• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

Turkije

18 November tot 7 December 2009

Woensdag 18 november Pokhara N 28 12.898 E 83 57.414

Lekker de stoelen weer naar buiten en gewoon genieten, er landen hier veel parapenters op het veldje, het is een meteen een drukte van belang maar heel gezellig, er komen veel mensen een praatje maken met ons, waaronder veel Belgen en Nederlanders, die hier een trekking gaan maken, of er één hebben gemaakt in de bergen, ze blijven dan hier in Pokhara een dagje hangen om vervolgens weer door te trekken, of naar huis terug te keren. We eten bij de Italiaan en voor dat we het weten is de dag alweer voorbij.

PICT5078PICT5074

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 19 november Pokhara N 28 12.898 E 83 57.414

Alweer zo een rustige dag, de temperatuur is heerlijk, het voelt zoals in Nederland het voorjaar net is aan gebroken een graadje of 20 en in de nacht koelt het heerlijk af. Ook al is alles zo prettig, er moet ook gewerkt worden, de tanks moeten weer geleegd, we besluiten om meteen maar te verkassen naar het Silver Oaks Inn, waar we voor € 1,37 per nacht kunnen staan. We staan dan wel een beetje krap maar dicht bij het centrum, wat wel zo makkelijk is en heel veel tijd zullen we toch niet bij de camper doorbrengen. We willen nog wat gaan inlopen voor de trek van volgende week en besluiten morgen naar World Peace Pagoda, een tempel wat hoger in de bergen te lopen.

P1020368P1020364

 

 

 

 

 

 

 

 


Vrijdag 20 november Pokhara

Reeds om acht uur staan we naast ons bedje en na het gebruikelijke ontbijt, zijn we naar het meer gelopen, waar we met een bootje naar de overkant worden gebracht. Eenmaal aan de overkant wil de bootsman ons al om één uur ophalen, nou dat vinden we toch wel erg vroeg en we kunnen er drie uur van maken, wat een stuk aangenamer is.

Het pad naar boven is goed te doen, wel veel trapwerk, wat erg vermoeiend loopt, de ene tree is hoger, of lager, dan de ander, waardoor je erg onregelmatige passen maakt en erg moet opletten waar je je voeten neerzet.

Het uitzicht over Pokhara is schitterend, helaas liggen de bergen allemaal in de wolken en is het zeer heiig, waardoor het uitzicht toch wat beperkt blijft. Ook boven bij de tempel is het een oase van rust, je kan de tempel beklimmen, wel weer schoenen uit, vanaf boven heb je rondom uitzicht over de bergen, als het weer helder is moet het uitzicht prachtig zijn, maar vandaag dus even niet. We lopen naar beneden en komen daar om half twee aan en eten aan het meer in een, voor Nepalese begrippen, super modern restaurant een heerlijk maal. Terwijl we zo naar de bootjes zitten te kijken, zien we opeens een stel waarvan de vrouw haar ogen steeds afveegt en haar vriend om de hals vliegt, even later houd ze haar hand zo om een ring om haar vinger geschoven te krijgen, ze werd dus ten huwelijk gevraagd, wel heel romantisch zo op het meer van Pokhara.

We worden keurig om drie uur opgehaald en na een kort boottochtje met een stel vriendelijke Nepalese jongens, zijn we zo weer terug in Pokhara.

P1020318P1020360

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag 21 november Pokhara

Even naar de oude stad, waar bijna geen toeristen komen, waardoor alles veel goedkoper is dan hier in Pokhara Lakesite. De fietsen maar weer uit de camper en een beetje bergop naar de stad, wat wij natuurlijk niet weten is dat op zaterdag alle winkels dicht zijn, er is alleen een kleine markt met heel veel kleding en levende kippen die per kilo verkocht worden. We zien vier kippen met hun poten aan elkaar gebonden worden, daarna gewogen en verkocht. Waarna de nieuwe eigenaar ze meeneemt hangend aan hun pootjes, aan het stuur van een brommer, arme kippen ze worden vast geslacht.

