• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

16 juni tot 2 juli 2009

16 juni tot 2 juli 2009

Dinsdag 16 juni Unye – Sinop N 42 01.294 E 35 08.240

Het is weer gaan regenen, nu maar hopen dat we niet weer vast zitten, Gelukkig ging alles goed en verlaten we de camping, na een kopje thee en een ontzettend hartelijk afscheid, Het is altijd oppassen geblazen met een nat wegdek, het kan dan verraderlijk glad zijn, gelukkig klaart het al gauw op en rijden langs een mooie kustweg naar het westen. Via Samsun en Bafra, komen we tegen de avond in Sinop aan, we vinden een plaatsje tussen vrachtwagens maar met wifi, zo in de camper wat een luxe zeg, omdat het met onze planning beter uit komt, besluiten we om in juli al naar Nederland te gaan, in plaats van augustus,.we hebben dan wat meer tijd voor Iran, waar het super moet zijn en we moeten uiteraard ook rekening houden met de komende winter, we willen dan in India zijn. Omdat we nu toch online zijn boeken we meteen een vlucht voor 1 juli vanaf Istanbul en vliegen dan 24 juli terug om onze reis voort te zetten. Nog maar 2 weken en nog heel veel te regelen, dus dat wordt opschieten.

PICT3470 [640x480]PICT3410 [640x480]

 

Woensdag 17 juni Sinop – Özluce N 41 59.077 E 33 37.055

Geen getreuzel meer we willen zo snel mogelijk in Ankara zijn, want we moeten weten of de auto in depot bij de douane moet, deze staat n.l. bij Paul in zijn paspoort, dat is normale procedure in Turkije, echter zonder auto kom je het land niet uit, je moet hem dan bij de douane in depot zetten, maar hoe dat werkt we hebben geen idee. Wel hebben we gisteravond nog even een mail gestuurd naar de Nederlandse ambassade in Ankara, wie weet weten zij meer en kunnen ze ons op weg helpen. De weg was vandaag heel slecht we werden regelmatig gelanceerd, dat houd in dat we helemaal uit onze stoelen omhoog schieten, terwijl we toch niet hard rijden. Om een uur of 5 hielden we het voor gezien en was het tijd voor de thee, lekker zelf gezet. We stonden aan de Zwarte Zee in een klein dorpje heerlijk rustig bij een vissershaventje, het was echt genieten, de mensen kijken wel en heten je welkom maar laten je verder met rust. Ook werden we nog getrakteerd op een mooie zonsondergang.

PICT3560 [640x480]

Donderdag 18 juni Özluce – Amasra N 41 44.524 E 32 22.554

Met een gemiddelde snelheid van 20 km per uur, nee, de auto is niet stuk, maar de bergen zijn heel erg stijl, met hele diepe afgronden en zonder vangrail, daarbij regent het dus doen we het maar rustig aan, we moesten soms zelfs helemaal terug in zijn eerste versnelling, zo stijl hadden we het nog niet gehad, daar kwam bij dat de weg heel smal was, waar je liever geen tegenligger tegen komt, want dan moet er één achteruit, gelukkig kwamen wij niemand tegen. Wel was de omgeving prachtig om te zien en dat maakte weer veel goed. Laat in de middag arriveren we in Amasra, een klein stadje, aan de Zwarte Zee, waar we op en bewaakte parkeerplaats kunnen staan direkt aan zee voor 8 TL. Hier zijn weinig buitenlandse toeristen, wel veel Turkse toeristen, ook zien we veel schoolkinderen die op schoolreisje zijn, ze worden pas om 21 uur door een bus opgehaald. Wij hebben het stadje nog bezocht, waar heel veel winkeltjes waren die allemaal dezelfde goed bedoelde rotzooi verkochten, wij konden hier niets leuks vinden.We hadden weer een prachtige zonsondergang die hier al vroeg is, zo rond half 9.

Vrijdag 19 juni Amasra – Ankara N 40 04.252 E 32 56.154

Eindelijk verlaten we de Zwarte Zee en rijden het binnenland in, de weg is veel minder stijl en wordt zelfs 4 baans, met een turbo snelheid van 80 schieten we lekker op. We besluiten zelfs om de tolweg naar Ankara te nemen, we betalen daar 1,75 TL voor (= €0,80) voor ongeveer 100 km en een super gladde weg, niks geen gaten of gehobbel, het leek wel of we over de A1 reden, heerlijk!! De 330 km waren vandaag dan ook zo gepiept, we staan bij een 5 sterren hotel, heel luxe hoor, we hebben sauna, Turksbad, binnenzwembad, groot buitenzwembad, met van die heerlijke ligstoelen, gebruik van wifi in de lobby en dat voor €19,--, hier houden we het wel even uit.

