• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

13 sept. tot 21 nov. 2013

13 september tot 29 oktober Nederland

We zijn op 20 september trotse grootouders geworden van een mooie kleinzoon, zijn naam is Ruben Daniël en hij woog bij zijn geboorte 3900 gram en was maar liefst 56 cm lang!

DSC02277DSC02309

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit is hem dan, mooi mannetje!!

We hebben vrienden en familie bezocht en in de week van de herfstvakantie onze oudste 2 kleinkinderen te logeren gehad, het was weer een week om niet snel te vergeten, het is altijd genieten met die twee.

DSC02363DSC02403

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hard werken moesten we ook                                                                             Verassingsontbijt voor mijn verjaardag

Voor we het wisten stonden we alweer op Schiphol om onze reis voort te zetten. Helaas was onze kleindochter Britt, het er niet mee eens dat we vertrokken, ze ging aan Paul zijn been hangen en huilde tranen met tuiten dat we niet weg mochten gaan. Ook kleinzoon Nils had het zichtbaar moeilijk, toen we hem later aan de telefoon hadden hield hij zich ook niet meer goed en moest ook onbedaarlijk huilen. Maar om heel eerlijk te zijn hield ik het ook niet helemaal droog, kortom we hebben genoten van Nederland, maar het afscheid is altijd iets wat niet meevalt.

DSC02457DSC02461

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1140796

P1140802

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

boven: altijd leuk met opa in het klimbos lekker hoog de bomen in!!

slechts een klein beetje Lego in de voortent                                                           paddestoelen op de Woensberg

Woensdag 30 t/m 31 oktober Schiphol - Houston.

DSC02662De vlucht was vermoeiend maar ach je stelt je er op in en zit gewoon je tijd uit en dan komt er vanzelf een eind aan. De paspoortcontrole was dit keer zeer snel, binnen een half uur na de landing stonden we al bij de lopende band op onze bagage te wachten. Dat kwam natuurlijk ook doordat we gezorgd hadden, dat we zoveel mogelijk voorin het vliegtuig zaten zodat we er als één van eerste uit waren. Daarna nog even een spurt naar de paspoortcontrole en zo stonden we dit keer vooraan in de rij en niet als laatste, zoals ons de vorige keer gebeurde, toen hebben we ruim 2,5 uur staan wachten voor we door de controle waren. Op de bagage moesten we even wachten de grote doos met daarin de twee ramen die we meegenomen hebben, liet even op zich wachten, we waren dan ook opgelucht toen die eindelijk op de band verscheen. Het is altijd een opluchting als alle bagage gewoon met het vliegtuig meegekomen is. Een taxi was daarna snel gevonden en zo kwamen we al snel aan in het hotel en konden we eindelijk na een lange reis het bed opzoeken.

De volgende dag hebben we lopend, de stalling was maar 700 meter van het hotel vandaan, in de stromende regen onze Tierelier opgehaald. Zonder problemen startte hij in één keer en zijn we naar het hotel terug gereden en onze bagage opgehaald, boodschappen gedaan en weer naar de camping gegaan waar we ook, voordat we naar Nederland gingen, verbleven. Daarna alle bagage uitgepakt en opgeruimd, verder een rustige dag gehouden, dit keer niet naar het zwembad omdat het bijna de hele dag regende.

Vrijdag 1 t/m 6 november rijdend van Houston naar EL Centro

In vijf dagen tijd rijden we ruim 2.200 km en dan te bedenken dat we niet harder gaan dan 80 km per uur. Per dag rijden we 6 uur en houden tussen de middag een uur pauze, drinken een kopje thee en vervolgen onze weg dan weer. We komen langs diverse plekken waar we al eerder zijn geweest, zo laten we het Big Bend National Park links liggen en het City of the Rocks rechts. We vinden het wel jammer dat we deze parken niet nog een keer kunnen bezoeken, maar helaas, we hebben 7 november afgesproken met Ton en Anneke in El Centro, het plan is, om samen met hen, de grens van Mexico te slechten. Onderweg passeren we nog 3 tijdzones, waarvan zelfs twee op één dag, als we nog geen last hebben van een jetlag krijgen we het nu wel. Soms is de weg saai, maar er zijn ook mooie gedeeltes die zeker de moeite waard zijn om daar te rijden, ook al hebben we nog zo'n haast. Zo rijden we door een streek wat erg lijkt op de City of the Rocks, overal in het land liggen rotsen met de mooiste vormen, alsof iemand ze met de losse hand zo heeft neergestrooid. Verder rijden we door een duinengebied, waar alleen maar zandbergen zijn, deze worden door de wind elke dag weer anders gevormd, kortom het was een lange reis maar zeker niet onaangenaam.

