• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

4 mei tot 18 mei 2009

4 mei tot 18 mei 2009

Maandag 4 mei Alexandroupoli N 40 50.759 E 25 51.349

Vandaag kwam de groene kaart uit Nederland al, dit was binnen een week, gewoon aangetekend voor € 1,54, kom daar maar eens om bij DHL, dat duurde meer dan een week en koste € 92,--. Morgen weer richting Turkije.

Dinsdag 5 mei Alexandroupoli - Korukoy N 40 35.007 E 26 50.150

Nadat we de camping af waren nog even langs de vrije wifi plaats en onze site even bijgewerkt, daarna richting grens. Binnen 10 minuten waren we de grens over, voor de auto kregen we een nieuw stempel in het paspoort (gratis) wat nu geldig is tot 26 oktober, ons visum werd gewoon weer afgestempeld en is geldig tot 26 juli, nu kunnen we dus van Turkije gaan genieten, er is meteen een verschil met Griekenland, de schaapherders zwaaien je enthousiast toe vanuit de weilanden en vaak wordt er getoeterd en duimen omhoog gestoken. We vinden een mooi plaatsje aan de kust waar we weer eens gaan wildkamperen

Woensdag 6 mei korukoy - Yenikoy N 39 55.172 E 26 09.402

Voordat we met de boot naar Ganakkale oversteken, willen we eerst nog naar zuidelijkste deel, dit is een prachtig natuurreservaat. Hier heeft vanaf april 1915 een verschrikkelijke strijd gewoed, Franse en Britse oorlogsschepen zetten hier verschillende malen troepen aan land. Deze moesten de Turkse forten veroveren en de Dardanellen vrijmaken voor een geallieerde doorvaart, om een verbinding tot stand te brengen met de Russische vloot in de Zwarte Zee. De Turken wisten, gesteund door bondgenoot Duitsland, de forten te behouden, toen de geallieerde zich in Januari 1916 zich moesten terug trekken had dit 165.000 mensenlevens gekost. De mislukte militaire operatie is de geschiedenis ingegaan als “Dardanellencampagne”. Nadat we een hele lage poort door waren, kwamen we inderdaad op een heel mooie weg dwars door de heuvels met mooie pijnboombossen, weilanden en een paar kleine dorpjes, er waren heel veel monumenten met kerkhoven, loopgraven en natuurlijk forten, het was allemaal keurig onderhouden. Bij de monumenten had je overal kraampjes waar je wat kon kopen als aandenken. Nu zelfs in het voorseizoen was het al heel druk met bussen, een gids met een bordje waarop het nummer van de bus stond en passagiers hadden allemaal een rood petje, behalve de vrouwen die een hoofddoekje droegen. Er was ook nog een Engels monument maar daar was weinig belangstelling voor. Kortom het was erg indrukwekkend, ik zou iedereen die hier in de buurt komt aan raden er eens een bezoek te brengen het is meer dan de moeite waard. Rond 2 uur reden we het lage poortje weer door, het ging echt net, om vervolgens de boot te nemen die ons naar Ganakkale bracht, een overtocht van een kwartiertje, ware het niet dat hij nog een tussenstop maakte op nog geen 200 meter vanaf het beginpunt. Ganakkale zelf is een wat drukker plaatsje, wij hebben er alleen maar doorgereden en de bordjes “Izmir” gevolgd, Bij Kumkale zijn we van de weg afgegaan om een plaatsje voor de nacht te zoeken, het was een wit weggetje op de kaart, een ontzettend slechte weg, deze bestond uit allemaal kinderhoofdjes, maar wel heel rustig, wij kwamen 2 tractors tegen die keurig het weiland in doken om ons te laten passeren. Onze moeite werd beloond we kwamen op een schitterend plekje terecht, waar wat mensen zaten te barbecueën vergezeld van Turkse muziek, allemaal reuze gezellig om een uur of acht was alles weer rustig en stonden we helemaal alleen op deze prachtige plek. Nog even de zon in de zee zien zakken en voorbij was deze bijzondere dag,

soldaatjes

Donderdag 7 mei Yenikoy - Bademli N 39 02.201 E 26 49.116

Na een zeer rustige nacht, besluiten we om toch maar door te rijden, Paul wil graag naar Avalik, waar het erg mooi moet zijn, maar helaas als wij er aankomen is het er een toeristenmassa, we rijden meteen het dorp weer uit. Bij Dikili de weg weer af, waar we even onze mail binnen halen, om vervolgens een mooi slaapplekje te vinden, waar we weer wild kamperen.

