• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

27 september tot 29 oktober 2014

Schermafbeelding 2014-10-26 om 19.14.31

gereden route

Zondag 28 september tot maandag 6 oktober

We rijden naar Panama City, in eerste instantie is het bij de jachthaven zo druk dat we maar amper een plaatsje kunnen vinden. Er wordt vandaag juist een motorwedstrijd gehouden, overal staan grote tenten opgesteld en er wordt behoorlijk luide muziek gedraaid. Gelukkig wordt het tegen de avond een stuk rustiger en kunnen we een beter plaatsje uitzoeken, we hebben nu mooi uitzicht op het Panamakanaal, waar we regelmatig grote containerschepen voorbij zien varen.

DSC00087

de hoge brug over het Panamakanaal 

De volgende ochtend nemen we een taxi en laten we ons naar het kantoor van Ferry Xpress brengen. Het blijkt dat we inderdaad met onze Tierelier mee kunnen varen, wat voor ons natuurlijk een stuk prettiger is, je rijdt zelf de auto op en van de boot, je kan alles zelf afsluiten en niemand heeft de sleutels, allemaal wel zo veilig. Bovendien varen we in 18 uur naar Columbia en hoeven we verder niet in een hotel, daarbij is het ook nog eens een stuk goedkoper. Er zit alleen toch wel een klein addertje onder het gras en dat is, dat deze boot nog nooit gevaren heeft en hier in Panama is dat dan helemaal niet zeker of die boot überhaupt wel van wal gaat. Als het allemaal zo gaat als we geboekt hebben varen we 27 oktober om 19.00 uur vanuit Colon naar Columbia. Zo niet dan krijgen we ons geld terug, tenminste dat is ons beloofd, dan moeten we dus een andere weg bewandelen en wordt het de SC Line, het blijft dus spannend.

Als we 's middags weer terug zijn bij de camper, komen Ton en Anneke opeens aanrijden, zij zijn een paar dagen naar San Blas geweest en wisten dat wij hier stonden en komen ons nu even opzoeken. Zo staan we een paar dagen samen langs het Panamakanaal. Op woensdag willen we gezamenlijk naar de kust rijden, om daar een paar dagen lekker te zwemmen en een lekker zeewindje op te vangen. We zijn nog geen kwartier onderweg en Paul trapt door de koppeling heen, door dubbel te klutsen weten we na enig vragen een garage te bereiken. We zijn blij dat Ton en Anneke erbij zijn, zij spreken een beetje Spaans en Ton is erg technisch en weet veel van auto's.

DSC00062DSC00064

Eenmaal in de “garage” (een gigantische modderpoel) gaan de monteurs direct aan het werk, er blijkt dat er niet alleen een bout is afgebroken, maar dat we ook onderdelen zijn verloren onderweg. Natuurlijk heeft de garage geen Mercedesonderdelen, die moeten we in Nederland bestellen, maar toch gaan de monteurs zoeken naar een oplossing. Het vervelende is dat een gedeelte van de bout nog in de gaffel zit en die er niet uit te krijgen is. Er wordt een speciaal mannetje opgetrommeld en die moet iets maken zodat de koppeling weer functioneert. We wachten de hele dag, soms komt de man terug en dan blijkt het toch weer niet goed te zijn. Paul en Ton worden steeds somberder, hier gaat het toch niet lukken denken ze. Maar dan aan het einde van de middag komt de man toch met een speciaal gemaakte stang die ook nog werkt, zo kunnen we voorlopig gewoon rijden, maar we moeten wel zorgen voor nieuwe onderdelen. Ton heeft een garage in Nederland waar hij regelmatig onderdelen besteld, ook heeft Ton boeken met allerlei motoren, na lang zoeken komen ze uit op welke onderdelen we missen en wat er besteld moet worden.

We besluiten om terug te rijden naar de Jachthaven, daar is internet en kunnen we alles uitzoeken en bestellen.

Maar eerst gaan we boodschappen doen, tenslotte weten we niet hoelang we bij de Jachthaven staan en wat voorraad is dan wel zo handig. Vlakbij de garage is de Extrasuper, Anneke en ik zijn daar 's middags ook al geweest, we hebben daar erg lang in de rij gestaan om te betalen, terwijl er maar drie mensen voor ons stonden. Het bleek dat er geld gewisseld moest worden en dan ging erg moeizaam, eerst kwam de hoofdcassiere die ging met geld naar een nog hogere pief en die liep ergens heen, maar bleef heel lang weg. De cassiëre bleef keurig op haar plaats en deed net of haar neus bloede, het duurde zeker een kwartier voordat het geld weer terugkwam. Het rare was dat niemand mopperde of geërgerd keek, iedereen bleef heel geduldig wachten. Maar toen we dus voor de tweede keer gingen, was het toch wel iets drukker in de winkel. We wilden vers vlees halen bij de slager en er hingen keurig nummertjes, wij trokken nummer 86 en nummer 94 was aan de beurt, eerst denken we nog dat klopt niet, dat ding gebruiken ze niet meer. Maar als we eens goed om ons heen kijken zien we massa's mensen rondom ons, zittend op bankjes of gewoon ergens tegen een schap staan hangen. Denk je nou er zal wel genoeg personeel zijn en alles vlot wordt afgehandeld, nou vergeet het maar. Twee slagers waren bezig enorme hoeveelheden kip te bewerken met een soort bijl en dat voor één klant, uren sta je hier te wachten op je beurt, nou die slaan wij maar even over. Bij de kassa is het ook weer feest, er is iets niet goed gegaan met het scannen van de boodschappen bij een stel voor ons. Alles wordt uit de tassen gehaald en opnieuw gescand, daarna worden de bonnen (van zeker een meter lengte) naast elkaar gelegd en vergeleken, het duurt zeker een half uur voor dat eindelijk het probleem is opgelost. De kassa werd ondertussen niet gesloten, of de klant mee naar achter genomen om het daar in alle rust te kunnen uitzoeken, nee iedereen bleef heel rustig en wachtte tot het probleem was opgelost. Kom hier eens mee in Nederland, binnen een week was er niemand meer bij de kassa, omdat er geen klant meer in de winkel kwam.

