• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

9 aug. tot 19 aug. 2009

9 augustus tot 19 augustus 2009

Zondag 9 augustus Sinop N 42 01.925 E 35 03.507

Vannacht hebben we met de airco aan geslapen en hebben we geen last van muggen gehad, want alle ramen waren dicht, wat wij toch wel erg benauwd vonden. Aangezien het niet echt heel mooi weer was, besloten we om alle frames van de ramen los te halen en de gaatjes in het frame te voorzien van muggengaas. Het was een hele klus, maar na een paar uur stevig door klussen zaten alle gaatjes dicht en kan er geen mug meer in. Tegen de avond werd er weer op de deur geklopt en jawel hoor, kregen we weer een bordje met 2 soorten meloen, wat wel weer heel lekker was.


PICT3589 [640x480]PICT3592 [640x480]

PICT3595 [640x480]PICT3602 [640x480]

Maandag 10 augustus Sinop N 41 03.615 E 36 02.469

Wat hebben wij heerlijk geslapen, zonder airco gewoon met de ramen open en geen muggen, het vele werk van gister heeft dus effect. Eigenlijk gebeurt er niet zo veel, het wachten is op het visum voor Iran, we zitten onze tijd maar een beetje uit.

Dinsdag 11 augustus Sinop – Ünye N 41 06.825 E 37 20.724

We besluiten om vast een beetje richting Erzurum te rijden, we nemen de kustweg, die tot Bafra erg slecht is, er wordt hier aan de weg gewerkt, de vele vrachtwagens met hele grote keien hebben de weg echt helemaal kapot gereden, waardoor je hele grote gaten in de weg hebt en de weg zo uitgesleten is dat je zo nu en dan uit het spoor wordt geduwd en je goed moet sturen om niet op de andere weghelft terecht te komen. Maar na Bafra was alle ellende voorbij en kwamen we op een mooie vierbaansweg, die er heerlijk glad bij lag. Tegen de avond vonden we een plaatsje voor de nacht aan de kleine haven van Unye.

PICT3626 [640x480]PICT3622 [640x480]

 

Woensdag 12 augustus Ünye- Izedere N 40 45.345 E 40 35.575

Terwijl we aan het ontbijt zitten, zien we een kustvaarder onze kant op komen, hij meert vlak voor ons af, er is niemand die zegt dat we weg moeten, ze kunnen hun trossen kwijt en niemand maakt zich druk. Via een prachtige route, die ons langs de Zwarte Zee voert, echt niet alleen qua natuur maar ook de weg zelf is een verademing om te rijden, geen gaten of andere obstakels nee gewoon een goede weg, heerlijk om zo te rijden. Ongeveer 60 km na Trabzon zijn we de bergen in gegaan, dit moet een mooie route zijn zo hadden wij gehoord. Het begin is verschrikkelijk, er wordt hard aan de weg gewerkt, wat inhoud dat er geen asfalt is, allen maar een hobbelweg van keien, die totaal stuk gereden is, dit duurde een kilometertje of 20, maar daarna werd de weg gelukkig beter en werd het weer een stuk prettiger om te rijden. We hebben ergens langs de kant van de weg geslapen, wat heel goed te doen was.

PICT3641 [640x480]PICT3640 [640x480]

 

Donderdag 13 augustus Izeder – Eskipolat N 40 07.559 E 41 00.774

Zoals we al schreven moest dit een mooie weg zijn en inderdaad het is een schitterde weg, wij hebben nog nooit zoiets moois gezien, wat spectaculair, de ene kant van de berg zijn het net de Alpen, veel groen en mooie riviertjes, om na het hoogste punt, waar aan de andere kant weer geen begroeiing is. Het hoogste punt wat wij bereikte vandaag was 2640 meter, met naast ons bergen van meer dan 3000 meter met op de toppen nog een heel klein beetje sneeuw, de auto liep als een tierelier naar boven, wat een heel goed gevoel gaf. Op ongeveer 2000 meter hebben wij, weer in het wild, de nacht doorgebracht heerlijk rustig maar wel een beetje fris, 10 graden, het dekbed moest weer tevoorschijn gehaald worden.

