen te staan, je bent aan de goden overgeleverd.

PICT8805 [800x600]PICT8800 [800x600]

 

 

 

 

 

 

 

 


Dinsdag 3 augustus Luang Prabang N 19 53.831 E 102 08.502 (116 km)

De weg is een veel beter dan gister, weinig gaten en dat rijdt een stuk lekkerder. Als we in Luang Prabang aan komen is het begin van de middag, we parkeren de Tierelier pal langs de Mekong rivier. We eten ergens en lopen later het plaatsje in, er lopen veel toeristen rond en de restaurants zijn beduidend duurder dan we gewend zijn, maar ook veel meer westers eten en dat vinden we wel een keer lekker.

We zoeken een plaatsje voor de nacht en vinden er één op een braakliggend terrein. Als we daar heen rijden worden we staande gehouden door de politie, ze willen mijn rijbewijs en Paul moet mee. Het blijkt dat we op een weg rijden waar geen vrachtverkeer mag komen, maar wij hebben geen bord gezien, we moeten 200.000 Kip betalen, dat lijkt veel, maar is omgerekend € 20,--. Uiteraard zeggen we dat we een camper zijn en geen vrachtwagen, maar dat snappen ze niet, wat wel logisch is ze hebben nog nooit een camper gezien en weten dus ook niet wat dat is. We zeggen dat we geen bord hebben gezien, toch willen ze dat we betalen, maar Paul houdt vol, als alternatief krijgen we het aanbod om naar het politie bureau te gaan en het daar aan de hoofdcommissaris uit te leggen. We nemen dit aanbod aan, ook al zeggen omstanders dat we daar grote problemen krijgen, zo rijden we achter twee motoragenten aan en worden we naar het politiebureau gebracht. De commissaris is een redelijke man, we leggen hem de situatie uit en al gauw wordt ons de bon kwijtgescholden en kunnen we onze weg vervolgen.

Laos is een land waar de politie veel serieuzer overkomt dan in welk ander land ook, er kan geen lachje af, ze kijken strak en zeer autoritair, kan me voorstellen dat de mensen ze uit de weg gaan en misschien wel bang voor ze zijn. We zijn al een paar keer aangehouden, elke keer was er niets aan de hand en mochten we doorrijden, tot vandaag, maar ook hier kwamen we goed vanaf.

PICT8838 [800x600]