P1010458 [640x480]

PICT3455 [640x480]

 

 

Zaterdag 20 juni Ankara N 40 04.252 E 32 56.154

Een bezoek gebracht aan de plaatselijke markt, wat altijd weer een belevenis is. De boeren uit de omgeving komen hun waar aanbieden, veel groente en fruit dus, maar ook kleding, schoenen en speelgoed. We kochten 1 kilo heerlijke kersen voor 3 TL, 1 kilo perziken 3 TL, 1 kilo uien en citroenen 2 TL, zo doe je graag boodschappen. Maar helaas was er in geen enkele supermarkt in het dorp, wijn en bier te koop, Saraköy is duidelijk een Islamitisch dorp en daar vind je geen alcohol. Maar Paul is een aanhouder als het om zijn biertje gaat, dus hij is naar een benzinestation gereden, maar ook daar hadden ze niets van dit lekkers, gelukkig zag de pompbediende Paul zoeken en vroeg of hij bier wilde, is dat zo duidelijk te zien?? Aan de overkant van de weg, daar kon je bier en wijn kopen, vertelde hij en ja hoor daar zat een klein winkeltje met bier en wijn, zo werd het toch nog een gezellige zaterdagavond.

Zondag 21 juni Ankara N 40 04.252 E 32 56.154

Na het ontbijt zijn we op de fiets gesprongen naar het vliegveld, ongeveer 10 km verderop, daar zit immers de douane, die ons misschien kan vertellen waar de auto in depot kan. De Nederlandse ambassade heeft ons keurig terug gemaild, dat de auto inderdaad in depot moet en dat er bij ieder vliegveld in de buurt er één is. Op he vliegveld werden we eerst van het kastje naar de muur gestuurd, maar toch vonden we waar we zijn moesten, helaas spreken ook hier heel weinig mensen Engels, maar er werd een meisje opgetrommeld die wel een beetje Engels sprak. Wij ons probleem uitgelegd, maar ze wist niet wat ze hier mee aan moest en wilde ons wegsturen, met de mededeling dat dit niet kon, maar Paul vertelde meteen dat de ambassade had gezegd dat wij bij elk vliegveld terecht konden, oké zij ging het uitzoeken, na een klein kwartier kwam ze terug met een adres waar we ons moesten melden, voor het depot en we zouden dan een formulier krijgen zodat Paul wel naar Nederland kan. Goed het ziet er dus naar uit dat we vanuit Ankara naar Nederland kunnen, wat zo'n 1600 km rijden scheelt, als het niet was gelukt hadden we naar Griekenland terug moeten rijden en de auto daar op de camping in Alexandropolis gezet. We fietsen terug naar de camping en doen het verder rustig aan, een beetje zwemmen en nemen een sauna.

P1010480 [640x480]P1010478 [640x480]

 

