• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

13 sept. tot 27 september 2014

Schermafbeelding 2014-09-27 om 14.59.45

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

gereden route in Panama

Zaterdag 13 september Amsterdam Panama City

Na vijf maanden in Nederland te hebben vertoefd wordt het tijd om afscheid te nemen van onze kinderen en kleinkinderen.

Ook dit keer houden we het niet droog, vooral Britt (8 jaar) onze kleindochter is helemaal overstuur en wil absoluut niet dat we vertrekken. Nils (12 jaar) houd zich groot, maar is wel heel erg stil en ziet een beetje witjes. De jongste van het stel Ruben (bijna 1 jaar) vind het allemaal wel interessant wat er om hem heen gebeurd en geeft heel lief kushandjes. Na dit emotionele afscheid lopen we naar de gate en kunnen eigenlijk meteen het vliegtuig in. De vlucht is een makkie, na ruim 10 uur vliegen landen we in Panama, waar de warmte ons meteen overvalt. We blijven 1 nacht in Panama City, morgen gaan we verder naar het noorden met de bus.

DSC00031P1000730

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

laatste ochtend nog even genieten                                                                                   och wat zijn ze lief

Zondag 14 t/m maandag 22 september David

De busreis is een lange zit van 7 uur we overbruggen in die tijd ruim 400 km. We hebben een kamer geboekt in een kibboets, die dichtbij de douane is waar onze Tierelier staat.

Maandagochtend gaat Paul alleen naar de douane om onze Tierelier op te halen, de afspraak is dat hij mij dan komt ophalen met al de bagage. Maar helaas het loopt allemaal wat anders, de batterijen zijn in de maanden dat de auto heeft stilgestaan helemaal leeg gelopen, ze moeten dus worden opgeladen, een garage dichtbij is daartoe bereid. Ze zijn er bijna de hele dag mee bezig, maar de batterijen willen niet vol raken, er blijft niets anders over dan nieuwe batterijen te kopen. Als Paul om half vier met de nieuwe batterijen bij de douane komt, mag hij ze er niet meer inbouwen, het is te laat, ze gaan namelijk om 4 uur dicht. Er blijft ons niets anders over dan nog een nacht in de kibboets te blijven en dat morgen Paul in de herhaling gaat. De volgende dag worden de batterijen weer ingebouwd en denkt Paul weg te kunnen rijden, maar hier steekt de douane een stokje voor. Omdat de Tierelier langer dan 3 maanden in Panama is, moet hij eerst het land uit, waarna we meteen weer Panama in mogen rijden. We krijgen zelfs een heuse douaneambtenaar mee in de cabine die ons moet begeleiden naar de grens, die ongeveer 80 km noordelijker ligt. Eenmaal bij de grens handelt de ambtenaar de papieren af, geeft Paul een handje en verdwijnt weer, we hebben geen idee waarheen. Wij hebben weten nu niet of we eerst Costa Rica in moeten en er vervolgens weer uit, of dat we meteen weer Panama in kunnen rijden. We kiezen voor de eerste optie, dus gaan we naar de grens van Costa Rica, wat een langdurige kwestie wordt. Ondanks dat we steeds zeggen dat we meteen weer naar Panama gaan, wordt alles grondig gecontroleerd, we moeten een verzekering van 90 dagen afsluiten en later ook nog een soort toeristenbelasting betalen, terwijl we geen meter het land in rijden. Als we deze grens eindelijk hebben geslecht rijden we terug naar de grens van Panama, waar we alweer een poos bezig zijn om het land weer in te komen, vanzelfsprekend moet de Tierelier ook weer gedesinfecteerd worden, Zo hebben we vandaag 4 grenzen gepasseerd, wat eigenlijk een beetje te veel was van het goede.

DSC00033DSC00036

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

echt wel zielig, het arme aapje had maar heel weinig ruimte in de tuin van de Kiboets.

We rijden terug naar David, waar Ton en Anneke op ons staan te wachten, als we daar aankomen zijn we bijna uitgedroogd en zijn blij met het koude biertje wat we aangeboden krijgen. We hebben samen nog een gezellige avond, alweer met veel verhalen en natuurlijk de verscheping naar Zuid Amerika die ons te wachten staat.

De volgende dag nemen we weer afscheid van Anneke en Ton, nadat we boodschappen hebben gedaan, rijden we naar de “camping” waar we al gestaan hebben voordat we naar Nederland vertrokken.

