• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

1 juli tot 27 juli 2009

1juli tot 27 juli 2009

1 juli tot en met 23 juli Nederland

De drie weken in Nederland zijn omgevlogen, we hebben er echt van genoten. We hebben veel vrienden en kennissen bezocht en onder het genot van een heerlijke maaltijd, borrel of koffie, weer helemaal bij gepraat. Een prachtig Marokkaans pak is mij cadeau gedaan, door Catherine, waarvoor nogmaals dank, deze kan ik mooi in Iran dragen, waar hoofddoekjes en specifieke kleding verplicht is. Een hoofddoekje kreeg ik ook cadeau zodat ik er nu helemaal klaar voor ben. Het verblijf op de camping van Bilthoven is ons zeer goed bevallen, al zat het weer niet altijd mee, ondanks dat was de week met onze kleinkinderen daar heel gezellig. In Nederland hebben we meteen het Carnet de Pasage geregeld, wat we nu ook in ons bezit hebben. Een visum voor Pakistan was binnen een week geregeld, wat we echt niet verwacht hadden, nu nog even een visum voor Iran, dachten we, maar dat viel tegen, je moet nu eerst een toelatingsnummer hebben, wat in Teheran wordt uitgegeven, je kan dit door een bureau laten regelen kosten +/- 60 euro, dit duurt ongeveer 10 dagen. Als je dit nummer hebt kun je naar de Iraanse ambassade voor het echte visum, wat dan weer 3 weken duurt, wij hadden dus gebrek aan tijd en moeten dit visum op een andere manier regelen. Na 3 weken rennen, vliegen en genieten namen wij 23 juli weer afscheid van onze kinderen en kleinkinderen, het avontuur wacht en we hebben er weer heel veel zin in.

P1010681 [640x480]P1010608 [640x480]

P1010598 [640x480]a_006

aa_007

 

 

 

 

Vrijdag 24 juli Amsterdam – Istanbul

Arjen bracht ons naar Schiphol, na een hartelijk afscheid gingen we richting gate, waar het al een drukte van belang was. De security was vandaag erg streng, zo mocht een flesje water niet mee het vliegtuig in, zelf niet nadat de man er uit gedronken had. Er was een man die zijn koffer moest inleveren, hij had echt te veel handbagage bij zich, gelukkig bleef hij er nogal laconiek onder. Met 20 minuten vertraging vertrokken we en kwamen, omdat we wind mee hadden, toch op tijd aan in Istanbul. De warmte kwam je tegemoet, wat een verschil met Nederland. We probeerde nog een last minute vlucht te krijgen naar Ankara, maar helaas ze zaten allemaal helemaal vol, dan maar weer met de trein. Aangezien we al aardig thuis raken met het metrosysteem, was het een fluitje van een cent om naar de Bosporus te komen en daar de boot te nemen naar het station, wat in Azië ligt. Gelukkig was er nog plaats in de nachttrein naar Ankara, die om 22.30 vertrok. Het was een mooie zwoele zomeravond en konden daardoor heerlijk op de boulevard zitten wachten tot de trein vertrok.

P1010704 [640x480]