Maandag 22 juni Ankara N 40 04.252 E 32 56.154

Vandaag staat het uitzoeken van het depot en het boeken van de nachttrein naar Istanbul op het programma. Omdat we geen idee hebben waar we moeten zijn in Istanbul, nemen we een taxi, die door het hotelpersoneel geregeld wordt, ook zij vertellen de chauffeur waar we heen willen. Eerst naar het station, waar we weinig opschieten, we kunnen de nachttrein alleen telefonisch boeken, wel krijgen we een kaartje met een telefoonnummer en een naam van een mevrouw die Engels spreekt, we laten dit even rusten. Op naar het adres die de douane gister heeft opgegeven, het adres klopt, we laten de taxi wachten en gaan op zoek naar het juiste kantoor. We worden naar een mevrouw gebracht door een aardige meneer, zij spreekt gelukkig een beetje Engels, wij vertellen wat we willen. We worden naar een ander kantoortje gebracht en het circus begint, paspoort, autopapieren alles willen ze zien, we beginnen al een beetje onraad te ruiken en laten weten dat het pas 30 juni ingaat, we schrijven de datum zelfs op, maar er wordt weinig aandacht aan besteed. Na een poosje worden we weer naar een ander kantoortje gebracht, waar 2 aardige heren zitten en zij willen ook weer alles zien, paspoort, autopapieren en wij weer laten zien wanneer wanneer het moet ingaan, het lijkt dat ze het begrijpen. Op een gegeven moment moesten we meekomen en liepen we naar de parkeerplaats, waar staat de auto? Zoals al een paar keer gezegd op de camping, want we gaan pas 30 juni weg, weer het papiertje met de vertrekdatum erbij, er werd naar gekeken en geknikt. Dat was goed maar zij wilden de auto zien en wel vandaag, we moesten hem maar gaan halen dan konden we verder. Wij weer met de taxi terug naar de camping, we probeerde de weg in ons hoofd te prenten, wat toch een beetje lastig was, bij de camping aangekomen moesten we 135 TL (= € 65,--) voor 70 km in ongeveer 2 uur aan taxikosten afrekenen. Na weer alles vast te hebben gezet in de camper, vertrokken we vol goede moed. Dwars door het centrum Ankara, langs het station en daarna 1 afslag gemist, maar wat we al snel konden herstellen, kwamen we weer bij de douane aan. De heren liepen meteen met ons mee naar de auto en controleerde het chassisnummer en dat soort zaken. Ook wilde ze de binnenkant van de camper zien en er een aantal dingen van weten, die ze allemaal keurig opschreven. Nu moesten we weer mee naar het kantoortje en daar wachten, terwijl de beambte van het ene kantoortje naar het ander liep, met onze papieren. Eindelijk was hij klaar en moesten wij weer meelopen naar buiten, waar ons vermoeden uitkwam, of we de auto maar daar heen wilde rijden voor de stalling, nou dat wilden we dus niet. De goede man wist niet hoe hij het had en wij weer met ons papiertje met datum erop zwaaien, tenslotte werd de dame die een beetje Engels sprak er weer bijgehaald. Na veel heen en weer gepraat, snapte de man eindelijk wat de bedoeling was, nu moest alles weer terug gedraaid worden, wat na enig tijd ook weer geregeld was, wij moeten ons nu op 30 juni om 9 uur melden, bij dezelfde mijnheer. De Engels sprekende mevrouw vroeg ook nog of wij Gertie Plasman wilden bellen, zij had geen telefoonnummer van haar en wist ook niet waar ze woonde, wij hebben haar uitgelegd dat er in Nederland 16 miljoen mensen wonen en dat dit onmogelijk is, dus Gertie Plasman als je dit leest neem even contact op met de dame van de douane, hoewel wij geen idee hebben hoe zij heet. De terugweg vonden we makkelijk we moesten gewoon de borden van het vliegveld volgen en kwamen we vanzelf langs de camping. Terug op de camping bleken de stoelen en fietsen verdwenen, gelukkig we vonden ze al gauw, het personeel van het hotel had alles achter een hek gezet, heel attent van ze, helaas zijn we de slinger van het zonnescherm wel kwijt. Later zijn we nog naar Saraköy gefietst en hebben daar heerlijk gegeten, het is bijna goedkoper om uit eten te gaan dan zelf koken, het voordeel is ook dat je niet in die warme camper, waar het vandaag 38 graden was, hoeft te zijn, voor 15 TL hadden we gegeten en gedronken.