Er moet nodig worden schoongemaakt, we weten niet wat er is gebeurd, maar de Tierelier zit binnen onder het stof, het lijkt wel of hij naast een cementfabriek heeft gestaan. Ook moet de watertank leeg, om daarna weer met water en zout gevuld te worden, zodat het hele systeem een “powerboost” kan ondergaan, dit duurt enkele uren, waarna de tank weer leeg moet, daarna kunnen we hem weer vullen met schoon drinkwater en kunnen we zelfs, als we willen water uit de kraan drinken.

Als Paul de klep opendoet om bij de watertank te komen komt de klep er helemaal uitvallen, gelukkig kan Paul op tijd wegspringen anders had hij ruim dertig kilo op zijn hoofd of tenen gehad. Het rubber van het scharnier is helemaal vergaan en is gescheurd toen Paul de klep opendeed. Het zijn gewoon levensgevaarlijke scharnieren, gister moesten we nog bij de douane dezelfde klep opendoen, wonder boven wonder dat hij het daar niet heeft begeven. We hebben nu een probleem dit moet eerst gerepareerd worden voor we weer verder kunnen. We vragen aan de beheerder van de camping of hij geen mannetje kent die ons kan helpen en ja hoor, er woont een handige jongen op het terrein en die kan ons wel helpen. We leggen de jongeman uit wat we willen en hij zegt dat hij dat wel kan maken. We moeten wel weer terug naar David om materiaal te halen, nieuwe scharnieren en schroeven, we kunnen meerijden met de eigenaar maar moeten zelf wel met de taxi terug.

DSC00039DSC00041

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

hard werken!!

De volgende dag wordt het luik weer netjes met 4 nieuwe en degelijk scharnieren op zijn plaats gezet. We besluiten om ook maar meteen de klep aan de andere kant van nieuwe scharnieren te voorzien, want ook deze klep vertoont gaten en scheuren in het rubber.

Nu wordt ik (Marita) met de bus naar David gestuurd, om nog meer schroeven en scharnieren te halen. Zo sta ik langs de kant van de weg op de bus te wachten, (geen bushalte) als de bus komt stopt hij keurig en mag ik instappen. Ik wordt door de “conducteur” aan een plaats geholpen, het is erg druk en ik moet me door het gangpad wurmen, omdat iedereen met een bil op de zitting zit en de andere bil ernaast hangt in het gangpad. Ook ik moet zo zitten omdat mijn buurman een erg fors postuur heeft en de bankjes niet echt groot zijn. Het is een rit van ongeveer 25 minuten, maar het is geweldig om te zien hoe het er in zo'n bus toe gaat. Niemand maakt zich druk hoe hard er wordt gereden, hoewel dat erg hard is dat kan ik je vertellen. Als er een passagier is ingestapt, geeft de chauffeur meteen een dot gas en moet de passagier zich goed vasthouden anders ligt die zo languit in het gangpad. Betalen doe je pas als je uitstapt en dat is echt een schijntje, zo betaalden we voor de taxi $ 15,--, nu moest ik slechts $ 1,20 afrekenen. Nadat ik de schroeven en scharnieren had gekocht vond ik weer snel de bus terug naar de camping, waar ik ook weer keurig voor de deur werd afgezet.

Onze kleinzoon Ruben is vandaag jarig hij wordt 1 jaar, natuurlijk moeten we voor hem zingen, hoewel er meerdere mensen meeluisteren, trekken wij ons daar niets van aan. Keurig zingen we “lang zal hij leven” en als we klaar zijn krijgen we van de omstanders een applaus.

De volgende dag wordt ook de andere klep netjes van nieuwe scharnieren voorzien, zodat we van die rare gevaarlijke dingen verlost zijn.

Op maandag vertrekken we dan eindelijk vanaf de camping, het enige wat ons nog te doen staat is de was te doen en dan is alles weer helemaal spic en span. Het duurt allemaal wat langer en er hangt een ontzettende onweersbui in de bergen waar wij heen willen, we besluiten dus om de nacht door te brengen op de parkeerplaats bij het winkelcentrum, waar we al twee keer hebben overnacht.

Dinsdag 23 september Almirante

Ha de zon schijnt, wat heerlijk is na een aantal dagen van veel regen en bewolking. We rijden dwars door de bergen naar de Caribische zee, de weg is werkelijk schitterend, ondanks de vele steile klimmetjes, soms moeten we terugschakelen naar z'n tweede versnelling, genieten we van de tocht. Eenmaal in Almirante zouden we met de boot naar het eiland Boca Tora kunnen varen, maar het is al laat in de middag en we besluiten om de nacht hier in het dorp door te brengen en morgen eventueel naar het eiland te varen. We vinden een rustige plek vlak bij de haven, helaas gaat het weer eens verschrikkelijk hard regenen, zodat we genoodzaakt zijn om binnen te blijven. De hele nacht blijft het doorregenen, de straten zijn daardoor al snel in rivieren veranderd.