Op de terugweg is er een file, het blijkt een trouwerij, een band loopt voor de bruidsstoet en maakt veel kabaal, het is een gezellige bende, de bruid zit in een mooi versierde auto erachter, hoewel zij niet alleen, de hele familie zit er in, zeker 6 mensen, ze komt er verkreukeld uit, dat kan niet anders. Vervolgens rijden daarachter heel veel brommers en motors, allemaal strak in het pak en met bloemen kransen om hun schouders.

Terug bij de camper zoeken we een tocht uit die we volgende week willen gaan lopen, na veel wikken en wegen, besluiten we naar het Annapurna basecamp te lopen wat op 4130 meter ligt, hier gaan we zeker 12 dagen over doen, misschien zelfs 14, dit hangt uiteraard van onze conditie af. Het is allemaal, voor ons doen, zeer luxe, we hoeven niet een tentje en ons eigen droogvoer mee te nemen. Langs de route zijn overal “hotels”, dus als we erg moe zijn kunnen we gewoon stoppen en de volgende dag weer verder gaan, ook kan je overal eten, wat natuurlijk wel zo makkelijk is. We nemen een porter, dit is iemand die je rugzak naar boven sleurt, een gids is niet echt nodig, maar ze konden ons niet garanderen dat we alleen met een porter weg komen, dit horen we een dezer dagen nog. Woensdagmorgen vertrekken we met een taxi naar de startplaats van onze trek en zijn dan 14 dagen niet te bereiken en wordt er ook niets op de site gezet, maar ik zal een dagboek bijhouden zodat jullie later het allemaal kunnen lezen, met natuurlijk de bijbehorende foto's.

's Avonds gaan we in het plaatselijke steakhouse eten, hier krijg je overheerlijke biefstuk van wel 500 gram en super mals, voor mij veel te veel, maar Paul kan dat wel op hij vind het heerlijk, we hebben er al 2 keer gegeten. Helaas hebben ze gister wat aan de prijzen gedaan, kostte een biefstuk eergisteren nog 450 roepies, was het vandaag gestegen naar 650 roepies (€ 6,--) , voor Nepalese begrippen erg duur, maar voor ons Nederlanders nog steeds erg goedkoop, zelfs bij mijn slager Sjoerd kreeg ik de biefstuk niet zo goedkoop en dan moest ik ze nog zelf bakken ook.

P1020386P1020370

 

 

 

 

 

 

 

 


Zondag 22 november Pokhara

Maar weer op de fiets gesprongen en naar het oude centrum gereden, waar het een drukte van belang is. Na enig zoeken vinden we een “echte” supermarkt waar zelfs varkenskarbonades worden verkocht, wel allemaal diepvries maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken. Verder doen we niet zo veel vandaag.

P1020391P1020390

 

 

 

 

 

 

 

 


Maandag 23 november Pokhara

Er staat ter voorbereiding op onze trek een klein voorproefje te wachten vandaag, we gaan naar Sarangot, om een beetje in te lopen en wie weet, spierpijn te voorkomen. We nemen een taxi, die ons een heel eind bergop brengt, het laatste uur moeten we echter zelf lopen, hier kunnen geen auto's meer rijden. Op deze plaats starten de parapenters, waar er heel veel van zijn, op elke denkbare plek staan ze hun parapent uit te vouwen, om daarna de diepte in te duiken. Na een poosje te hebben gekeken, lopen we naar boven, waar je op de top een mooi uitzicht hebt, ver beneden ligt het Phewa Lake en rond om ons, heel veel besneeuwde bergen van de Himalaya, een prachtig gezicht. We lopen in een kleine 2 uur naar beneden, wat heel goed te doen is, beneden aangekomen is het alweer tijd voor een maaltijd wat we in de tuin van Excellent View nuttigen, je hebt daar een mooi uitzicht over het meer en het eten is er gewoon goed.

