• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

21 nov. tot 19 dec. 2013

Donderdag 21 t/m zaterdag 23 november Playa Santispac N 26 45.894 W 11153.312 (73 km)

Als we uit de bergen komen zien we beneden ons een mooi strand liggen met hier en daar wat campers en caravans, die hier duidelijk langer staan dan een paar dagen. We besluiten om hier een paar dagen door te brengen heerlijk rustig genieten van de mooie golf met wat eilandjes verderop in de zee. We kunnen zelf een plaats uitzoeken, later komt er wel iemand voor de rekening. We zoeken een mooi plaatsje aan de zee met naast ons een afdakje van stro, waar we lekker uit de zon kunnen zitten. Tegen de avond komt er een mevrouw om af te rekenen, als we vragen hoe duur het is blijkt het slechts 80 peso's ( 5 euro) per nacht te zijn. Goed er is dan ook niets, ergens in de verte is een toilet, maar daar wagen wij ons maar niet op, maar we staan wel direct op het strand met de Golf van Mexico op nog geen 10 meter van ons verwijderd. Drie nachten blijven we hier staan en genieten van de pelikanen die recht het water in duiken en zo een visje proberen te vangen. Soms gaat dat zo hard dat ze gewoon helemaal over de kop gaan een geweldig gezicht.

DSC02853DSC02854

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Playa Santispac

Op dit strand staan diverse Amerikanen die hier de winter doorbrengen, wat zeker niet verkeerd is en ze komen hier niets te kort. Er is een restaurant waar jezeer goedkoop en lekker kan eten. De waterman komt, op gezette tijden, met een grote watertank langs die zo je tanks weer vult en met een aggregaat hou je de stroom op pijl, kortom je komt niets te kort.

Zondag 24 november Loreto N 26 01.066 W 111 20.758 ( 127 km)

Na drie dagen houden wij het echter voor gezien en rijden weer verder naar het zuiden.

Ook vandaag hebben we weer drugscontrole, deze militairen zijn, zoals alle andere, vriendelijk, maar zoals altijd heel nieuwsgierig. Deze mannen willen weten, als ze de wereldkaart zien, die we in de camper hebben hangen, waar Nederland ligt en hoe we zijn gereden. Ook de foto's aan de wand van de kinderen en kleinkinderen krijgen weer alle aandacht, er wordt echter geen kastje open gemaakt, je vraagt je dan toch wel af wat heeft dit toch voor zin.

Loreto moet een aardige watersportplaats zijn, de boulevard is zeker heel aardig aangelegd en als het mooi en zonnig weer is zeker het zeker geen verkeerde plek om een paar dagen door te brengen. Helaas is het vandaag bewolkt en erg winderig, zodat het erg fris aanvoelt en het is al helemaal geen strandweer.

We zoeken en camping en vinden er een, echter ver buiten het centrum en voor Mexicaanse begrippen erg duur, ($ 28,--).

Tijd dus om een andere camping op te zoeken, maar die is weer eens niet te vinden, we vragen het aan een paar meiden in een auto en die weten er wel één, maar goed hoe leg je de weg uit aan een stel Nederlanders die geen Spaans spreken? Spontaan bieden ze aan om ons ernaar toe te begeleiden, zo rijden we dwars door het centrum, waar de bomen zo laag zijn dat we er door alleen heel voorzichtig te rijden en goed te sturen, net onderdoor passen, door heel smalle straten naar een camping voor alleen tenten. Nou dat schiet dus ook niet op, maar de Mevrouw van de camping geeft ons en plattegrond van de stad en wijst ons waar wel een goede en betaalbare camping te vinden is. Het valt ons op dat de mensen waar we zo voor zijn gewaarschuwd zo ontzettend vriendelijk en behulpzaam zijn. Na toch nog enig zoeken, veel straten zijn opengebroken en dan moet je zelf je weg maar zoeken, vinden we dan de camping, dicht bij het centrum wat ook wel zo prettig is.