Dinsdag 23 juni Ankara N 40 04.252 E 32 56.154

Met de dolmuş naar Ankara, wat is een dolmuş zul je je afvragen, wel dat zijn minibusjes, die je overal in Turkije tegenkomt, ze scheuren door elk klein dorpje maar ook door en naar een stad. Het is een ideaal vervoersmiddel, je gaat lans de kant van de weg staan en binnen de kortste keren, komt er een aan gescheurd, knippert met zijn lichten en stopt als je je hand opsteekt, je kan overal instappen het geeft niet waar, gewoon langs de kant van de weg. Zo wij dus ook, bij de camping langs de kant van de weg en ja hoor binnen 2 minuten zaten we in de dolmuş, rekenden 3,50 TL af en werden na en kwartiertje keurig in het centrum afgeleverd, een prima vervoersmiddel. Ze hebben wel haast, ze scheuren overal doorheen en als de chauffeur iets niet aanstaat wordt de claxon snel gebruikt, de deuren gaan al ver voor de bus stopt open en de mensen springen er zo snel mogelijk uit. Er is ook een conducteur aanwezig zodra de passagiers zijn ingestapt scheurt de bestuurder meteen weer door, waarna de conducteur het geld int. Vroeg in de middag wilden we wel weer terug naar de camping, het was warm 33 graden, bewolkt en erg benauwd. Nu moesten we een dolmuş zien te vinden die ons naar de camping terug bracht, maar helaas dat was zoeken naar en speld in de hooiberg, na veel vragen en heel veel heen en weer lopen, hadden we bijna de moed opgegeven en een taxi genomen, maar bij een laatste poging lukte het ons een bus te vinden die naar her vliegveld ging, het was wel geen dolmuş, voor 20 TL zette hij ons keurig af bij de camping, het was inmiddels al 5 uur geworden. 's avonds nog even zitten internetten, onze site is weer eens gehackt, wat erg vervelend is, we moeten als wij in Nederland zijn hier een oplossing voor zien te vinden.

P1010469 [640x480]P1010459 [640x480]

Woensdag 24 juni Ankara N 40 04.252 E 32 56.154

Vandaag de auto aan de buitenkant gewassen, de cabine uitgemest, de was gedaan en Paul is weer met de dolmuş naar Ankara geweest,om de treinkaartjes te halen, heen met de dolmuş (1,70 TL) en terug met een stadsbus (3,40 TL) wel met buskaartje, hij had het vandaag helemaal door. Wij vertrekken dinsdagavond om 22.30 uur, met de nachttrein naar Istanbul, waar we om 7 uur in de morgen aankomen, we hebben een 2 persoons couchette geboekt voor 120 TL. Later bij de BIM boodschappen gedaan, waar opeens alle lichten uitvielen, maar niemand maakte zich druk, iedereen ging gewoon door met zijn karretje te vullen terwijl het behoorlijk donker was.

P1010474 [640x480]P1010470 [640x480]

Donderdag 25 juni Ankara – Mamak

De site is weer in de lucht, althans de bezoekers kunnen hem weer lezen, wij kunnen ons helaas niet inloggen, zodat wij de site nog niet bij kunnen werken, ook daar aan wordt gewerkt. Aangezien wij weer wild willen kamperen hebben wij voorlopig geen wifi dus die site moet maar weer even wachten. Na nog een lekkere duik in het zwembad en daarna een douche vertrekken we, we hebben niet echt een plan we willen een beetje in de buurt van Ankara blijven. Eerst doen we boodschappen bij de Metro, bij ons is dat de Makro, zonder problemen krijgen we een dagpas, het is er absoluut niet goedkoper zelfs veel duurder dan de BIM, maar ze hebben wel wijn en bier, wat ook weer zo prettig is. We eten er meteen een hapje, het is intussen al 2 uur en willen eigenlijk naar een zoutmeer, maar dat ligt verder als we dachten (130 km), voor ons zeker 2 uur rijden en daar hebben we geen zin in. Onderweg naar de Metro hebben we ergens een stuwmeer gezien, volgens de Trotter zou hier een camping moeten zijn. Na enige omzwervingen komen wij eindelijk bij een toegangspoort, blijkt het een park geworden, zoiets als het Spaarnwoude. Om het park in te komen moet je betalen, er wordt een hand opgestoken met 5 vingers 5 TL, wij geven de man 10 TL en krijgen dat even later weer terug en mogen we zonder te betalen het park in, geen idee waarom. Wij parkeren de auto en lopen een beetje rond, overal zitten er weer mensen te barbecueën, het is weer een gezellige bende. Ondertussen proberen wij er achter te komen of wij hier de nacht mogen doorbrengen, maar helaas alle medewerkers spreken alleen Turks en denken als zij heel snel speken, wij het wel verstaan, wij komen er niet uit en besluiten maar af te wachten wat er gebeurt als we blijven staan. Om een uur of 8 komt de bewaking langs en verteld ons in gebarentaal dat het park 's nachts sluit en dus weg moeten, wij hebben ons verplaatst net buiten het hek op de parkeerplaats.