PICT5155PICT5108

 

 

 

 

 

 

 


Dinsdag 24 november Pokhara

Vandaag is het een voorbereidingsdag op de trekking die morgen begint, wat inhoud de was wegbrengen, camper opruimen en schoonmaken, alles opzoeken, zoals slaapzakken en winterkleding, de laatste inkopen doen en ook nog een permit regelen want anders komen we het gebied niet in. Een jongen van het guesthouse gaat op de fiets met ons mee en wijst ons de weg, we moeten weer allemaal formulieren invullen en ieder 2 pasfoto's inleveren, daarna weer naar een ander kantoortje om daar weer allemaal formulieren in te vullen en ze willen hier nogmaals 2 pasfoto's, helaas hebben we die niet meer van Paul dus hij moet nieuwe laten maken. Dit kunnen we we naast het kantoortje laten doen, dat gebeurd gewoon met een klein zakcameraatje, waarna het geheel wordt afgedrukt door een heel ouderwetse kopieermachine, die echt heel lelijke foto;s aflevert, maar we hebben foto's en daar gaat het om, hoe lelijk ze ook zijn. De gids komt nog even controleren of we genoeg warme spullen mee hebben en daarna kunnen we alles in pakken en zijn we klaar om morgen te vertrekken.

P1020428P1020437

 

 

 

 

 

 

 

 


Woensdag 25 november Pokhara – Tikhedhungga (1540 meter)

Om zeven gaat de wekker af en is het tijd om een voorlopig laatste kopje koffie te zetten en ons klaar te maken voor onze eerste wandeldag. We ontbijten in het guesthouse, terwijl de taxi al staat te wachten, maar niemand maakt zich druk. Net voor we wegrijden krijgen we nog even de rekening gepresenteerd voor de gids en drager, wat eigenlijk niet de afspraak was, we zouden dit achteraf betalen, we zijn hierdoor zo overdonderd dat we vergeten om nog even langs de bank te gaan om de financieën weer aan te zuiveren, we gaan dus eigenlijk op weg met een beetje te weinig geld en boven in de bergen heb je nu eenmaal geen pinautomaten. De taxi brengt ons na ruim en uur rijden naar Birethanti (1050 meter), van hier uit begint onze tocht, we lopen eerst door een dorpje waar onze permits afgestempeld worden. Het pad is in eerste instantie lekker om te lopen een beetje op en een beetje neer, maar na een uurtje begint het toch wat serieuzer te worden, het zijn vooral de trappen die het zwaar maken elke tree is anders dan de ander, de ene keer een tree van 10 cm om vervolgens er een te krijgen van 40 cm hoog. We laten het aan de gids over waar en wanneer we gaan eten, achteraf geen goed idee, we eten pas als we nog maar een kwartier van de hut zijn waar we gaan overnachten, morgen pakken we dit even iets anders aan.

's Avonds komen we in gesprek met 2 Nederlandse dames, zij hebben samen met een team van 11 vrijwilligers, waaronder artsen, verpleegkundigen, laborante en een IT-er, die geheel voor eigen rekening 1100 kinderen onderzocht en in kaart gebracht hebben. De organisatie waar ze dit vrijwilligerswerk voor doen heet Medical Check for children (www.medicalcheckforchildren.org), die meerdere projecten heeft in de wereld, deze dames doen dit al een paar jaar en offeren hun vakantiedagen er voor op en betalen hun eigen reis en onkosten, wij hebben daar groot respect voor.

P1020508P1020484

 

 

 

 

 

 

 

 


Donderdag 26 november Tikhedhungga – Ghorepani (2860 meter)

De dag begint al meteen goed, we moeten na een kleine afdaling direct 300 meter stijl omhoog, het valt eigenlijk reuze mee, we nemen regelmatig een kleine pauze om weer wat op adem te komen. Het zijn allemaal traptreden, dit is om erosie te voorkomen, je moet bedenken als het hier regentijd is, stroomt het water met grote kracht naar beneden en zou als er geen stenen liggen, alle aarde en zand mee naar beneden sleuren, waarna er geen pad meer is voor de toeristen om overheen te lopen en juist deze toeristen zijn een grote bron van inkomen, vandaar de aanleg van deze trappen, maar wij kunnen jullie verzekeren het maakt het lopen extra zwaar.