Op dinsdagmiddag rijden we dan eindelijk El Centro binnen, woensdag wordt besteed aan het scoren van gas, wat ons al na de derde poging lukt, we krijgen twee flessen gevuld, de derde fles lekt te veel bij het vullen en blijft daarom leeg. Verder doen we de laatste boodschappen in Noord Amerika en gaan in de middag naar de Walmart waar Ton en Anneke al staan geparkeerd. Het wordt weer zoals vanouds een gezellige middag en er wordt weer veel bij gekletst. We spreken af om morgen om acht uur te vertrekken, wij moeten nog een autoverzekering regelen voor Mexico, die in het grensstadje Calexico overal te verkrijgen zijn.

Donderdag 7 en vrijdag 8 november El Centro – San Felipe N 31 08.055 W 114 53.260 (256 km)

Precies om 8 uur rijden we het terrein van de Walmart af en we begeven ons richting Mexicaanse grens. De autoverzekering is snel geregeld, we verzekeren ons WA bij Sanborn's en betalen voor een halfjaar $ 180,-- , we krijgen twee weliswaar gedateerde (jaargang 2004) reisboeken van Mexico cadeau, maar er staan mooie routes en tips in die we ook nog kunnen gebruiken.

We rijden verder naar de grens, Amerika rijden we zonder enige controle uit, maar dat zijn we ondertussen aan gewend. Bij de grenspost van Mexico blijkt dat we voor de verkeerde overgang staan, we moeten ruim 10 km naar het noorden, daar kunnen we onze Tierelier invoeren. Gelukkig worden we niet meer Amerika ingestuurd, maar krijgen we een escorte die ons met zwaailicht naar de goede grensovergang brengt. Zo komen we direct al achter de grens binnen en vraagt niemand meer of we misschien fruit, eieren en dergelijke bij ons hebben, zo hoeven we ook niets in te leveren. Eerst moeten we een visum regelen, we vullen daarom een formulier in en moeten daarna naar een speciale bank om 17,-- euro p.p. voor ons visum te betalen. Na betaling moeten we weer terug naar het kantoor om ons paspoort met visum op te halen, dit ging zeer snel, we waren de eerste grensovergangers, dus er werd als het ware op ons gewacht. Het tijdelijke import vergunning voor de Tierelier duurde wat langer, er moesten heel veel papieren ingevuld en getekend worden, maar uiteindelijk kregen we onze vergunning en mag onze Tierelier 10 jaar in Mexico blijven, kosten 39.-- euro. In totaal hebben we twee uur over deze grensovergang gedaan, om elf uur rijden we dan Mexico binnen. De stad Mexicali is meteen heel anders al welke andere stad in Noord Amerika, de wegen zijn smal en slecht, er ligt overal afval langs de kant van de weg. Maar er hangt een sfeer van gemoedelijkheid, de mensen leven hier veel meer buiten, het bruist van de activiteit. Onder bomen staan grote speakers opgesteld voor (luide) muziek, overal zijn kraampjes met eten of andere waar die te koop worden aangeboden. We zijn nog geen 10 km met de grens van Amerika verwijderd en er is zo'n groot contrast in levensstijl, wat met geen pen te beschrijven valt, maar wat geweldig om dit mee te maken. We rijden Mexicali uit en gaan op weg naar San Felipe. De weg is redelijk, alleen moeten we soms van de weg af, omdat er aan de weg wordt gewerkt, we worden dan door een zandbak geleid die vol met gaten en kuilen zit, dat is wel weer even wennen.