Vrijdag 8 mei Bademli - Yenifoca N 38 43.897 E 26 44.588

Op naar Bergama, een wat drukker stadje met kleine smalle straatjes, en heel veel tegenliggers, waar het rijden met de truck veel behendigheid vergt, maar we komen bij een mooi parkeerterrein waar we de truck gratis kunnen parkeren. We worden meteen aangesproken door Ali, die honderd uitpraat en ons de weg wijst naar de opgravingen, die wij willen bezoeken. Ali verteld ons echt alles, ook hoe we moeten lopen om gratis bij de opgravingen te komen, door een gat in een hek. Maar eerst brengen we een bezoek aan de Rode Bastelik, deze zou een van de eerste 7 kerken van de wereld zijn, we betalen hier netjes de € 5 entree, maar vinden dit eigenlijk te veel, je krijgt weinig waar voor je geld. Na een half uurtje zijn we er uitgekeken en lopen we richting de ruïnes van Pergamon. Het is ongeveer 2 km lopen, onderweg zien we een paar oudere dames lekker zitten keuvelen en die beginnen ook al over dat gat in het hek, zou er hier nog een toerist de entree betalen?? Het oude koninkrijk Pergamon was een handelsknooppunt tussen oost en west en was ooit één van de belangrijkste culturele centra van ons halfrond. Het was erg indrukwekkend, je kon overal lopen en er was veel te zien en als wij heel eerlijk zijn vonden we dit mooier dan Delphi. Na een paar uur rustig rond gewandeld te hebben zijn we terug gelopen naar Bergama, waar we in een echt Turks restaurantje een siskabab hebben gegeten, een Turkse mevrouw rade ons een drankje aan, geen idee hoe het heette, maar het bleek een soort yoghurt met water te zijn, volgens haar was het hier, in dit restaurant, het lekkerst en inderdaad het smaakte prima. Hierna zijn we weer doorgereden om een plaatsje te zoeken voor de nacht. We reden voor Yenifoca door een afschuwelijk industriegebied, met raffinaderijen waar het erg stonk, maar 10 km verder reden we weer door een prachtig berggebied met overal mooie baaien, waar je alleen in de verte de boten met olie zag varen die de aanwezigheid van het industrie gebied verraadde. Omdat het al laat was geworden rijden we een camping op om daar te overnachten, helaas is deze niet uitgerust met een douche en geen water om de toiletten door te spoelen, daarvoor staan we wel weer heel mooi aan de Egeïsche Zee, met alweer een heel mooie zonsondergang.

Zaterdag 9 mei Yenifoca - Pamucak N 37 56.320 E 27 16.570

We merken dat we meer naar het zuiden gaan, het weer wordt steeds aangenamer. Omdat Izmir in de boekjes staat als een vuile en stinkende stad besluiten wij om hem niet te bezoeken, we rijden er via een mooie snelweg omheen. Onze bestemming is een camping in Pamucak, dicht bij Efese, waar ook opgravingen te zien zijn en die wij willen bezoeken. Om 3 uur komen wij aan en het ziet er allemaal prima uit, we staan vlak aan het strand, het is heerlijk weer en we nemen onze eerste duik in zee.

Camping Dereli

Zondag 10 mei Pamucak N 37 56.320 E 27 16.570


Lekker een dagje rust, een mevrouw wil erg graag de was doen voor mij, tegenbetaling uiteraard, ook zij wil wat verdienen dus ik geef haar wat shirts en handdoeken, per stuk betaal ik 1 lira = € 0,50. Om een uur of 11 begon er behoorlijk harde Oosterse muziek te spelen, blijkt er naast de camping een groot terrein te zijn waar de Turken hun wekelijkse barbecue houden, er wordt gedanst en gezongen en vooral veel gegeten, kortom heel gezellig allemaal. Maar helaas heb je altijd een beetje gestoorde mensen op de camping en die hebben dan last van de muziek en gaan vragen of het wat zachter kan, deze klager heeft een handje gekregen en dat was alles, ze gingen gewoon door op gelijke geluidsterkte en terecht.

dansenlekker eten

 