PICT3658 [640x480]PICT3656 [640x480]

 

 PICT3703 [640x480]PICT3701 [640x480]

 

 Vrijdag 14 augustus Eskipolat – Mescitli N 39 48.658 E 42 01.266

De laatste 100 km naar Erzurum, zien we regelmatig vrouwen met een soort jutezakken om zich heen, we zien zelfs hun ogen niet en als ze ons zien aankomen rijden, draaien zij zich om om maar niet gezien te worden, of dat zij ons niet willen zien, dat kan natuurlijk ook, hier wordt ik toch wel erg verdrietig om, wat hebben deze vrouwen voor een leven, staan in de schaduw van hun man en eventueel zonen en zij hebben echt niets in te brengen. Door de dorpjes waar we doorheen rijden zie je ook geen vrouw buiten, het zijn alleen de mannen die je ziet, ze zitten veel thee te drinken, spelletjes te spelen of verkopen langs de kant van de weg hun fruit, tientallen kraampjes achter elkaar met honderden meloenen en heel veel zakken met aardappels maar je ziet er bijna geen klanten, je begrijpt er is hier heel veel armoede. Erzurum zelf is een kleine stad wel druk maar niet zo chaotisch als Istanbul of Ankara, we zoeken een internetcafé op, doen boodschappen en verlaten deze stad weer, omdat we nog geen bericht hebben over ons visum voor Iran. Aangezien we het Van meer graag willen zien doen we dit maar weer in afwachting van ons visum. We worden nog staande gehouden door een zwaar bewapende controlepost, achter een betonnen muurtje met zandzakken erop staan een paar zwaar bewapende militairen de wacht te houden. Onze paspoorten worden gevraagd en zeer gewichtig bekeken, ook het visum in het paspoort wordt bestudeerd. Maar die is allang verlopen, we hebben nu zo een mooi nieuw boekje wat ik expres niet gaf om te kijken wat er gebeurt, het kenteken van de auto wordt gecontroleerd en dat is het, we mogen doorrijden, hebben we nu voor niets zo een duur boekje (verlenging van het visum) aangeschaft?? we gaan bij het verlaten van Turkije misschien nog wel een keer proberen, we vergeten gewoon dat boekje te geven en zien wel wat er gebeurd.

PICT3707 [640x480]P1010768 [640x480]














Zaterdag 15 augustus Mescitli – Gevas N 38 18.855 E 43 07.054

Een reisdag, langs schitterde natuur, maar heel veel armoede, we worden veel aangesproken met gebaren of we geld willen geven, maar helaas, hoe cru het misschien ook klinkt daar beginnen we niet aan. We zien weer veel vrouwen geheel in het zwart met een spleetje van centimeter of twee bij hun ogen om wat te zien, god zij dank dat ze dat nog mogen. Regelmatig wordt er geclaxonneerd en dan met het hand op het hoofd geslagen, met andere woorden doe je hoofddoek om, hier word ik niet vrolijk van, nu ben ik maar een bezoeker en kan zo weer vertrekken als ik wil, maar je zou hier maar wonen en geen kant op kunnen en andere ideeën hebben, dan heb je echt een groot probleem, de vrouwen moeten hun mond houden en volgzaam zijn aan de man, grrr. Bij Gevas vinden we een camping waar we na enig overleg toch een aardig plaatsje krijgen dicht bij het water, eerst wilden ze ons op de parkeerplaats stallen vlak naast een vuilnisbelt, maar daar hadden we geen zin in en wilden we weer vertrekken, dus kozen ze eieren voor hun geld en mochten we op deze mooie plaats staan.

PICT3733 [640x480]PICT3715 [640x480]

 