DSC02667)P1140842

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

escorte naar een andere grenspost                                                                              even wat parierwerk 

In San Felipe halen we onze eerste peso's, die trouwens ook dollars genoemd worden, uit de muur en doen meteen voor een paar dagen boodschappen. Na enig zoeken vinden we een camping op het strand, heerlijk rustig en zo zit onze eerste dag in Mexico erop. We hebben ons geen moment onveilig gevoeld, alle mensen die we tegen kwamen waren aardig en zeer behulpzaam.

DSC02673DSC02674

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zo staan we weer gezellig naast elkaar                                                                    heerlijk luieren op het strand

We maken er met Ton en Anneke een gezellige avond van, morgen blijven we een dagje staan, dat hebben we wel verdiend.

Zaterdag 9 november San Felipe – Ensenada n 31 43 097 w 116 39.688 (266 km)

We nemen afscheid van Anneke en Ton, zij nemen een gravelweg naar het zuiden en wij gaan naar Ensenada om daar onze ramen die we uit Nederland hebben meegenomen, te vervangen en nog wat meer klusjes te doen. Onderweg hebben we nog een checkpoint, we worden aangehouden bij een militaire-post, hier wordt dan rondom en binnen in de camper gezocht naar eventuele drugs. Er staat ook een personenauto, waar een drugshond helemaal in de auto wordt gestuurd, waar hij over al de bagage en banken heenloopt. Even ben ik bang dat wij dat ook krijgen, ik wil die hond beslist niet op mijn bed hebben, maar gelukkig worden alleen de kastjes van binnen bekeken en mogen wij daarna weer doorrijden.

De weg is wederom smal, er is geen vluchtstrook en naast de weg is vaak meteen een hoogte verschil van algauw een meter, wat echt oppassen geblazen is. Regelmatig zien we dan ook kruisjes langs de kant van de weg staan.

Ensenada is een drukke stad, we zijn een poos op zoek naar een camping, die moeten er zijn, maar wij kunnen ze gewoon niet vinden. Uiteindelijk vinden we er een, ver buiten de stad maar dat is niet wat we willen, we besluiten om hier een nacht te blijven staan en morgen wat beters te zoeken.

Zondag 10 t/m donderdag 14 november Ensenada Corona Beach (67 km)

Eerst maar eens internet regelen, tot nu toe hebben we nog nergens vrij WIFI gevonden, zelfs bij de Mc Donalds is het niet aanwezig en ook de Home Depot doet er niet aan. We horen wel dat er bij Starbucks WIFI is, maar dat is erg kort en je moet er natuurlijk wat gebruiken, niet echt een oplossing dus. Zo besluiten wij om weer een dongel aan te schaffen en elke maand data te kopen, zodat we bijna overal in Mexico van internet zijn voorzien. We komen uit bij Telcel, dit bedrijf is iets duurder, maar heeft nagenoeg overal ontvangst en daar gaat het om. De eerste winkel waar we komen kan ons niet helpen, omdat zij alleen maar met windows werken, wij hebben een Mac en daar kunnen ze niets mee. We worden doorgestuurd naar een andere locatie aan de andere kant van de stad, hier is men uren lang bezig, maar ze krijgen het niet voor elkaar. Uiteindelijk besluiten we maar om het op mijn laptop met windows erop te proberen, binnen tien minuten hebben we een werkend internet verbinding. We rekenen 18 euro af, dat is inclusief dongel en 1 GB data, daarna betalen we elke maand 23 euro voor 3 GB data, niet echt duur voor prepaid.

DSC02688DSC02693

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na enig zoeken vinden we een camping, ik wordt door een lokaal uitgenodigd om in zijn auto een plaatsje uit te zoeken op de camping. Met een geweer tussen ons in rijden we over de camping en hij vertelt honderd uit, laat alle plaatsjes zien waar we kunnen staan en levert mij later weer keurig af bij Paul. Het wordt een plaats pal langs de oceaan, heerlijk rustig met alleen het geluid van de ruisende zee naast ons.

DSC02701DSC02716

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

weer ramen waar we doorheen kunnen kijken                                                           zonsondergnag

We staan hier 5 dagen en werken hard in deze tijd, de ramen worden vervangen, wat nog best een hele klus is. Het toilet krijgt een nieuwe bril en het display om te spoelen wordt vervangen. De doorgang van het woongedeelte en cabine krijgt een nieuw rubber, wat eerst nog geplakt moet worden. Kortom we zijn de hele week druk, maar het resultaat mag er wezen, we hebben weer zulke mooie ramen, we kunnen er weer door heen kijken, wat toch ook wel heel aangenaam is.

