• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

27 juli tot 9 augustus 2009

27 juli tot 9 augustus 2009

Maandag 27 juli Ankara

Eindelijk we konden de auto halen, we stonden om half 10 op de stoep van het douane depot, Paul ging naar binnen en ik bleef bij de bagage buiten wachten. Na 2 uur wachten kwam Paul aangereden met de truck, wat weer een fijn gevoel gaf, het ophalen gaf niet zo veel problemen als het wegbrengen na betaling van € 200 konden we het terrein verlaten. We hadden echter nog een ander probleem, een klein dom foutje van ons, bij binnenkomst van Turkije hadden we een nieuw visum moeten kopen, maar op de een of andere manier zijn we dat gewoon vergeten, is dit beginnende dementie??. Aangezien ons visum vandaag verloopt moeten we zien een nieuwe te krijgen, we werden door een aardige Duitse-Turk naar het toeristen- office gebracht, maar helaas hier werd het visum niet uitgegeven, we moesten naar de vreemdelingen politie, wij kregen het adres en gingen erheen met een taxi. Het bleek een heel groot complex te zijn met overal gebouwen en heel veel mensen, gelukkig wees iemand ons de goede weg en kwamen in een groot kantoor waar ook weer veel mensen stonden, gelukkig viel het wachten mee en men begreep wat de bedoeling was, we kregen ieder een formulier wat we moesten invullen, dit moesten we samen met 3 pasfoto's en twee betalingen van 325 TL en 275 TL, wat wij natuurlijk een schandalig hoog bedrag vonden., immers voor een nieuwe visum betaal je €10 en voor een verlenging € 150 pp. De man achter het loket vertelde dat dit nu eenmaal de prijs was en dat we dit maar moesten betalen, als we het niet deden kregen we moeilijkheden aan de grens en was de boete € 700 pp, Er zat niets anders op dan de papieren in te vullen, wat Paul op zich nam, ondertussen ging ik naar een ander gebouw om fotokopieën van onze paspoorten te maken. Aangezien wij geen adres hebben in Turkije hadden wij dat niet ingevuld, de beambte was onverbiddelijk we moesten een adres invullen anders geen visum, we hebben maar het hotel, waar we voor onze vakantie een poosje hebben doorgebracht, opgegeven en dat was goed. Nu moesten we weer naar een ander kantoortje om een stempeltje van goed gedrag te halen, daarna weer naar de eerst beambte, waar we een briefje mee kregen om het eerste bedrag te betalen, we moesten daarvoor weer naar een heel ander gebouw. Na veel gevraag en gezoek, kwamen we bij de juiste man terecht en konden we ons geld kwijt, alleen contant betaling. Weer naar de eerste beambte, we moesten weer wat doen, maar wij begrepen echt niet wat en liepen tussen honderden mensen te zoeken naar iets wat we niet wisten. Na enige tijd hebben we maar een agent staande gehouden en gevraagd wat nu de bedoeling was, deze beste man bracht ons terug naar de eerste beambte, deze vertelde aan de agent wat we moesten en die begeleide ons naar een hokje waar we twee dossiermappen moesten kopen voor ons dossier, voor ieder dus 1 map. Hiermee weer naar de eerst beambte en mochten we onze 2e financiële bijdrage leveren, we kregen een briefje dat we 5 augustus terug moesten komen om onze verlenging op te halen, waar we helemaal niet blij mee zijn, dit houd in dat we zeker tot 5 augustus vast zitten in Ankara, Turkije moet nog heel veel doen aan zijn bureaucratie. Wij zijn maar weer naar het hotel gereden en beraden ons wat we gaan doen.

Dinsdag 28 Juli Ankara

Paul is veel aan het internetten geweest, we hebben, op aanraden van onze zoon, een wifi adapter gekocht en hebben nu een veel groter bereik, zodat we nu zelfs in de camper bereik hebben, de vorige keren moesten we altijd naar de lobby van het hotel. We proberen via internet een toelatingsnummer voor Iran te krijgen, zodat we in Erzurum alleen maar naar de ambassade hoeven om daar een visum te halen, wat dan in 1 dag geregeld zou zijn.