We lopen over de boulevard naar het centrum, waar we een kerkje bezoeken dat er al sinds het ontstaan van Loreto, ruim 200 jaar staat.

DSC02873DSC02878

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Maandag 25 november La Paz N 24 07.078 W 110 20.554 (357 km)

Maar weer verder naar het zuiden, alweer dwars door de bergen. Het is allemaal wel mooi maar niet echt spectaculair. We overnachten bij de Wallmart, ook hier aanwezig. Alleen deze gaat deze om 22.00 uur niet alleen dicht, maar wordt ook de verlichting op de parkeerplaats gedoofd, terwijl we juist onder een lantaarnpaal zijn gaan staan voor de veiligheid. Ondanks dat we helemaal in het donker staan op een verlaten parkeerplaats worden we niet lastig gevallen.

Dinsdag 26 november Pinchilinque N 24 17.070 W 110 19.655 (24 km)

In Pinchilinque gaan we als we naar het vaste land willen op de boot, we willen vast wat informatie inwinnen zodat we straks niet voor verrassingen komen te staan. Het blijkt dat er elke dag een boot gaat en de kosten komen ongeveer op 500 euro, als we 's morgens voor elf uur ons melden is de kans groot dat we dezelfde dag nog mee kunnen. Nou dit alles moet dus geen probleem zijn.

Na deze informatie rijden we naar een strandje en blijven daar de hele dag staan. Helaas kunnen we niet buiten zitten er staat een te harde koude wind. Maar we parkeren de Tierelier zo dat we wel de klep open kunnen doen zodat we een mooi uitzicht hebben op de haven en de zee.

DSC02924DSC02869

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 rode pepers op een cactus?

Woensdag 27 november Cabo San Lucas N 22 54.379 W 109 51.795 (234 km)

Eigenlijk willen we vandaag niet zover rijden, maar we komen geen mooie stranden tegen en als we ze al zien mogen we er niet staan. Pas laat in de middag parkeren we op een camping niet echt ver van de zee. Toch kunnen we niet naar het strand omdat alles is ingenomen door de rijke Amerikanen, die hier een mooi huis hebben laten bouwen, wat wel achter hoge hekken met prikkeldraad staat en waar vaak nog beveiliging rond loopt ook. Het lijkt een beetje op de Cote de Azur daar is er ook geen plaats meer voor de gewone burger en is alles ingenomen door de beter gesitueerde burger.

Paul raakt in gesprek met een Amerikaan en deze man is zo enthousiast dat hij later terug komt met een zak vol grapefruit, geplukt uit eigen tuin, nou daar zijn wij dol op.

Donderdag 28 t/m november t/m zondag 8 december Los Barilles N 23 42.230 W 109 42.019 (108 km)

Het idee is om in Buena Vista op een camping te gaan staan, de eerste camping waar we komen krijgen we nul op het rekest. Het hondje van de eigenaar is overleden en nu is ze niet in staat om kampeerders op het terrein te ontvangen. We zoeken verder en komen op een camping aan het strand, de prijzen liegen er niet om $ 25,-- tot $ 30,-- voor een beach site. We besluiten om hier een nacht te staan en morgen maar weer verder te rijden. 's Middags lopen we naar het strand en zien meteen net naast de camping op het strand campers staan, bij navraag blijkt dat je hier gratis, veilig kunt overnachten. Natuurlijk besluiten we om de volgende dag hier op het strand te gaan staan, het is echt een prachtige plek.

Tijdens de wandeling zien we een klein schildpadje naar het water schuifelen en dan even later de zee in te zwemmen.

De volgende dag maken we alle tanken leeg en vullen de watertank tot de nok toe vol en rijden naar het strand waar we een mooi plaatsje vinden direct uitzicht over de Golf van Mexico.