De camping is netjes, elke dag wordt het vuil opgehaald en er loopt de hele dag beveiliging over het terrein, er is zelfs een mannetje wat de zandweg nat houd met een tuinslang (minder stof) en daarna de boel keurig aanharkt, hij is daar de hele dag mee bezig.

Vrijdag 15 november Ensenada N 31 49.210 W 116 36.108 (23 km)

We verlaten de camping en rijden het drukke Ensenada in, we doen boodschappen bij de Walmart, waar het toch wel even wat anders aan toe gaat dan in de VS. Alles is veel rommeliger en er schalt overal muziek uit de luidsprekers, maar toch heeft het een bepaalde sfeer wat ons zeker aanspreekt. Als we de Walmart verlaten moeten we onze bon laten zien en worden de boodschappen geteld en zo gekeken of we wel alles hebben afgerekend. Zo is er overal beveiliging, als we de winkel uitlopen komt er een jeep aangereden met daarin een stuk of 6 militairen allemaal zwaar bewapend, ze rijden over het parkeerterrein en houden alles in de gaten. Wij vinden het wel een beetje machtsvertoon, maar de Mexicanen weten niet beter zij zijn dit gewend en kijken er niet eens meer van op, het hoort er gewoon bij. We zoeken een wasserette op en doen daar de was, het is alweer drie uur voor we klaar zijn en we besluiten om bij de Walmart de nacht door te brengen. Het is echter zo druk bij de Walmart dat er geen parkeerplaats meer over is en zo komen we uit bij de Home Depot, bij navraag mogen we ook hier de nacht doorbrengen.

DSC02746DSC02748 

 

Zaterdag 16 november El Rosario N 30 03.993 W 115 42.942 (253 km)

Na een betrekkelijk rustige nacht, soms worden we opgeschrikt door nogal luide muziek, die uit de luidsprekers van de Home Depot blijkt te komen, dan draaien we ons gewoon om en slapen weer verder.

Nadat we alles hebben vastgezet rijden we de drukke snelweg MEX1 op en verlaten al gauw de stad. Even buiten Ensenada wordt het meteen een stuk rustiger op de weg, maar ook de weg wordt zeer smal en er is geen vluchtstrook. Het is zelfs zo dat naast de doorgetrokken streep langs de kant van de weg meteen de weg ophoud en er een hoogte verschil is van enkele tientallen centimeters. Een stuurfout moet je hier niet maken, zodra je van de weg afraakt kieper je meteen om, zo de berm in.

Ook vandaag worden we weer gecontroleerd op drugs en wapens en moeten we de camper openmaken. De militair ziet de bananen liggen en doet erg enthousiast, maar ik doe alsof mijn neus bloed dus hij krijgt niets. Hij is erg geïnteresseerd in de kruidenpotjes en maakt ze allemaal open, ruikt eraan en probeert de namen te zeggen die erop staan. Sommige herkend hij en verteld mij hoe ze heten in het Spaans, dit doet hij echt niet omdat hij opzoek is naar drugs, hij is gewoon heel erg nieuwsgierig.

DSC02740DSC02744

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

mooi gevormde cactussen

Laat in de middag vinden we een camping en slaan daar ons kamp op voor de nacht.

Zondag 17 november Rosalita N 28 38.452 W 114 01.311 (282 km)

Gister is de waterpomp ermee uitgescheden en dat moet eerst verholpen worden voordat we gaan rijden. We hebben nog een reserve pomp, Paul haalt de oude pomp eruit en zet de nieuwe reserve pomp er weer in. Daarna hebben we weer stromend water en kunnen we onze weg vervolgen.

Ook vandaag is de weg weer verschrikkelijk smal, maar gaande weg gaan we er al een beetje aan wennen, hoewel ik (Marita) het nog steeds vervelend rijden vind.

