• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

26 mei tot 4 juni 2009

Dinsdag 26 mei t/m vrijdag 29 mei Taşucu

We hebben een paar dagen op een camping gestaan, er gebeurde eigenlijk niet zo veel deze week. Behalve dat de grote groepen Nederlanders zich afwisselden en het wel leek of we in Nederland waren, gelukkig stonden we een beetje achteraf en hadden een prachtig uitzicht op de zee, waar we elke dag wel een paar keer een duik in namen We hadden in de nacht van dinsdag en woensdag een behoorlijke storm, vele campinggasten waren in de weer om hun boeltje te redden, de stroom was uitgevallen en een boom had het niet gered en wij maar lekker door slapen door dat heerlijke gewieg van de camper. Vrijdag zijn we naar het dorp Taşucu gefietst en daar een maaltijd genuttigd, we wilden daar wel graag een biertje bij, maar die moesten nog wel bij de plaatselijke supermarkt gehaald worden, we zagen de ober met 2 lege bierflesjes richting supermarkt lopen en later met 2 volle gelukkig koude biertjes terug komen. Voor we zaterdag de camping af konden rijden moesten eerst een paar mensen plaats voor ons maken, een vriendelijke Turk moest van zijn ontbijt gehaald worden, maar verplaatste zijn auto zonder morren, een chagrijnige Nederlander daarentegen had er totaal geen zin in en was behoorlijk aan het mopperen.

Zaterdag 30 mei Taşucu – Gödet Baraji

Omdat onze oude laptop het heeft begeven, kunnen we voorlopig geen coördinaten uitlezen, onze nieuwe laptop heeft geen com-poort, we gaan dus op zoek naar een nieuwe laptop met com-poort als die nog bestaat, of een usb-stick waar de garmin oppast. Vandaag lieten wij de zee achter ons en gaan het binnenland in. De omgeving waar we reden was prachtig, de heuvels waren van een heel aparte kleur, geel/groen/bruin, een genot om er door te rijden, we merken dat het wat minder toeristisch wordt, de mensen zwaaien enthousiast naar ons. Om een uur of 4 houden we het voor gezien en rijden een weg in naar het Gödet Barajimeer, het is een mooi meer, wat ingeklemd ligt tussen heuvels. We zetten de stoelen buiten en genieten van de rust een perfecte plaats om te overnachten.

Zondag 31 mei Gödet Baraji

Na een onrustige nacht, de jeugd van de omgeving hield een feestje bij het meer en had hun muziek met een behoorlijk hoog decibel aanstaan, er werd op de muziek geklapt en veel gelachen, kortom ze hadden het heel gezellig tenslotte was het zaterdagavond. Ondanks deze herrie besloten we om nog een dagje te blijven, we wilden een wandeling om het meer maken, na de wandelschoenen aan getrokken te hebben, vertrokken we om half tien, na 10 minuten kwam er een auto voorbij die stopte en vroeg of wij mee wilden rijden, wij bedankten beleeft, trouwens er was echt geen plaats meer voor ons geweest, er zaten al 6 mensen in de auto. Na anderhalf uur kwamen we langs een gezin wat aan het vissen was, zij wenkten ons en vroegen of we thee wilden, dit accepteerde we en zo zaten we even later aan de thee met daarbij brood, tomaat, komkommer, kaas en nootjes. De familie at zelf niet want ze hadden al gegeten, wij voelden ons erg verlegen onder deze gastvrijheid. Helaas konden we weinig converseren ze spraken alleen Turks, wat wel jammer was. Na 3 kwartier namen we afscheid en vervolgde we onze wandeling, die echt schitterend was, soms liepen we gelijk met het water, soms hoog op een heuvel, dan weer over een klif. Er waren veel mannen aan het vissen, we hebben niemand iets zien vangen, later hoorde we dat er geen vis is, alleen in de fuiken, ze vissen gewoon voor de gezelligheid. Regelmatig werden we voor de thee uitgenodigd, die we heel beleefd hebben afgewezen, immers als we die allemaal hadden geaccepteerd waren we nog wel een paar uur langer onderweg geweest. Om half 5 kwamen we weer terug bij de camper, moe maar voldaan, we zaten net lekker in onze stoeltjes toen er een paar jongens op brommertjes aankwamen rijden, heel schuchter kwamen ze naderbij, ook deze jongens spraken alleen maar Turks wat toch wel erg jammer is, we hebben ze maar een snoepje gegeven, ik was te moe om thee te zetten, maar na een half uurtje hielden ze het voor gezien en vertrokken weer. Om een uur of 10 kwam er weer een auto aangereden er stapten mensen uit en er werd op de deur geklopt, Paul deed open en daar stond de politie voor de deur, 4 man sterk inclusief karabijnen, of alles goed was met ons en ze wilden onze paspoorten zien, met een heel klein zaklantaarntje waar bijna geen licht uitkwam probeerde hij de paspoorten te lezen, Paul heeft de onze maar even gegeven waar hij blij mee was, na alles gecontroleerd te hebben wenste zij ons een prettig verblijf in Turkije en vertrokken ze weer.