De hele dag lopen we berg op en berg af, we zorgen dat we rond 12 uur eten en hebben dan nog 2 uur te gaan om vervolgens rond half drie in Ghorepani aan te komen. Helaas waren we er nog niet, de gids had een mooi guesthouse in gedachten met een prachtig uitzicht, helaas moesten we daarvoor nog heel veel trappen op, de laatste treden wilden mijn benen echt niet meer omhoog, doodmoe kwamen we uiteindelijk aan. Gelukkig krijgen we een kamer met eigen douche en toilet, wat een luxe, na een heerlijke warme douche en droge kleren aangetrokken te hebben, zetten we ons bij de kachel. Deze kachel is selfmade, het is een oude olieton met onderaan een klep, voor de toevoer van hout en boven een pijp naar boven door het dak voor de afvoer, het geheel werkt prima het is heerlijk warm. We kunnen morgen naar Poon Hill, voor de zonsopgang dat schijnt erg mooi te zijn. We moeten dan wel in het donker vertrekken en ongeveer 300 meter omhoog lopen, nou daar hebben we even geen zin in, wat een watjes zijn we toch. Om 18.30 eten we ons diner en gaan al om 19.30 uur met de kippen op stok, we zijn gevloerd.

P1020408P1020403

 

 

 

 

 

 

 

 


Vrijdag 27 november Ghorepani – Tadapani (2630 meter)

We worden al vroeg wakker, er lopen veel mensen langs met hoofdlampjes om naar de Poon Hill te lopen en daar de zonsopgang te zien, wij zijn blij dat we ons nog even kunnen omdraaien. Maar toch staan we al om 6 uur buiten met het fototoestel en maken mooie foto's van de zonsopgang vanaf ons terras het is echt schitterend.

Om half acht nuttigen we ons ontbijt, om vervolgens om half negen weer te vertrekken, Het houd maar niet op we moeten weer stijl naar boven tot 3180 meter, waarna we weer veel naar beneden en weer omhoog gaan, zoals gebruikelijk is in de bergen. Het is een mooie route we genieten ruimschoots, overal om ons heen de besneeuwde toppen van de bergen.

Omdat het al een paar dagen rond half twee gaat bewolken en sterk afkoelt, besluiten we om 11.00 uur te gaan eten, we kunnen dan lekker in de zon zitten, we houden dan een lange pauze en vertrekken dan weer na een uurtje of twee, als het weer kouder wordt. We lopen dan weer een kleine 2 uur om alweer bij het guesthouse aan te komen,

Bij aankomst in Tadapani is het heel koud, we zetten ons rond een tafel met daaronder een soort stoof met kooltjes, die elke 2 uur wordt vernieuwd, het is eigenlijk een brandgevaarlijke situatie, omdat de dekens die om de tafel hangen, al grote brandgaten vertonen, mag het een wonder heten dat deze hut er nog staat.

Bij het bestellen van het diner wil één van de gasten kip, dat kan wel maar alleen als er nog iemand kip wil, want voor één persoon wordt er geen kip geslacht, heel vreemd niemand wilde meer kip.

Het is altijd gezellig in een guesthouse, de mensen vertellen over hun ervaringen en wij over de onze en voor je het weet wordt het alweer tijd om te gaan slapen, wat elke avond zo rond 19.30 uur is, veel langer redden we het niet.

PICT5187PICT5183

 

 

 

 

 

 

 

 

PICT5273PICT5203

 

 

 

 

 

 

 


Zaterdag 28 november Tadapani – Chcomrong (2170 meter)

Weer een prachtige route, we dalen af naar 1800 meter, soms stijl en soms wat minder stijl omlaag, het wordt elke dag een beetje makkelijker om te lopen maar die treden blijven een struikelblok, de hele dag kom je dezelfde mensen tegen op rustplaatsen, het zijn zelfs jongelui die we bijhouden, we zijn dus zeer tevreden met onze conditie.