Natuurlijk hebben we weer een drugs en wapencontrole, deze keer vraag ik of we een foto van de drughond mogen nemen. Tot mijn verbazing is dat geen enkel probleem, sterker nog ze doen zelfs hun best om de hond mooi te laten zitten. Natuurlijk krijg ik zo ook mooi de gelegenheid om de militairen met hun mitrailleurs op de foto te nemen.

De plaatsjes waar we doorrijden hebben geen camping, we overnachten op een plaatst waar veel vrachtauto's staan en pal naast een huis, we voelen ons geen moment onveilig.

Als het donker is begint een chauffeur een serenade te zingen wat zo vals klinkt dat je oren er pijn van doen, maar niemand protesteert en de chauffeur denkt waarschijnlijk dat zijn gezang heel mooi is.

DSC02777DSC02794

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zeer hoge cactussen                                                                                                  ik mocht de hond zelfs aaien

Maandag 18 november Guerrero Negro N 27 58.053 W 114 02.716 (116 km)

Vandaag rijden we het zuidelijke gedeelte in van het schiereiland. We worden aangehouden en de mannen vragen of we “fruut” bij ons hebben, ja natuurlijk hebben we fruit bij ons, maar dat gaan we hier niet vertellen. We mogen het dan hier inleveren omdat er misschien wat beestjes in of rondom het fruit zouden zitten. We houden ons dan ook van de hele erge domme en doen net of we de goede man niet begrijpen, want als je nee zegt en je wordt gecontroleerd en men vind wel fruit, dan hangt er een hoge boete boven je hoofd. Zo “wij dus niet begrijpen” en dat wordt voor de mannen wel heel erg lastig. We hebben het nog steeds niet begrepen van dat fruit inleveren, het zou dus om beestjes gaan die wij mee de grens overnemen. Het rare alleen is dat we een paar km verderop weer gewoon hetzelfde fruit weer in de winkels kunnen kopen. Zouden die beestjes hier nu niet de grens overkomen omdat dat niet mag?? Er moet ook geld worden betaald omdat de auto aan de onderkant moet worden gedesinfecteerd. Ze laten een bonnenboekje zien dat we 20 Pesos (1,20 euro) moeten betalen, hier komen we niet onderuit en betalen dus maar, krijgen een bonnetje en mogen zachtjes doorrijden terwijl de auto aan de onderkant wordt gedesinfecteerd.

Ondertussen is ook de klok weer een uur naar voren gegaan, we hebben nu een tijdsverschil met Nederland van 8 uur. Wij zijn wel blij met het verzetten van de tijd, de afgelopen tijd was het al om 5 uur donker (veel te vroeg) en werd het al om 6 uur weer licht, ( ja dan slapen we nog) niet echt gunstig voor ons. Nu is dat dus veranderd in 6 uur donker en 7 uur licht, perfect voor ons.

Aan de kust van het plaatsje Guerrero Negro komen in de winter walvissen hun kleintjes baren en blijven daar een paar maanden met hun nieuwe kroost. Wij zijn een kleine twee maanden te vroeg, ze zijn daar van januari tot maart, jammer voor ons, maar twee maanden wachten is iets te veel van het goede.

We eten aan de kant van de straat een heerlijke vis taco, de vis smaakt als een Lekkerbek, deze wordt op een taco geserveerd en je mag er zelf diverse sausen, uien, tomaat, paprika op doen, het smaakt verrukkelijk.

P1140854DSC02779

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag 19 en woensdag 20 november Mulege N 26 53.916 W 111 58.468 (286 km)

Eigenlijk wilden we een dagje of wat in Guerrero Negro blijven, maar omdat er geen walvissen langs de kust te vinden zij besluiten we om maar weer een stukje door te rijden, dwars door het binnenland naar de Golf van Mexico.

Ook vandaag worden we weer op drugs en wapens gecontroleerd, deze militair kwam tot de conclusie dat we een bed, een koelkast en dat we foto's van de (klein)kinderen aan de muur hebben. Na de vraag of we wapens of drugs bij ons hebben en we een ontkennend antwoord gaven, was de man helemaal tevreden en konden we weer doorrijden.

Later in de middag vinden we een camping in het dorp Mulege, deze heeft wifi dus het wordt tijd om een dagje vrij te nemen en de site eens bij te werken.

DSC02821DSC02819