Woensdag 29 juli Ankara

We gaan toch proberen hier in Ankara een visum te krijgen voor India, dan weten we precies hoeveel tijd we hebben om door Iran en Pakistan te rijden, we moeten voor 6 oktober Pakistan uit zijn en willen eigenlijk een poosje in Iran blijven. Met de dolmus maar weer naar het centrum en van daaruit met een gewone bus naar de ambassade van India, die we eigenlijk zeer snel vinden, maar helaas hij is gesloten, openingstijden van 10 tot 11.30 uur en het is net half 12 geweest, morgen opnieuw proberen. We bezoeken de Ata On tower die op een steenworp afstand ligt van de Indiase ambassade, met een lift gaan we supersnel omhoog en hebben een een mooi uitzicht over Ankara, we laten ons rustig ronddraaien in het restaurant, terwijl we een lekker kopje koffie met gebak nuttigen. De terugweg naar het hotel gaat als een speer, we hebben het helemaal door met het openbaar vervoer in Ankara.

Donderdag 30 juli Ankara

Om half tien stonden we bij de Indiase ambassade op de stoep maar moesten tot 10 uur wachten eerder werden we niet toegelaten, we aten ergens een broodje en stapten precies om 10 uur de ambassade binnen, we werden gefouilleerd en mochten naar binnen nadat ik mijn telefoon in een kluisje had achtergelaten. Na 3 kwartier wachten ging er een hokje open en werden er formulieren op een tafel gelegd die we in moesten vullen en dit later samen met 2 pasfoto's en paspoorten konden inleveren. Helaas ging dit feest niet door men wilde ook een recent afschrift van een bankrekening hebben om te zien dat we kredietwaardig zijn en we moesten $ 55,-- betalen pp. Wel kregen we te horen dat we een visum voor 6 maanden konden krijgen dat was goed nieuws als dat per 1 oktober ingaat hebben we mooi de tijd tot 1 april in India. Morgen maar weer terug met het bankafschrift en de dollars.

Vrijdag 31 juli Ankara

Weer naar de ambassade, dit keer hadden we alles bij ons en kon er niets meer fout gaan, maar helaas, de meneer achter het loket vertelde ons dat de ingangsdatum van het visum direct inging, wat inhoud dat we tot januari in India kunnen blijven, het was verstandiger om het visum in Islamabad aan te vragen, dat scheelt dan weer 2 maanden en kunnen zo toch tot april India bezoeken. Wij besluiten om dan maar een visum in Islamabad aan te vragen en gaan weer onverrichte zaken terug naar het hotel.

Zaterdag 1 augustus en Zondag 2 augustus Ankara

We zwommen wat en namen een sauna, liepen de locale markt over en kochten bij meerdere kraampjes veel fruit en groente, zo verdiend iedereen wat. 's Avonds was er groot feest bij het zwembad van het hotel, zaterdag was er een feestje van een besnijdenis, wat groots werd gevierd, live muziek en vuurwerk voor de 700 gasten. Zondag was er een bruiloft en werd er gegeten, gedronken(alcohol vrij), gedanst op live muziek en naar vuurwerk gekeken door 1500 gasten, kosten ongeveer €20.000,-- . Wij werden getrakteerd op een lekker stuk meloen, dat door de chef-kok en 3 man keukenpersoneel ons werd aangeboden. Ook wij mochten mee eten en drinken, kwam de hotelmanager ons vertellen, we hebben het bij een glaasje water gehouden en hebben wel een beetje achteraf gekeken naar dit feestje.

Maandag 3 augustus Ankara.

We verlieten het hotel voor de laatste keer en gingen naar een Mercedes garage die even buiten Ankara ligt. De auto moest een onderhoudsbeurt hebben, we willen hem helemaal tip top hebben als we Iran inrijden, alle filters werden vernieuwd olie werd vervangen, de smeerpunten gesmeerd, de monteur deed zeer nauwkeurig zijn werk, wat ons een zeer goed gevoel gaf. Na een kleine 3 uur werk was de auto klaar , de verlichting was nagekeken en er was zelfs een remproef gedaan alles was prima in orde. Met een goed gevoel verlieten we de garage en zochten een plek om te overnachten, die we snel gevonden hadden. Het was al donker toen er op de deur werd geklopt, Paul deed open en er stonden 2 jongens voor de deur met 6 eieren, 2,5 liter melk zo van de koe, en een zakje met verse kruiden, ze zetten het in de camper, knikte een paar keer en weg waren ze, we waren met stomheid geslagen, wat moesten we hiermee, mensen die we nog nooit hadden gezien, brachten ons zomaar allerlei voedsel, mensen die het zelf waarschijnlijk meer nodig hadden dan wij, we werden er heel verlegen van, hoe kan je deze mensen bedanken, wij hebben geen idee.