Onderweg komen we heel veel dragers tegen, je staat versteld wat die mensen allemaal meenemen, ze hebben een band om hun voorhoofd en dragen zo de grootste lasten mee naar boven, manden met flessen cola, bier en zelfs grote gasflessen. Helaas worden ze door de toeristen ook uitgebuit, je ziet dat een drager soms met 2 grote rugzakken en daarboven op nog een dagrugzak, samen toch gauw een gewicht van 30 á 35 kg, wat veel te veel is. We zien zelfs een vliegtuigkoffer kompleet met wieltjes naar boven worden gezeuld, de eigenaar loopt zonder enige last achter de drager aan, er zou een wet moeten komen waar een drager niet meer dan 20 kg mag dragen, wat dan meteen meer werkgelegenheid oplevert.

We zijn minder blij met onze gids, hij zegt weinig, spreekt zeer slecht engels en loopt alleen maar achter ons met zijn armen over elkaar, als je wat vraagt krijgen we een antwoordt wat nergens op slaat of hij zegt alleen maar yes, yes, kortom dit is gewoon weggegooid geld. Het liefst wil hij om 14.00 uur al bij het eindpunt zijn voor de dag en vind het heel vervelend als we wat langer blijven zitten op een terras om gewoon te genieten.

We komen weer rond half drie bij het guesthouse aan en na een warme douche moeten we nog even in de kou zitten voordat de verwarming komt, dit maal is dit een bezinebrander die onder tafel wordt gezet in een gat, deze is wel iets veiliger dan die van gister, omdat hij veel lager staat.

P1020413PICT5338

 

 

 

 

 

 

 


Zondag 29 november Chcomrong – Bambu (2300 meter)

Het gaat meteen bergaf of beter trapaf, we moeten 3200 treden naar beneden, dat is natuurlijk een stuk makkelijker dan omhoog, maar toch erg zwaar. Na deze trap steken we een rivier over en gaat alles weer naar boven, helaas gaat mijn knie steeds meer pijn doen, waarschijnlijk overbelast op die trappen. We houden een lange rustpauze met weer een mooi uitzicht op het bergmassief. Er zitten ook een paar Bulgaren die alles desinfecteren met een speciaal groen middeltje, niet alleen de lepels en vorken, maar ook de blikjes en flesjes die ze kopen alles wordt behandeld met het goedje. Toch vertellen ze ons dat ze behoorlijk ziek zijn geweest, daar kunnen we ons wat bij voorstellen, als je ook totaal geen weerstand hebt, omdat je altijd alles desinfecteert, is het vragen om moeilijkheden.

Als de zon weer, zoals de laatste dagen, achter de wolken verdwijnt stappen we op om het laatste gedeelte te lopen van vandaag. Het pad blijft stijgen tot bij het guesthouse, het is koud en we vragen ons toch wel af wat we hier eigenlijk doen, we zijn Nederland ontvlucht voor de kou en gaan nu in de bergen zitten kou lijden, we moeten ruim een uur wachten voor de verwarming aan mag, met mutsen op en handschoenen aan wachten we dit lijdzaam af. Je vraagt je natuurlijk af waarom gaat die verwarming niet aan, nou om de doodeenvoudige reden dat alles naar boven moet worden getild, niks geen helikopters zoals in de Alpen, ze zijn dus verschrikkelijk zuinig op hun brandstof (benzine), bomen mogen in dit gebied niet gekapt worden, in verband met erosie, hout kan dus niet worden gebruikt als brandstof.

Er komen twee Nederlandse meiden bij ons zitten, Bregje en Frederiek, twee fysiotherapie studentes, die in Kathmandu 6 weken stage hebben gelopen, ze hebben er meteen een fijne vakantie aan toegevoegd. Nu lopen ze zonder gids en drager door dit prachtige gebied. Wij vinden dit toch wel heel moedig, vooral omdat bijna niemand zonder drager of gids deze tocht aanvaard, maar zij doen het wel en dat zegt veel over hun doorzettingsvermogen. Het is een gezellige avond maar we zoeken ons bedje om 20.30 uur toch maar op, we zijn doodmoe.