Vrijdag 26 juni Mamak – Cinarkoy N 40 03.576 E 33 01.450

Op de kaart hebben we nog een meertje ontdekt en daar willen we vandaag proberen te komen. We komen redelijk in de richting van het meer, maar kunnen het niet vinden. We besluiten het maar te vragen, met in onze hand de kaart en het meer aan te wijzen. Dit werkt ook niet echt, de één zegt je moet terug en de volgende nee je moet weer terug. Zo blijf je heen en weer rijden, er was een oud mannetje waar we het aan vroegen en die zei nee je moet terug, de kant uit waar hij heen liep, vervolgens wilde hij meerijden en liet zich bij de moskee afzetten, al wijzend je moet rechtdoor, later bleek dat we weer terug moesten, maar hij had mooi een lift gehad, de deugniet! Ook horen we later dat het meer is opgedroogd, we hebben het toen maar opgegeven en staan nu midden op het boerenland, waar het heerlijk stil is.

Zaterdag 27 juni – Çinarköy N 40 03.576 E 33 01.450

Wij blijven hier nog maar een dagje staan, het is lekker rustig en er is niemand die ons lastig valt, behalve dan een paar koeien. We trekken onze bergwandelschoenen aan en maken een flinke wandeling door de heuvels dwars door korenvelden, maar wel over de paadjes natuurlijk. Onderweg nuttigen we een maaltijd en verder doen we niets.


P1010488 [640x480]P1010495 [640x480]

 

Zondag 28 juni Ankara

We verplaatsen ons maar weer aar het hotel/camping, hier kunnen we morgen de was doen en ons verder voorbereiden op de reis naar Nederland. We zwemmen wat en nemen maar weer eens een sauna,

Maandag 29 juni Ankara

De was gedaan, camper schoongemaakt, spullen ingepakt, gezwommen en voor de laatste keer voorlopig naar de sauna.

Dinsdag 30 juni Ankara

Eindelijk het is zo ver, de reis gaat beginnen. Eerst moet de bagage die meegaat naar het station gebracht worden daar hebben ze kluisjes, hoeven we daar tot vanavond niet mee te slepen. Dan op naar de douane, waar we de auto in depot gaan zetten, als het goed is zijn ze van onze komst op de hoogte. Als we daar aankomen is er niemand met wie wij vorige week gesproken hebben aanwezig en natuurlijk sprak iedereen alleen maar Turks. Gelukkig was er een mevrouw die wij wel kenden, maar die dacht dat we de auto kwamen ophalen, dat liep weer helemaal verkeerd, pas bij het hokje betalen kwamen ze erachter dat we de auto er helemaal niet hadden gestald, wij weer met ons briefje met de datum erop aanwijzen, Paul nog een mooie tekening gemaakt met een vliegtuig erop, eindelijk snapte een dame de bedoeling. Zo werd het hele circus weer opnieuw gestart, kantoortje in kantoortje uit, stempeltje hier handtekening daar, kortom veel bureaucratie. Even voor twaalf mochten we de auto naar het depot rijden, maar helaas 12 uur lunchtijd, tot half twee, wij zijn ook maar wat gaan eten. Om half twee konden we inderdaad de auto op het depot parkeren,na eerst nog een stempeltje bij de politie gehaald te hebben. Nadat de auto opnieuw was geïnspecteerd aan de binnenkant, kon alles afgesloten worden en werd het hele circus in omgekeerde volgorde herhaald. Om half drie verlieten we eindelijk het douaneterrein en namen we de dolmus naar het centrum van Ankara, waar we de middag hebben doorgebracht, zo rond 5 uur waren we op het station en hebben daar in de schaduw de komst van de trein afgewacht, die om 22.30 keurig op tijd vertrok.

P1010514 [640x480]P1010508 [640x480]

 

Woensdag 1 juli Ankara – Istanbul

Na een redelijk goede nachtrust kwamen we met een half uur vertraging in Istanbul aan, we waren de Bosporus nog niet over en moesten de boot nemen om weer in Europa te komen. Daarna met de metro, waar we met een keer overstappen op het vliegveld arriveerde en we weer een paar uur moesten doorbrengen voordat het vliegtuig vertrok. Gelukkig liep alles gesmeerd en kwamen we zelfs te vroeg op Schiphol aan, waar we verwelkomt werden door onze kinderen en kleinkinderen, waar we 3 weken van gaan genieten om daarna onze reis voort te zetten. In deze periode zullen we de site niet dagelijks bijhouden,