Maandag 11 mei Pamucak N 37 56.320 E 27 16.570

Vandaag opgestaan om 9.18, het zonnetje schijnt weer volop en een mooie dag om de beroemde archeologische vindplaats Efeze te bezoeken. We kunnen op de fiets want het is hier vlak en maar zo'n 10 km van de camping. Bij de onderste ingang aangekomen werden we door een vlotte prater een reclamebusje ingekletst, deze zou ons naar de bovenste ingang brengen via een 'leather shop', daar konden we 10 minuten rondlopen en ook zonder iets te kopen, zouden we dan naar boven gebracht worden. We zijn op het voorstel ingegaan en we gingen op weg, via Selçuk kwamen we bij de winkel waar we werden opgewacht door een knappe Nederlandse die hier manager is. Ze wilde van ons weten of we op vakantie waren en toen wij van onze reis vertelde, hebben we even gezellig Hollands kunnen kleppen en van een vloeibare versnapering kunnen genieten. Hierna werden we naar de bovenste ingang gereden, toegangkaartjes gekocht, 20 TL per persoon (De Turkse Lira is ongeveer 0,47€). Efeze is een zeer oude stad, vaak veroverd, vernietigd en weer opgebouwd, maar volgens de geleerden en de gedane vondsten is vastgesteld dat het Apasa hoofdstad van het Arzawa Koninkrijk moet zijn geweest en zo'n 3.000 jaar V.C. Gesticht. Vroeger heeft de stad aan de Egeïsche Zee gelegen, maar ligt nu zo'n 10 km van zee. Een van de straten heet nu nog de Havenstraat. We hebben drie uur rond gelopen en heel veel gezien en ons verbaasd over het vakmanschap van de steenwerkers en andere ambachtslieden. We proberen bij deze dag in ieder geval foto's te plaatsen. Dit maakt het allemaalwat duidelijker.

 

Theater van Efeze

Dinsdag 12 mei Pamucak N 37 56.320 E 27 16.570

Een lekker rustig dagje, heerlijk in de zon en natuurlijk een paar keer een duik in zee. Hier is een prachtig zandstrand met hier en daar mooie palmbomen, heerlijk relaxen, ’s avonds nog lekker aan het strand gegeten en de dag was alweer voorbij.

Woensdag 13 mei Pamucak - Tuzburgazi N 37 38.006 E 27 14.243

Het werd weer tijd om een stukje door te rijden, maar voor we de camping afreden moesten we eerst nog een camper uit het zand trekken, de man had zich gister behoorlijk ingegraven, zelfs na gebruik van onze zandplaten lukte het hem niet om eruit te komen. Het was voor ons een fluitje van een cent, de man was blij met onze hulp. Na de watertank weer vol getankt te hebben reden we richting Milli Parki, een mooi natuurpark met fraaie baaien en mooie wandelwegen, helaas gaat het park om 19.00 uur dicht en mag je er niet kamperen, Wij hebben er lekker gezwommen en een mooie wandeling gemaakt door een kloof. Om een uur of 5 houden we het voor gezien en rijden nog een poosje door, op zoek naar een plekje met wifi verbinding, na 2 uur rond rijden is het niet gelukt helaas, we vinden ergens op een boerenlandweg een plekje voor de nacht. De kinderen van het dorp hebben ons gelijk in de gaten en komen ons begroeten, zo van “hello money, money”, wat wel weer een beetje jammer was, wij gaven daar uiteraard geen aandacht aan en ze waren dan ook weer snel weg. Het weer wordt elke dag warmer de temperatuur loopt al op tot 30 graden, zelf ‘s avonds koelt het niet echt af, alle ramen staan in de camper open en nog blijft het warm.