P1020451P1020443

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Maandag 30 november Bambu – Chcomrong (2170 meter)

We besluiten om niet verder te lopen, het is gewoon te koud en het uitzicht op de bergen is alleen in de ochtend mooi, dit is eigenlijk niet wat we willen. Maar ook mijn knie speelt mee, ook na insmeren wordt het niet beter, we durven het niet aan om verder te lopen, we moeten namelijk ook weer terug en als die knie erger wordt hebben we een probleem.

We nemen afscheid van Bregje en Frederiek, we zijn gewoon trots op deze meiden ze doen het goed. Wij nemen de zelfde weg weer terug als gister, wat inhoud dat we al die trappen weer omhoog moeten, we besluiten ze te tellen en komen op 2.686, maar dat zijn alleen de treden niet de wat vlakkere stappen, deze worden waarschijnlijk ook meegeteld bij Lonely Planet (3.200). We overnachten in hetzelfde guesthouse als eergister, dit keer is het er drukker als de vorige keer, er zijn wat Israëliërs , die ons een nieuw kaart spelletje leren “shithead”, een leuk spel om de avonden door te komen. Bij het diner wil één van deze jongens kip, maar helaas dat is er niet meer en om een kip te slachten is het te laat, dat is veel werk duurt te lang, ook deze jongen hoeft geen kip meer en laat ze liever leven.

Dinsdag 1 december Chcomrong – Landruk (1565 meter)

De dag begint niet zo goed, we krijgen de rekening van de gids en het blijkt dat de gids en drager veel meer hebben gebruikt als wij, ze hebben zelfs buffel gegeten, wat ze nooit doen, we kregen de laatste dagen al wat argwaan, omdat zij altijd het duurste aten wat op de kaart stond en dat was wel erg verdacht, maar nu weten we het zeker we worden opgelicht. We spreken hem er op aan, maar hij lacht een beetje schaapachtig en verder niets, wij zijn natuurlijk behoorlijk kwaad, maar kunnen hier verder niets aan doen en zullen moeten wachten tot we weer in Pokhara zijn en het guesthouse , waar we geboekt hebben er op aan spreken.

De sfeer is natuurlijk niet al te best, de gids doet nu helemaal niets meer, loopt een beetje sloom achter ons en verder niets, de drager is een jongen van 18 jaar, die dit voor de eerste keer doet en heeft er waarschijnlijk geen weet van, het liefst zouden we de gids wegsturen.

Het gaat pittig bergaf naar 1780 meter, bij Jhinu is een hotspring en dat lijkt ons wel wat, lekker in het warme water liggen dobberen. Het ligt een kwartier lopen buiten de route maar dit hebben wij er graag voor over, de gids en de drager willen ook mee, maar we sturen ze terug we hebben even geen zin in deze oplichters. De hotspring ligt zo'n 150 meter lager, dat is ongeveer een kwartiertje lopen, maar het is de moeite waard, het water is heerlijk en er komt ook een soort stortbad zo de rotswand uit, na een klein uurtje kleden we ons weer aan en lopen terug naar boven, waar de gids en de drager keurig op ons wachten. We gebruiken, heerlijk in de zon, onze lunch en genieten volop, we wachten nu echt tot de zon achter de wolken verdwijnt en vertrekken pas om half twee, om de laatste twee uur van deze dag te lopen. De route is prachtig , we lopen door een soort oerbos en komen regelmatig apen tegen, je merkt dat je weer lager komt, ook de temperatuur is al een stuk aangenamer, ook al schijnt de zon niet meer. We overnachten in een heel stil guesthouse, wij zijn de enige gasten, maar het eten mag er wezen en het uitzicht moet hier heel mooi zijn als het helder is, maar vandaag helaas niet.