Dagen lang lopen we naar het strand te tureluren op zoek naar kleine schildpadjes, die naar de zee aan het kruipen zijn, maar we zien er geen meer. Daarom besluit ik maar om een keer heel vroeg op te staan (6.15 uur) het is dan net licht, wie weet score ik dan nog zo'n klein beestje. Inderdaad vind ik er één vlak voor dat hij het water in gaat, ik maak wat foto's en loop naar het einde van het strand. Hier staat een hekwerk met daarin een paar rondjes met gaas, groot is mijn verbazing als ik daar allemaal kleine schildpadjes in zie rondkruipen. Ze kruipen over elkaar heen en sommige liggen voor dood op hun rug, het ziet er allemaal heel zielig uit. Helemaal pissig vraag ik mensen op het strand waarom die beestjes zo vastgehouden worden, ze horen toch naar de zee te lopen? Ach, krijg ik als antwoord van een inwoner, er blijft toch maar 10% van al die schildpadden in leven dus wat maken die paar nu uit. Maar, vertelt de man, elke ochtend komt er iemand uit het dorp naar deze plek en houdt zich met de beestjes bezig. Ik besluit op deze man te wachten en hem ter verantwoording te roepen, want zo ga je niet met beesten om. Al snel komt de schildpad verzorger eraan gescheurd op zijn quad, als ik hem vraag hoe het nu zit met die dode schildpadjes, krijg ik als antwoord dat er geen één dood is, ze zijn misschien een beetje sloom maar dat is ook alles. Ik wordt uitgenodigd de kooi in te komen, waar de man eerst het terrein inspecteert op los lopende schildpadjes. Daarna vult hij de bodem van een bak met zand en zet daar al de beestjes in. Tot mijn grote verbazing begint hij met de hand kuilen te graven en haalt er nog een stel van onder het zand vandaan. Ondertussen kijkt hij naar de schildjes om te beoordelen, of ze al groot genoeg zijn om naar de zee te gaan. Zijn de schildjes nog niet hard, dan stopt hij ze terug in het zand en wordt de kuil weer dichtgegooid met zand, morgen zijn deze groot genoeg om mee naar het water te kunnen.

DSC03041DSC03031

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 gevangen in een kooi                                                                                      op weg naar de zee

Ook mag ik helpen met graven, wat op zich al een hele belevenis is, om die beestjes uit het zand tevoorschijn te halen. We graven er samen ongeveer 250 schildpadjes op, het seizoen is aflopend, in oktober had hij dagen erbij zitten waar hij wel 2500 beestjes naar het water bracht. Na het graven kan ik terug naar de camper waar hij even later ook heen komt met de schildpadjes om ze daar vlak voor de waterlijn vrij te laten. De beestjes beginnen allemaal naar het water te rennen, sommige zijn echt de weg kwijt en lopen de verkeerde kant uit. Andere duikelen om en vallen soms op hun rug op hun schildje, ze komen dan, na een bepaalde beweging, weer helemaal op eigen kracht weer op hun (zwem)pootjes terecht. Er vliegen hier veel pelikanen, maar die vreten gelukkig geen schildpadjes, maar meeuwen en vissen, hier ook prominent aanwezig, zijn wel gek op zo'n lekker schildpad hapje. Er zullen dan ook veel schildpadjes het niet halen, maar dat is niet anders, het is de wet van de natuur. Wat de man doet, is natuurlijk fantastisch, hij bespaart de schildpadjes in ieder geval de gevaarlijke weg naar de zee. In augustus en september komen de vrouwtjes 's nachts naar het strand. Hier graven ze een kuil, leggen daar 100 tot 150 eieren zo groot als pingpong ballen in. Na dit zware karwei keren ze terug naar de zee om nooit meer naar hun kleintjes om te kijken. Juan (de man van de schildpadjes) speurt in die periode elke dag het strand af, graaft de eieren op en brengt ze naar de plek achter de omheining. Hier worden ze eieren weer ingegraven, krijgen een bordje met allerlei gegevens erop, na 45 dagen is het dan zover en komen de schildpadjes uit het zand te voorschijn. Tegen die tijd heeft Juan extra gaas om de plaatsen, waar de eieren liggen begraven, gezet om de kleintjes tegen hongerige vogels te beschermen.