 Zondag 16 augustus Gevas N 38 18.855 E 43 07.054

We staan op een camping met allemaal bungalowtenten, die zijn voor de verhuur, maar niet voor een week of zo, nee voor een paar uur of een dag, er wordt niet in geslapen, oké misschien alleen voor een klein dutje of zo , ze worden alleen gebruikt als kleedcabine en voor de picknick, 's avonds zijn alle tenten weer verlaten. Het was vandaag ook een drukte van belang, overal zaten mensen onder de bomen en bij hun tenten, op het strand zelf was het niet zo heel druk, er waren wel veel kinderen, die ons gedag kwamen zeggen. Er was een meisje die vroeg of ik met haar wilde zwemmen, wat ik heel leuk vond en natuurlijk heb gedaan. Voor dat ik het wist was ik zwemles aan het geven aan 3 meiden, die allemaal hun uiterste best deden om het goed te doen, hoewel ze het wel erg griezelig vonden. Op een geven moment had ik ze zover dat ze allemaal met hun hoofd onder water dorsten, wat voor hun een grote overwinning was. Moeders stond aan de waterkant toe te kijken of het allemaal wel goed ging en zij was reuze trots op haar kroost. Als het aan de kinderen lag kon ik wel de hele dag in het water blijven, ik was het water nog niet uit of er stonden alweer andere kinderen die vroegen of ik met ze wilde zwemmen. Vrouwen zwemmen gescheiden van de mannen, de vrouwen ergens in een afgelegen hoekje en de mannen lekker aan het mooie strand, Toch hadden de vrouwen heel veel plezier als ze in het water waren, er werd veel gelachen en ze probeerde zichzelf en elkaar zwemmen te leren. Geen van de dames had een zwempak, ze gingen allemaal gekleed in het water, er was een meisje die geen handdoek had en er een van ons leende. Een oudere vrouw wilde zich omkleden in onze camper, wat Paul keurig heeft afgewimpeld, er waren ook jongens die gewoon in hun onderbroek zwommen, hier zie je dat er veel armoede is.

PICT3744 [640x480]PICT3741 [640x480]













Maandag 17 augustus Gevas – Dogubeyazit N 39 31.151 E 44 03.895

Omdat deze camping geen internet heeft besluiten we om maar weer verder te trekken, we moeten immers de email regelmatig ophalen voor onze autorisatiecodes voor ons visum van Iran, daar is het wachten nu op. We rijden langs het Van meer verder naar het oosten en besluiten om een camping op te zoeken dicht bij de grens van Iran, in de hoop daar wat overlanders tegen te komen en wat informatie te krijgen hoe de situatie daar nu is. We rijden op een paar kilometer van de grens van Iran en dat is te merken ook, overal zijn er militaire-terreinen met veel wachtposten op de toppen van de bergen. We passeren ook weer een controlepost en er wordt weer naar onze paspoorten gevraagd, ze worden meegenomen en zonder erin gekeken te hebben krijgen we ze weer terug. De weg is schitterend qua natuur, we rijden door een soort lava-landschap en indrukwekkende kale bergen, een pas voert ons over een hoogte van 2644 meter, het moet hier in de winter erg koud zijn. Het stadje Dogubeyazit is erg armoedig, zodra we stoppen met de auto om een internetcafé op te zoeken komen er jongetjes op ons af en vragen om geld, als we niets geven worden ze boos en blijven zeuren in de hoop dat we toch zwichten. Helaas hebben we nog geen mail ivm de visa, dus morgen maar weer proberen, wel sturen we een mail met de vraag of het nog lang gaat duren, tenslotte hebben we betaald voor een snelle afhandeling, maar daar merken we tot nu toe weinig van. We overnachten bij een tankstation tussen de vrachtwagens.

P1010842 [640x480]PICT3756 [640x480]

 

 PICT3765 [640x480]

Dinsdag 18 augustus Dogubeyazit N 39 31.151 E 44 03.895

Helaas nog geen bericht van ons visa, we besluiten om een camping op te zoeken voor en het morgen maar weer te proberen. Op de camping staat een man die net uit Iran is gekomen en verteld dat hij er was tijdens de onlusten, maar hij heeft er niets van gemerkt, hij vond het er veilig en een heel prettig land om er te vertoeven, maar ja hij is natuurlijk een man, of het ook voor een vrouw zo leuk is, dat moet ik nog ervaren. De camping bevind zich pal voor het paleis van Ishak Pasa, met een prachtig uitzicht op het stadje Dogubeyacit wat verderop in het dal ligt. We bezoeken het paleis, waar hard gewerkt wordt aan de restauratie, het geheel ziet er mooi en verzorgt uit en geeft een goed beeld hoe er vroeger geleefd werd.


P1010801 [640x480]P1010773 [640x480]

P1010837 [640x480]P1010821 [640x480]