P1020504P1020492

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 2 december Landruk – Pothana (1890 meter)

Een laatste grote klim staat vandaag op de agenda, we moeten weer naar 2100 meter en weer heel stijl naar boven via die ….traptreden. De zon laat het vandaag afweten en dat is te merken ook, het is meteen een stuk koeler dan gister, we lunchen op 2100 meter en daar is het echt koud zonder zon, helaas kunnen we niet binnen zitten dus is het weer de fleece aan en koukleumen. We blijven niet zo lang zitten dit keer en zijn al vroeg in Pothana, waar het in de tuin van het guesthouse goed rusten is, we spelen nog een paar keer het spelletje “Shithead” en wandelen het dorp een beetje rond, als het donker wordt kruipen we weer snel achter de kachel om weer warm te worden. Ook deze laatste dag gaan we weer vroeg naar bed (19.30 uur), er is gewoon niets te doen en om eerlijk te zijn vallen onze ogen gewoon dicht.

PICT5427PICT5422

 

 

 

 

 

 

 


Donderdag 3 december Pothana – Pokhara

De laatste dag, we lopen langs een mooi pad, maar je merkt dat we al een beetje bij de bewoonde wereld komen, eerst lopen we een beetje vlak, waarna er een pittige afdaling volgt, het is voor de mensen die beginnen met lopen en het de eerste dag is, een zeer pittige klim omhoog is, maar wij dalen gelukkig en gaan terug naar onze Tierelier. Bij Phedi nemen we een taxi en laten ons voor 900 Roepies naar Pokhara brengen, we zijn blij dat deze tocht erop zit, eindelijk weer op ons zelf zonder die vervelende gids, waar we ons erg aan ergerde. Om 12 uur rijden we het parkeerterrein van Silver Oaks Inn op waar onze Tierelier op ons staat te wachten, het is heerlijk om weer thuis te komen.

Snel onze tassen uitgepakt, de was weggebracht en zijn toen een heerlijke biefstuk gaan eten in Everest Steakhouse, we nemen onze eigen mayonaise mee zodat we lekker patat met mayo erbij hebben.

Het contract van de tocht ligt in de camper en we kijken wat daar nu precies in staat, wij moeten inderdaad voor het eten van de gids betalen, er staat geen maximum in, dus hier kunnen we weinig aan doen, ook al weten we zeker dat hij veel geld in zijn zak heeft gestoken. Maar in het contract staat ook dat we niet voor hun kamer hoeven te betalen en dat hebben we alle dagen gedaan en dat geld willen we terug. We proberen het personeel van guesthouse te pakken te krijgen om de praktijken van de gids aan de kaak te stellen, maar niemand laat zich zien.

P1020517P1020511

 

 

 

 

 

 

 

 


Vrijdag 4 december Pokhara

Na het ontbijt gaan we naar de receptie van het guesthouse en eindelijk is daar iemand, we leggen de praktijken van de gids uit, maar zij kunnen weinig doen, de gids is vanmorgen vertrokken naar Kathmandu en ze weten zijn telefoonnummer niet, een ongeloofwaardig verhaal. Wij pikken dit natuurlijk niet en vertellen dat we de rekening niet zullen betalen en zij maar naar de gids moeten om daar hun geld te halen, hier zijn ze natuurlijk niet blij mee, maar zien wel dat het ons ernst is. Na veel heen en weer gepraat wordt besloten, dat wij niets betalen, dat zij contact met de gids opnemen en wij elke dag even langs lopen om te vragen of er nieuws is, wij vertrekken hierna naar het meer. Helaas heeft de gids ook onze permits nog en die zullen we wel nooit meer terug zien.

Na het lozen van de tanks rijden we naar het meer, waar het echt schitterend is, even later komt er nog een andere overlander aan rijden, een jong Duits stel wat voor een jaar op stap is, We bekijken elkaars auto's en staan een poos te praten over onze ervaringen, wat altijd interessant is.

P1020491

Zaterdag 5 december Pokhara

Als eerste staat het opruimen van alle spullen van de trek op het programma, Paul gaat de kastdeur maken, die valt soms bij slechte wegen spontaan naar beneden, en later nog even de zonnepanelen schoonmaken. We zijn gelijk klaar en lopen naar het dorp voor de lunch, die wij in een tuin vlak bij het meer nuttigen. Na het eten lopen we, zoals afgesproken, even langs het guesthouse, of ze wat gehoord hebben van de gids, niks dus we wachten maar weer af.