DSC03050DSC03083

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC03091DSC03095

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

kijk deze heeft zijn oogjes open                                                                        vele schildpajes in een bak

Eén keer in de week wordt er een soort voorstelling gegeven, de toeristen komen er dan massaal op af om naar de schildpadjes te kijken, die naar het water schuifelen. Omdat het zo druk is moet er ruimte blijven voor de schildpadden en mogen de mensen maar op bepaalde plekken staan, waardoor het behoorlijk dringen geblazen is. Er zijn maar weinig mensen die schildpadjes hebben uitgegraven, zoals ik, het was een geweldige belevenis dat kan ik je wel vertellen. De volgende dag zien we nog een schildpadje naar het water schuifelen, maar eenmaal in het water wordt hij door vissen aangevallen, waarschijnlijk heeft hij deze aanval niet overleefd.

DSC03126DSC03148

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 rennen!!!                                                                                                          zwemmen!!!

We staan negen dagen op het strand, het is er gezellig druk. Als er genoeg wind staat wordt er veel aan kite surfen gedaan, maar je ziet ook veel windsurfers. Bij minder wind kan je goed snorkelen wat wij dan ook doen, we zien diverse soorten vissen in grote hoeveelheden onder ons door voorbij zwemmen. De fietsen hebben we ook maar weer eens tevoorschijn gehaald en we fietsen elke dag naar het dorp om ergens bij één van lokalen te eten. Elke morgen lopen we ruim een uur over het strand en kijken naar de meest spectaculaire sprongen die de kite-surfers maken op hun planken, het leven is hier heerlijk relaxt en we genieten elke dag van de zon en de zee.

DSC02976DSC02997

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Maandag 9 december La Paz N 24 05.814 W 110 23.226 (116 km)

Na tien dagen op deze mooie plek te hebben gestaan wordt het tijd om verder te trekken. We hebben even overwogen om hier de kerst door te brengen, wat zeker geen verkeerde plek is, maar na ruim een week is het genoeg geweest en willen we toch verder.

We rijden weer door de bergen naar La Paz, waar we op een camping gaan staan, zodat we de watertank kunnen vullen en meteen kunnen lozen.

Dinsdag 10 december Playa Terolote N 24 20.232 W 110 18.624 (51 km)

Vandaag willen we kijken of we met de boot naar het vaste land kunnen komen. Als we bij de haven aankomen is het er zo druk dat we maar gauw doorrijden en besluiten morgen vroeger te komen. Toen we hier 2 weken geleden waren voor informatie, werd ons verteld dat als we voor 11 uur ons melden we dezelfde dag nog met de boot meekunnen. Nu is het al bijna 12 uur, we zijn dus veel te laat. Ach we hebben de tijd, we rijden naar het strand waar we gratis de nacht door brengen. Het is zeker geen verkeerde plek, maar lang niet zo mooi als Los Barilles. Er staan meerdere campers op het strand voor de nacht, sommige staan hier voor een langere periode, maar toch heeft het, mede door het weer, er staat een harde koude wind, voor ons gevoel geen uitstraling.

DSC03245DSC03569

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 mooie overnachtingsplek                                                                                             moet wat opgeknapt worden 

Woensdag 11 december Los Mochis N 25 46.233 W 108 59.386 (40 km)