Dinsdag 4 augustus Ankara

Omdat de doorgang naar de cabine gister was losgemaakt bij de garage, hebben we deze eerst weer vastgezet met nieuwe spanbanden, ondertussen konden we misschien de goede gevers van gisteren lokaliseren, zodat we ze nog behoorlijk konden bedanken, maar helaas we hebben niemand meer gezien. De emmertjes, waar de melk en eieren in zaten, hebben we op een steen gezet met een kleinigheidje erin, nu maar hopen dat de juiste persoon het vind. We reden naar een winkelcentrum en deden daar wat boodschappen en wachten verder op de dag van morgen, want dan kunnen we de visa ophalen, eindelijk!

Woensdag 5 augustus Ankara – Kavak N 41 03.615 E 36 02.469

Om 10 uur stonden we bij de politie om ons visum op te halen, het was er nog niet maar na 10 minuten wachten lag het dan eindelijk voor ons. Voor we Ankara uitreden kwamen we nog een spookrijder tegen, dit op een zeer drukke ringweg, denk aan de A 10, ons tegemoet kwam, niemand deed moeilijk er werd gewoon ruimte voor hem gecreëerd, waarschijnlijk had de chauffeur geen zin om een stuk om te rijden. We hadden de hele dag een mooie weg om te rijden we haalden zelfs de 80 km, best wel eens lekker zo. Laat in de middag zochten we een mooi plekje op voor de nacht, wat we vonden bij een steengroeve.

Donderdag 6 augustus Kavak – Sinop N 41 03.615 E 36 02.469

In het dorpje Kavak ging het een beetje fout, er was markt en de doorgaande weg was hiervoor afgesloten, we moesten een omleiding nemen, niet dat die er stond, nee we reden gewoon de auto's achterna. Maar ja wij zijn groot en breed en kunnen nu eenmaal niet overal door, er waren heel veel geparkeerde auto's in een zeer smalle straat met veel tegenliggers, het kon niet uitblijven of we liepen vast. Dat gebeurde dus, Paul is uitgestapt en probeerde het tegenliggende verkeer te stoppen, zonder resultaat, iedereen reed gewoon door, zodat de opstopping steeds groter werd, het hele dorp stond vast, zelfs voetgangers bleven met open mond midden op de weg staan kijken. Maar gelukkig bracht oom agent uitkomst, die begon het verkeer te regelen, waar wel naar geluisterd werd, na een poosje konden we onze weg vervolgen en kwamen zonder brokken uit het dorp. De hele dag over prachtige bergweggetjes gereden, mooi uitzicht en de weg was van goede kwaliteit. Om 5 uur reden we de camping op in Sinop, direct aan de Zwarte Zee. Hier blijven we een paar dagen in afwachting van ons visum voor Iran.

Vrijdag 7 augustus Sinop N 41 03.615 E 36 02.469

Heel veel muggen vannacht, onze slaapkamer leek wel een slachthuis zoveel bloed. Hier moet wat aan gedaan worden, we halen het raam van de slaapkamer los en plakken muggengaas op de gaatjes van het frame, verder sluit ik de ingang van het bed geheel af met dit gaas, nu maar hopen dat dit effect heeft. Het is hier heerlijk aan de Zwarte Zee, niet zo heet en een lekker ruwe zee, waar Paul zijn hart kan ophalen en lekker in de golven kan duiken.

Zaterdag 8 augustus Sinop N 41 03.615 E 36 02.469

Nou die actie met dat muggengaas heeft niet geholpen, er waren vannacht nog meer muggen dan gister, hier moet over nagedacht worden, ergens komen die beesten toch vandaan maar vanwaar dat is de vraag. Verder niet zo veel gedaan, een beetje gezwommen in zee en met de fiets wat boodschappen gedaan. Wat zitten internetten, wat we weer vanuit de camper kunnen doen, dankzij onze usb wifi adapter, we zien iedereen met zijn laptop naar het terras lopen en wij hebben gewoon verbinding in de camper, wat wel zo prettig is.