Zaterdag 25 juli Istanbul – Ankara

Het was heel stil in de trein, wat zo zijn voordelen heeft. De trein hield zich keurig aan de dienstregeling, zodat wij op tijd in Ankara arriveerden. Waar we de bagage weer in een kluis deponeerde en op zoek gingen naar een juiste dolmus, die ons naar de douane kon brengen, waar onze auto staat. Wij wisten dat het kantoor van de douane dichtbij een Migros Supermarkt ligt, we werden naar een dolmus gebracht die erheen zou gaan, maar als wij afgezet werden is het helaas niet de supermarkt die wij voor ogen hadden. We wilden eigenlijk al een taxi nemen toen een andere dolmus naar ons toeterde en vroeg waar we heen moesten, wij lieten ons briefje met het adres van de douane erop zien en hij gebaarde dat hij erlangs kwam en moesten gaan zitten, wij rekende 3,75 TL af. Na een kwartiertje begonnen we ons toch wel zorgen te maken we gingen steeds verder de buitenwijken van Ankara in en het leek echt niet op de omgeving waar de douane zat. Na een tijdje zei de chauffeur dat we op de plaatst van bestemming waren aangekomen, wat volgens ons niet klopte, maar ja ga dat maar eens uitleggen in het Turks. Daar stonden we dan rond om ons heen militaire terreinen, met hier en daar een wachtpost die allemaal zwaar bewapend waren. Overal zie taxi's in Ankara maar hier zagen we er geen één. Er bleef ons niets anders over dan naar de wachtposten te gaan en de weg te vragen, ze vroegen meteen of we met de auto waren, wat wij ontkende, nu was er een militair die meteen aanbood om ons te brengen als we 5 minuten wilden wachten. Natuurlijk wilden wij dat, reeds na 3 minuten waren wij al onderweg en reden dwars door het militaire gebied naar de openbare weg. Na een rit van zeker 15 minuten kwamen we bij de douane aan, na afscheid te hebben genomen van de aardige militair, liepen wij het terrein op en zagen direct dat alles gesloten was! Weer terug naar het centrum, wat een stuk makkelijker is, je neemt een dolmus die naar Ulus (centrum) gaat en je komt er altijd. In de dolmus kregen we regelmatig geld in ons hand gedrukt, nee niet voor ons zelf, maar voor de chauffeur dat geef je door naar voren en het wisselgeld komt op dezelfde manier terug, de passagiers vonden het prachtig dat we snapte wat de bedoeling was. In het centrum een hotel gezocht en voor 2 nachten geboekt, waarna we de bagage ophaalde van het station en met een taxi ons naar het hotel zijn gegaan. De verdere dag niet zo heel veel gedaan, wel even het nachtleven van Ankara gezien, wat hier in de straat zich afspeelt, wat ook weer een hele ervaring was, eigenlijk alleen maar mannen, waar de vrouwen zijn geen idee.


Zondag 26 juli Ankara

Vandaag is Paul naar de kapper geweest, hij is geknipt, haar en baard, de haren in zijn oren zijn uitgebrand, in zin neus gepeuterd en als klap op de vuurpijl zijn haren, zover hij ze heeft, gewassen. Het aardige hiervan was dat de kapper geen wateraansluiting heeft en de haren met water uit een kan werden gespoeld, wat op temperatuur was gebracht met een waterkoker. Maar hij ziet er weer heel netjes uit en is van plan vaker naar de kapper te gaan. Later nog naar het Atatürk Museum geweest, waar we gratis inkwamen omdat de cipier zei dat we 65 waren, aardige man. Het is heel heet buiten, een lekker zwembad is hier nog niet, wel in aanbouw, in een prachtig park wat bijna klaar is, je ziet het heel verleidelijk liggen maar je mag er niet in, overal loopt bewaking en mensen die toch het park betreden worden er meteen weer uitgestuurd. We zitten daarom veel in de hotelkamer, daar is tenminste airco. Vanmiddag wilden we wat eten en tegenover het hotel zit een restaurant, met een terrasje, wat wel geheel was afgeschermd. Wij daar heen en er werd wel een beetje vreemd gekeken, maar we kregen een tafeltje aan geboden, de ober kwam en wij vertelden dat we wat wilden eten, nou dat was er niet, wel wat anders maar wij begrepen niet wat, zonder wat te bestellen zijn we maar weer opgestapt. De hoteleigenaar kwam meteen naar ons toe en zei dat het een plaats was voor drinken en muziek, maar niet om te eten. Later op de dag begrepen we wat het wel was, we keken vanuit ons hotelkamer zo op het terras en er zaten allemaal meiden, met wel heel weinig kleren aan. Het is dus een bordeel, ze hadden wel wat lekkers, maar niet van het soort wat wij bedoelde.

P1010711 [640x480]P1010707 [640x480]