Al om 10 uur rijden we het haven terrein op, het is een stuk minder druk dan gister. We moeten gewogen en gemeten worden, gelukkig voor ons, doen ze dat niet zo heel nauwkeurig zodat we opeens een stuk goedkoper uit zijn dan we dachten. Allen de chauffeur mag de auto op de boot rijden, zodat ik moet uitstappen en als passagier de boot op moet. Hier zijn we niet blij mee, omdat Paul achteruit rijdend de boot op moet is hij afhankelijk van de mannen die hem begeleiden. Onze ervaring is dat er vaak niet zo goed wordt opgelet, daarom staat er altijd één van ons twee achter de auto om alles goed in de gaten te houden. Maar goed ik mag niet mee in de auto dus moeten we er maar het beste van hopen. Paul wordt naar een plaatsje gedirigeerd maar al gauw blijkt dat het plaatsje te klein is, of wij te groot, hij moet weer van de boot af. Na enig wachten mag hij het dan weer ergens anders proberen en deze keer lukt het en zo komen we elkaar weer tegen ergens op de boot. De overtocht duurt 6 uur en is zeer rustig en niet erg spectaculair. Als we dan eindelijk aankomen in de haven van Topolobampo is het donker. Natuurlijk wil ik met Paul mee naar onze Tierelier maar ook dat is ten strengste verboden, passagiers mogen niet mee met de chauffeurs, zij moeten gescheiden van de boot af. Maar hoe vinden we elkaar ooit terug in de hectiek van het ontschepen van de boot met al die vrachtwagens en dan is het ook nog eens hartstikke donker. Al onze argumenten hebben geen zin, we worden gewoon van elkaar gescheiden, er loopt nog wel even een medewerker met me mee, om me de weg te wijzen. Ze verteld me dat ik naar een gebouw moet gaan en daar buiten moet gaan staan wachten dan komt Paul vanzelf langs rijden, maar verder moet ik het maar zelf uitzoeken. Het gebouw blijkt een terminal te zijn, waar honderden mensen door elkaar heen lopen, een drukte van belang, nou ga daar maar je weg zoeken. Helaas spreek ik geen Spaans en de mensen hier geen Engels, dus met handen en voetenwerk probeer ik te vragen waar ik dan moet gaan staan om Paul weer te vinden. Ondertussen zie ik in de verte heel veel vrachtauto's van de boot afscheuren en probeer ik te ontdekken of ik onze gele Tierelier kan ontdekken, maar zie niets. Als dan eindelijk een Canadese mevrouw met twee kinderen ook naar buiten komt en verteld dat zij ook op haar man wacht, wordt ik eindelijk wat rustiger en weet ik dat ik op de goede plek sta. Tenminste als Paul deze kant wordt opgestuurd en niet tussen al die vrachtauto's die verderop van de boot af scheuren rijdt, want hoe vind je elkaar hier in deze chaos in het donker ooit terug? Ondertussen komen er inderdaad auto's langs ons rijden en nemen hun passagiers mee, ik sta lang te wachten. Van de boot komen nog maar weinig auto's, soms is het helemaal stil en lijkt het of de boot leeg is. Maar de Canadese mevrouw met haar kindjes staat er ook nog dus helemaal leeg kan hij toch niet zijn, maar als deze mevrouw ook weg is, voel ik mij toch niet meer zo happy. Eindelijk als een van de laatste zie ik dan onze Tierelier van de boot afrijden, uitbundig begin ik te zwaaien, hopend dat hij me ziet. Paul let natuurlijk ook op, ziet me zwaaien en rijdt naar me toe zodat ik even later eindelijk kan instappen, tjonge wat ben ik blij dat we elkaar weer gevonden hebben.

DSC03250DSC03253

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 wachten op de tweede ronde                                                                            achteruit de boot op

Waarom er geen passagiers met de auto mee mogen hebben we niet begrepen, het zal wel iets met de veiligheid te maken hebben, maar blij waren we er niet mee!!

In het donker rijden we naar Los Mochis wat 20 km verderop ligt, het is oppassen geblazen want overal zijn er verkeersdrempels aangelegd, die niet staan aangegeven. Als je niet oppast en je rijdt er te hard overheen wordt je meteen gelanceerd. We blijven daarom achter een vrachtwagen rijden, die weten precies waar die drempels liggen en kunnen we zo op tijd afremmen tot 20 km, om deze idiote dingen zonder schade te kunnen nemen.

We parkeren bij een supermarkt, die ondertussen gesloten is, waardoor het gehele terrein donker is, niet echt een ideale plek maar het is niet anders.