Eenmaal terug bij de auto, wordt het een drukte van belang, elke 5 minuten komt er wel iemand een praatje maken, de mensen lossen elkaar af, Remco een fietser uit Nederland blijft gezellig hangen en Bregje en Frederiek komen zoals afgesproken ook langs, de lieverds hebben een heus Sinterklaas gedicht gemaakt, nou dat hebben we al in jaren niet meer gehad.

Dit is het gedicht, van meiden die ons nauwelijks kennen vinden wij het knap.

Beste Paul en Marita,

Niet heel lang geleden,
toen jullie nog over de trappen gleden,
die niet op leken te houden
en je tenslotte je knie wilde behouden

 

Kwamen wij jullie tegen
en passeerden onze wegen
Sint en Piet raakten niet uitgepraat
wat een wereldse heldendaad

 

Met die geweldige truck van hot naar her
geen enkel land is jullie te ver
Het klinkt als een droom in de oren
we bleven jullie maar verhoren

 

Vragen als van hoe en wat
Zijn jullie die onderhand niet zat?
De vrijheid om overal heen te gaan
zelfs jullie huis is van de baan

 

Thuis is nu de Tierelier
wat zegt voor veel plezier.
Sint en Piet hebben hem al zien staan
die kan jullie reis vast aan.

 

Holland ver weg maar toch dichtbij,
met die tulpen van opzij.
Internet doet ook wonderen
zo kunnen jullie de kleinkinderen blijven bewonderen.

 

Heel veel tijd hebben jullie niet
want de tijd schiet
Als wereldreiziger altijd druk
een wasje hier of wat geluk

 

Nee, we hebben het goed in de gaten
Sint en Piet hadden heel wat te bepraten
We zullen jullie nooit vergeten
tot wij ook zo'n reis gaan beleven

 

Wat heeft Sint zich laten vertellen
dat je hier geen koekjes bij de koffie kan bestellen
Wij lossen dit probleem graag op
voor bij de vast volgende tweede kop

 

Dus maak het zakje maar snel open
we hebben van jullie verhaal genoten
Sint zal jullie blijven volgen
en wenst jullie al het moois en geen zorgen

 

Veel liefs Sint en Piet.

Wijn en bier komt te voorschijn en het wordt weer eens een gezellige boel, als het donker wordt verhuizen we naar binnen, later gaan we samen met Frederiek en Bregje uit eten bij het steakhouse, wat natuurlijk weer heel lekker en zeker heel gezellig is. Als afzakkertje drinken we thee en koffie, uiteraard met de gekregen koekjes, in de camper. De meiden vertrekken om half elf, waarna wij meteen ons bedje opzoeken.


Zondag 6 december

Er is een staking in Nepal, een paar dagen geleden zijn er 5 Maoisten gedood en nu ligt het hele land plat, er rijd geen auto of taxi door de straat, maar ook alle winkels zijn gesloten, zelfs een heleboel restaurants zijn dicht, het is een vreemde gewaarwording. Door de staking zijn er veel mensen vrij, die lopen en zitten hier langs het meer en er wordt een fanatieke handbaltraining gegeven, vlak voor onze deur, wat Paul natuurlijk prachtig vind. Tot vandaag heb ik weinig tijd gehad om de site bij te werken, dus dat moet vandaag gebeuren en ik blijf daarvoor in de camper, dan wordt ik niet om de haverklap gestoord door mensen die een praatje willen maken. Om een uur of 12 wordt er op de deur geklopt en staan Remco en zijn vriendin Petra voor de deur, ach dat is dan weer gezellig, we zetten koffie we kletsen weer heel wat af. Nadat we afscheid van ze hebben genomen, kruip ik weer achter de laptop en ben nog de hele middag bezig om de verhalen klaar te maken voor de site. Tegen de avond gaan we wat eten en zijn er weer wat winkels open, we vragen of de staking morgen voorbij is en krijgen een bevestigend antwoord, maar misschien is er overmorgen weer een staking en de dag daarna, je weet het gewoon nooit in Nepal.