Donderdag 14 mei Tuzburgazi - Mazi N 36 59.538 E 27 44.455

We zijn vandaag erg vroeg wakker we staan al om acht uur naast ons bedje, de schaapjes en het koetje lopen al grazend langs de camper, onder toeziend oog van de schaapherder en koehoeder die één koe aan een halsband uitlaat, ergens in de verte blaakt een ezel, we zijn echt op het boerenland het is echt genieten. Niet ver van Tuzburgazi ligt het Camicimeer, daar willen we heen vandaag. Na een mooie rit over niet al te slechte wegen komen we bij het meer aan, het ligt er schitterend tussen hoge rotspartijen en heerlijk stil, helaas is er nergens een parkeergelegenheid, alleen direct langs de weg en die is erg smal, zo rijden wij een dorpje in, waar de weg lijkt op te houden, wij hebben daar gekeerd en meteen stonden daar een aantal vrouwelijke inwoners met grote schalen, met zelfgemaakte spullen die ze aan ons probeerde te slijten, maar helaas voor deze dames, wij hebben erg weinig ruimte en kopen niets. Later horen we dat we gewoon hadden kunnen doorrijden en er dan een mooie grote parkeerplaats was geweest, waar we goed hadden kunnen kamperen. Bij Milas reden we weer de verkeerde kant op, het gebeurd ons nog wel eens, omdat we niet zo snel konden keren, besloten we een op de kaart wit weggetje te nemen, lees smal heel slecht wegdek. Voor we op dit weggetje kwamen hadden we nog eerst een wegafzetting, dat ging wel heel apart, we werden van 4 banen naar 2 banen geleid, tegenliggers dus, aan de andere 2 banen werd nog niet gewerkt, in het midden was een afzetting in de vorm van jerrycans waarvan er elke 400 meter één stond en zomaar hield het op met die jerrycans er was ook geen terug gang geweest. Ver vooruit zag ik een auto heel snel van de linker- naar de rechterbaan duiken, we voelden ons spookrijders, toen we weer naar de rechterbaan konden hebben we dat meteen gedaan, we zagen nog wel een paar jerrycans staan midden op de weg, we waren dus geen spookrijders geweest, maar alles was zeer slecht aangegeven dit is vragen om ongelukken. We werden na een paar honderd meter weer naar 2 banen geleid, deze werd gelukkig wel goed afgescheiden van de tegenliggers. Het witte weggetje was inderdaad heel smal en zeer slecht wegdek, we reden in een slakkengangetje al zwierend de gaten ontwijkend, maar het uitzicht was waanzinnig mooi en het rook er zo lekker naar dennenbos, om 3 uur reden we bijna recht de Egeïsche Zee in, we vonden een mooi plekje aan het strand met heerlijke ligbedden en parasols maar geen toeristen en dat voor 10 lira per dag. Na een kleine wandeling en een heerlijke duik in zee, is het weer goed rusten.

Vrijdag 15 mei Mazi N 36 59.538 E 27 44.455

Gewoon weer eens een rustdag , lekker gezwommen, een beetje gewandeld en heerlijk uit eten geweest.

Zaterdag 16 mei Mazi - Kayakoy N 36 42.592 E 29 01.938

Als wereldreizigers kunnen we moeilijk blijven staan, wordt wel erg saai anders, dus verder maar weer, ondanks de warmte willen we toch wel naar het zuiden van Turkije, de Middellandse Zee willen we tenslotte ook hier hebben gezien. De weg verder naar het zuiden was echt verschrikkelijk, oké het was wel weer zo’n wit weggetje op de kaart maar dit hadden we nog niet meegemaakt, over een afstand van 51 km hebben we precies 2 uur en 45 minuten gedaan, het was echt gatenkaas, gelukkig was er heel weinig verkeer, waardoor we de hele weg konden gebruiken om de gaten te ontwijken. Het waren niet alleen de gaten maar ook de stijgingspercentages die we moesten overbruggen, bij elke helling hoe stijl hij ook was er stond altijd een bordje van 10% stijging/dalingpercentage, groot ingekocht dus die bordjes, terwijl er veel steilere hellingen overbrugt moesten worden. Ondanks deze slechte weg was het toch genieten we reden door prachtige bergen, met vreselijke afgronden, door de kleinste dorpjes, die erg geïsoleerd lagen van de buitenwereld. Na een prachtige kustweg, langs duizelingwekkende afgronden kwamen we eindelijk op een “normale” weg uit, het gemiddelde tempo vloog omhoog (50 km), de weg was stukken beter en was weer eens heerlijk rijden. Tegen vijven reden we naar de Middellandse Zee, waar een Turkse camping bleek te zijn, waar alle Turken weer heel gemoedelijk aan het barbecueën waren.

Zondag 17 mei Kayakoy N 36 42.592 E 29 01.938

We blijven maar weer eens een dagje staan, we nemen een paar keer een duik in de Middellandse Zee en genieten van het mooie weer, op een lekker ligbedje langs het strand. Tegen de middag komen er weer veel Turkse families bijeen om er een gezellig dagje uit van te maken met de traditionele barbecue, het is de hele dag een komen en gaan van mensen, maar om een uur of 8 houd iedereen het voor gezien en gaat naar huis, waarna het doodstil wordt op de camping.