DSC00043DSC00044

 

Woensdag 24 september Boca Chica

Aangezien het erg bewolkt is en het er erg dreigend blijft uitzien, heeft het geen zin om de boot te nemen, een mooi exotisch eiland bezoeken en te snorkelen daar hoort de zon bij, in de regen heeft het weinig zin.

We rijden dus weer terug, soms door dikke mist en veel regen. Ergens onderweg zoeken we naar een internetcafé, onze kleinzoon Nils wordt vandaag 12 jaar en daar moet voor gezongen worden. Maar door de slechte verbinding krijgen we geen gehoor en zo schrijven we het verjaardaglied maar voor hem, wel een beetje jammer dat we hem niet zelf gesproken hebben.

We rijden verder naar de kust, in het dorpje Boca Chica stopt de weg precies bij het water, er is een soort aanlegsteiger, het enige wat we kunnen doen is keren en kijken of we ergens een parkeerplaats kunnen krijgen voor de nacht. We worden naar een wel erg schuinplekje verwezen, hier kunnen we de nacht doorbrengen wordt ons verteld, hmm niet echt lekker als je bijna je bed uitrolt. Als ze dan ook nog de prijs van het parkeren verdubbelen, omdat we zo groot zijn, hebben wij het gehad en vertrekken direct weer uit het dorp. Soms is het jammer dat de bevolking ons ziet als een soort wandelende pinautomaat, ze denken echt dat je alleen maar op het knopje toerist hoeft te drukken en er komt geld uitrollen. Gelukkig is dat niet altijd zo, maar vandaag was het overduidelijk en daar doen wij dus niet aan mee, het is nu jammer voor hun ze hebben niets aan ons verdiend. Even buiten het dorp vinden we een heerlijk rustige plek waar we ongestoord de nacht doorbrengen, zonder dat we ons bed uitvallen, omdat we zo schuin staan.

DSC00047DSC00048

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

even wat opruimen                                                                                              Rustige overnachtingsplaats

Donderdag 25 september Playa Las Lajas

We rijden weer naar een strand en wel Playa Las Lajas een heerlijk rustige plek, met uitzicht op de zee, houden we het hier vandaag wel vol. In de middag nemen we een duik in de warme zee, echt afkoelen doen we niet maar toch is het heerlijk om zo tussen de golven te dobberen. Later op de middag begint het hard te waaien en even later barst er weer een hevige onweersbui los. Ach het is gewoon niet anders, we zitten gewoon nog middenin de regentijd.

DSC00052DSC00053

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

een heerlijke plaats vlak aan zee!!

Vrijdag 26 en zaterdag 27 september Santa Clara

Eigenlijk willen we hier wel wat langer blijven staan, maar het brood en beleg is op, dus we moeten boodschappen doen. We rijden richting Santa Clara, waar we een camping weten met een zwembad en voor ons belangrijk internet. We moeten ons gaan informeren voor de verscheping naar Zuid America. Eenmaal in Santa Clara doen we meteen een mail de deur uit naar SC line, binnen een paar minuten krijgen we al een prijs opgaaf met de dagen waneer er boten vertrekken naar Pantagena, voor een kleine $1.500 wordt de Tierelier naar Colombia verscheept. Wij moeten dan zelf met het vliegtuig of zeilschip en aan de andere kant weer een paar dagen in een hotel.

Als we onze mail lezen blijkt er een mail te zijn van Ton en Anneke, zij hebben een verscheping geregeld waar ze zelf op de boot mee kunnen varen samen met hun auto. Ze hebben alle gegevens meegestuurd en raden ons aan snel te boeken, omdat er een run schijnt te zijn op deze overtocht. De eigenaresse van de camping helpt ons aan een telefoon en zo kunnen wij, in het Engels, een telefonische boeking doen, maandag kunnen we naar het kantoor van de maatschappij gaan in Panama city en dan zouden we, als alles goed gaat, op 27 oktober vertrekken we dan, voor nog geen $ 800,--. We wachten in spanning maandag af.

Ondertussen genieten we van het zwembad en doen een dagje rustig aan, ik werk de site bij en morgen rijden we richting Panama City.

DSC00058DSC00056