Donderdag 12 t/m zaterdag 14 december El Fuerte N 26 21.928 W 108 35.558 (140 km)

We hebben heerlijk geslapen vannacht, niemand heeft ons gestoord wat natuurlijk wel zo prettig is. Helaas merken we dat we gister tijdens het inschepen toch schade hebben opgelopen aan de auto, een strip aan de achterkant is kromgebogen. Het ziet er erger uit dan dat het is, we dachten dat er een gat in het dak zat, maar dat valt mee, het is alleen een buis die daar zit en daar kan geen water doorheen komen. Maar dat houd natuurlijk niet in dat er niets aan gedaan moet worden, we zullen een bedrijf moeten opzoeken die dit kan repareren. Zo zie je maar weer, je kan het navigeren op kleine plaatjes gewoon niet aan derden overlaten, dat gaat geheid verkeerd. Ze kijken nooit naar de bovenkant van de auto, ook deze ervaren mannen die op de boten werken dus niet, of het interesseert ze gewoon niet.

DSC03310DSC03559

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 schade                                                                                                          de tuin in El Fuerte

We rijden naar El Fuerte, hier vandaan willen we de Copper Canyon Railway nemen, een treinreis van 12 uur heen en dan de volgende dag weer 12 uur terug. Hij staat beschreven als één van de mooiste treinreizen van de wereld, uiteraard slaan we zoiets niet zomaar over.

Op de kaart zien we dat het station wel erg ver van het dorp af ligt, om alles goed te regelen rijden we eerst naar het station. We willen weten hoe laat de trein vertrekt en of er überhaupt een bus naar het station rijdt. Als we op het station staan worden we gewenkt door een oudere mevrouw, het blijkt dat we bij haar in de tuin kunnen parkeren. Voor 12 euro kunnen we er 4 nachten blijven staan, we mogen er ook overnachten. Dit alles gaat natuurlijk in gebarentaal, wat toch wel weer wat heeft, ach je komt er altijd wel weer uit. We parkeren de Tierelier in de tuin en wachten op de dag van morgen.

De volgende dag vroeg op, de trein vertrekt om 8.15 uur, we hoeven alleen maar het “stationsplein” over te steken en we staan al op het station. De hele dag zitten we in de trein, we rijden door tientallen tunnels, we maken diverse S bochten, zelfs een keer dat we de rail onder ons zien liggen, daar waar we net gereden hebben. Het is duidelijk dat het heel veel werk en inspanning heeft gekost om deze spoorrail aan te leggen, maar toch.. valt het een beetje tegen, het is allemaal wel mooi maar niet echt spectaculair. We rijden niet, zoals we dachten, langs diepe afgronden en de meeste tijd staan er veel bomen die het uitzicht belemmeren en we geen foto's kunnen maken. Het meest interessante zijn de kleine dorpjes waar we doorheen rijden, de vrouwen dragen allemaal fel gekleurde kleding en verkopen zelf gevlochten manden aan passagiers van de trein. Hier in de bergen is het leven hard en zwaar, er is grote armoede, de mensen leven in krotten en ziet er niet naar uit dat daar snel verbetering in komt. In Divisadero Barrancas stopt de trein een kwartier en worden we “uitgelaten” je kan dan naar een uitzichtpunt lopen, maar niemand doet dat, bang om de trein te missen, want dan moet je wachten tot morgen voor de volgende trein. De inwoners hebben daar goed op ingespeeld en verkopen taco's, vruchten en souvenirs, voor bizar hoge prijzen. Ook wij kopen een taco en een fruitcocktail met een scherp sausje erop, wat samen een heel aparte smaakt geeft.