Maandag 1 juni Gödet Baraji – Eskil

We hadden de politie beloofd dat we vandaag zouden vertrekken, dus vooruit maar weer, we reden weer over een heel mooie weg, geel op de kaart, lekker rustig, van een goede kwaliteit en bijna vlak. Hier en daar een klein dorpje met heel aparte huisjes, opgetrokken van leem, met een dak van stro, omdat wij zo hoog zaten konden we vaak over de muurtjes kijken, in de “tuintjes” liepen de schapen en koeien op een paar vierkante meter. In het dorpje Suduragi stopte we voor vlees, op het dorpsplein werden we meteen begroet met een handje en het gebruikelijke kopje thee, met ons handige boekje maakte wij duidelijk dat we op zoek waren naar een slager, een jongen ging ons voor en bracht ons naar de slager, wat een soort Turkse snackbar bleek te zijn. De eigenaar sprak ons, tot onze verbazing, in het Nederland aan, wij wilde vlees geen probleem, neem daar maar even plaats dan help ik u zo, ondertussen werden we weer door een andere Turk in het Nederlands aangesproken, hij had in Den Haag gewerkt en vond het geweldig. 3 kwartier, 4 koppen thee en 2 sis kebab later, had de slager tijd om naar zijn slagerij te gaan die 1 deur verder was, zocht voor ons een mooi stukje vlees uit en deed de helft inde gehaktmolen, ook hier werden we weer in het Nederlands aangesproken door een lokaal. De slager die goed Nederland sprak vertelde ons dat hij 5 jaar in Nederland illegaal had gewerkt, maar dat de stress om constant te leven met het idee, opgepakt te worden door de polite, hem te veel werd en hij daarom terug is gegaan naar Turkije. We rekenen 20 TL (€10,--) af voor alles en vertrekken weer na ruim anderhalf uur, in een volgend dorp waar we stoppen worden we aangesproken in het Duits, hier hebben veel bewoners in Duitsland gewerkt, zou in een volgend dorp Frans worden gesproken, we proberen het maar niet uit anders komen we nergens vandaag. In Eskil vinden we een mooi plaatsje voor de nacht, ergens in het boerenland, dicht bij een zoutmeer wat aan de grond goed te zien is, alles slaat wit uit, helaas konden we niet bij het meer komen. We stonden nog geen 10 minuten, we zaten net aan de thee, of er kwam een tractor aan met aanhanger waar een hele boerenfamilie op zat, Pa kwam van de tractor af, we kregen het gebruikelijke handje, nu was het onze beurt om thee aan te bieden, maar dat wilden ze niet, op 1 man na, die installeerde zich lekker op een stoel en dronk waarschijnlijk zijn eerste kopje Chinese thee. De vader wilde ons met alle geweld melk geven, dus vlug een lege fles opgezocht die met een kopje werd gevuld, met echte verse koeienmelk hij was nog warm van de koe. Ook wilden ze de camper van binnen zien, ze keken hun ogen uit, zoveel moois hadden ze waarschijnlijk thuis niet en hier stond het op 4 wielen. Het leek mij leuk om de familie op de foto te nemen, nou dat heb ik geweten, iedereen wilde apart op de foto met Paul of met mij, omdat wij een printer mee hebben dacht ik dat het leuk zou zijn om deze uit te printen en mee te geven, 12 foto's hebben we afgedrukt, die Pa om 8 uur kwam halen, weer met anderen mensen die ook de camper wilden zien en ook op de foto wilden, na nog een serie van 8 hebben we gezegd dat het genoeg was en dat de foto's de volgende ochtend om 9 uur klaar zouden zijn. Ze waren er als een kind zo blij mee.

Dinsdag 2 juni Eskil – Göreme

Om kwart over acht stonden er 2 jongens voor de deur om de foto's op te halen, gelukkig niet met nog meer inwoners van Eskil. Via een rustige weg reden we naar Cappadocië, een schitterend natuurgebied, die bestaat uit tufstenen aardpiramides. Hier willen we op een camping staan die op een hoog plateau gelegen is, we hebben een prachtig uitzicht over het dal, helaas staat de camping bijna vol met weer een groep Nederlanders. Van de verse koeienmelk maken we warme chocolademelk, we durven hem niet zo te drinken, deze smaakt heel anders veel voller van smaak maar ook naar koe, best lekker.

Woensdag 3 juni Göreme N 38 38.205 E 34 51 247

Nee de laptop doet het nog niet, de coördinaten hebben we van een campingfolder overgenomen. We wandelen wat in de omgeving en komen bij een klein kerkje dat helemaal in de rotsen is gebouwd, kompleet met ondergrondse tunnels en grote ruimtes, die afsluitbaar waren met molenstenen, die voor de tunnels werden gerold. Er was een ingenieus stelsel van lucht toevoer en water, zo konden de mensen het langer uithouden, als er gevaar dreigde. Aangezien het hier een landklimaat is, 's winters ligt er hier een meter sneeuw en 's zomers is het hier al gauw 40 graden, waren deze woningen zeer geschikt, in de zomer waren ze heerlijk koel en in de winter lekker warm. Voor 3 TL mochten we naar binnen en kregen een zaklantaarn mee, dat was wel nodig, via heel donkere kleine tunnels kwam je in ruimtes waar vroeger geleefd werd, je voelde dat er op bepaalde plaatsen verse lucht werd aangevoerd. Toen we uitgekeken waren kregen we een kopje thee met een koekje, wij waren de eerste bezoekers die dag en er werden er niet meer verwacht, deze rust en gemoedelijkheid daar houden we van. Terug bij de camper heb ik van de koeienmelk pannenkoeken gebakken en later weer warme chocolademelk gemaakt en nog is hij niet op. Tegen de avond werden we verrast door een behoorlijke zandstorm, je kon geen 20 meter verder kijken zoveel zand werd er verplaatst, de ramen moesten dicht anders had je binnen een zandbak, de hele camping was in rep en roer. De storm was na een half uurtje weer over, maar het bleef verder wel hard waaien.