DSC03351DSC03377

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 mooie uitzichten onderweg

Wij hebben de “fout“ gemaakt om helemaal door te rijden naar Cuauhtemoc, met het idee dat de afdaling ook wel mooi zou zijn, geen goed plan dus. Achteraf was het beter geweest tot Creel te treinen, daar rustig rond te kijken en de volgende dag weer terug. De afdaling was niet wat wij ervan verwachtte, daarbij werd het donker en de stations die we aandeden waren dat ook. Toen we op een gegeven moment bij een klein station stopte hadden we een discussie wel of niet uitstappen, er was niemand te bekennen aan wie we het konden vragen, maar de tijd gaf aan dat we er zouden zijn. Paul wilde niet en ik wilde wel uitstappen, het werd dus niet, waardoor ik in de veronderstelling was dat we te ver doorreden. Pas na een uur kwam er een conducteur langs waar we het aan konden vragen en Paul had gelijk, het was maar goed dat we niet waren uitgestapt, want dan hadden we buiten moeten slapen in de vrieskou.

DSC03465DSC03503

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 spoorwegmedewerkers onderkomen                                                                 manden verkoopster in felgekleurde kleding

Eenmaal in Cuauhtemoc nemen we een taxi naar een hotel, de taxichauffeur wil 400 pesos voor een niet al te lange rit, wij betalen maar 300 en dat is nog veel te veel. Voor het hotel betalen we 390 pesos (24 euro), het stelt niet veel voor, maar we hebben een bed, douche en toilet en daar gaat het om.

We lopen de stad in om de broodnodige cafeïne binnen te krijgen en om wat te eten. We vinden een “buffet” waar we voor 200 pesos (12 euro) zoveel eten mogen als we willen incl. een frisdrank, koffie is niet aanwezig. De koffie vinden we na enig zoeken ergens anders en zo hebben we morgen geen hoofdpijn.

De volgende dag gaat het weer terug met de trein, alweer een lange zit, maar het is niet anders. Als we in El Fuerte 's avonds om half tien aankomen, blijkt dat er geen bus meer rijdt naar het dorp, zijn wij even blij dat we alleen maar het plein over hoeven te steken, naar de tuin waar onze Tierelier staat.

DSC03514DSC03555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dit jongetje verkoopt appels maar eet ze ook                                                     mandenmaakster langs de rails

Zondag 15 t/m woensdag 18 december Playa Les Glorias N 25 17.749 W 108 31.465 (197 km)

Vannacht was het wat onrustig in het dorp, de Mexicanen zijn dol op karaoke en dat doen ze met volle overtuiging, vooral in het weekend tot diep in de nacht. Het rare is dat het soms uren lang stil is, dan begint het opeens weer van voor af aan en het is zo vals, dat de honden in de omgeving klagelijk beginnen te janken. Ook de hanen laten zich regelmatig horen en zo is het boerenconcert helemaal kompleet, niet echt rustig maar wel heel apart.

Rond een uur of tien verlaten we het dorp en rijden terug naar Los Mochis, om vandaar de wegnummmer 15 te nemen richting Mazatlan. We weten nog steeds niet precies wat we willen, het binnenland in of langs de kust blijven rijden. Voor vandaag nemen we een afslag naar een strand, wat ruim 40 km van de weg afligt. De weg is niet echt denderend, geen borden meer die ons naar het strand verwijzen, maar daar raken we al aan gewend, we kijken toch raar op als we in Playa Les Glorias aankomen en daar een prachtige pas aangelegde boulevard aantreffen. Het dorp stelt verder niet veel voor, maar het ligt wel aan een mooi zandstrand met kleine eettentjes. Als we een plaatsje zoeken voor de nacht worden we aangesproken door een man, of we niet op een camping willen staan aan het strand. Uiteraard willen we dat, de man wil ons er wel heen brengen. We moeten door wat kruip en sluipweggetjes, omdat de boulevard nog niet helemaal af is, maar als we dan op de camping aankomen ligt hij direct aan zee, met zwembad en van alle gemakken voorzien. De man blijkt de eigenaar van de camping te zijn en is natuurlijk door een inwoner ingeseind dat wij in de rondte reden en heeft zo weer een klant binnen gehaald.

In eerste instantie willen we maar één nacht blijven, maar het is een mooie plek dus we maken er maar vier van. We wandelen langs het strand en lezen lekker buiten en doen het een paar dagen rustig aan.