In het donker rijden we terug naar de Jachthaven en zijn blij als we daar arriveren, Ton heeft ondertussen al een mail klaargemaakt die hij naar Simon stuurt, zodat hij het lijstje met onderdelen morgen meteen kan bestuderen en eventueel nog aanvullingen kan doen.

Wegens het tijdsverschil met Nederland krijgen wij de volgende ochtend al bericht terug van Simon, met tekeningen wat we zoal nodig hebben. We geven Simon opdracht om alles te bestellen en nu is het wachten tot de onderdelen binnen zijn, maar dat wordt voor ons niet eerder dan dinsdag. Ondertussen moeten we een adres zoeken waar de onderdelen heengestuurd kunnen worden. De Jachthaven wil niet dat we hun adres gebruiken, dus moeten we opzoek naar iets anders. We komen uit op een Mailbox-service die pakketjes uit heel de wereld ontvangt, alleen gaat dat via Miami, wat ons toch wel erg omslachtig lijkt. Bij toeval komen we in gesprek met iemand die ons verteld dat er een UPS in Panama City zit, hij weet ons zelfs het adres te vertellen waar die zit. Paul gaat met Ton in een taxi naar het adres en ja hoor geen probleem, we kunnen het pakje rechtstreeks naar dat adres toesturen. Op maandag horen we dat de onderdelen binnenzijn en wij sturen meteen het adres door waar het heen kan. Op dinsdag weten we het tracknummer en zelfs de verwachtte aankomst van het pakket. Woensdag 15 oktober wordt het hier verwacht, we hebben dus een week om iets anders te doen dan op de Jachthaven te staan.

DSC00069DSC00089

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  skyline Panama City                                                                                            Baboa Jachthaven

Dinsdag 7 t/m donderdag 9 oktober Darién.

We besluiten om helemaal naar het einde van de Pan-America Highway te rijden. Hoewel dat is niet helemaal waar, deze highway loopt van Alaska helemaal door naar het zuidelijkste puntje Zuid Amerika, alleen bij de Darién Cap zit er een onderbreking in. Over ongeveer 100 km is er gewoon geen weg, niet alleen de Indianen houden dit tegen, maar ook de smokkelaars van drugs willen het absoluut niet. In Colombia gaat de Pan-America Highway gewoon weer vrolijk verder. Door dit stukje onderbroken weg, is iedereen die naar Colombia wil, genoodzaakt met de boot of met het vliegtuig te gaan.

DSC00114DSC00121

 

Zodra we Panama City hebben verlaten wordt het steeds stiller op de weg, we komen langs een meer waar je een boottocht zou kunnen maken, maar we zien alleen wat vissersboten. Ondertussen is het zo gaan regenen, het komt echt met bakken uit de lucht, dat er van een boottocht geen sprake kan zijn. We vinden een plaatsje voor de nacht en de volgende dag vervolgen we onze rit. We stoppen bij een indianendorp, hier zijn de vrouwen verplicht om in klederdracht te lopen, doen ze dat niet moeten ze bij elke overtreding een boete betalen van $50,--. De kleding bestaat uit een wikkelrok met een top, (Sabanete) met daarop een mola geborduurd, op het hoofd dragen ze een muswe (hoofddoek). Rond de enkels dragen ze winis, banden van kralen, die over de hele kuiten lopen, deze dragen ze ook om de armen, het is allemaal erg kleurrijk om te zien.

DSC00125DSC00130

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wij kopen een kleine beenversiering en laten deze rond de enkels binden, wat doormiddel van touwtjes vast wordt geknoopt.

We rijden verder het binnenland in en komen nog langs leuke kleine huisjes, maar de weg wordt nadat we de grens met Dariën zijn gepasseerd heel slecht. Bij de grens worden onze namen genoteerd, zodat we geregistreerd staan en men weet wie er in dit gebied in de rondte rijd. Eigenlijk willen we wel ergens een boottochtje maken en dat zou ook volgens onze reisgids moeten kunnen. We rijden dwars over kleine modderwegen, maar moeten toch elke keer weer terug naar de hoofdweg omdat we gewoon niet verder kunnen. Van een boottochtje komt dus niets en de hoofdweg beloofd verder ook niet veel goeds, we besluiten om morgen maar terug te rijden naar Panama City, deze weg voegt niets toe aan onze reis.

De volgende dag rijden we gezamenlijk terug naar de Jachthaven en daar brengen we maar weer op onze oude plek de nacht door.

DSC00122DSC00123

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC00133DSC00144

Vrijdag 10 t/m zondag 12 oktober Santa Clara.

We nemen afscheid van Anneke en Ton zij gaan de sluizen bewonderen en wij rijden naar de camping in Santa Clara. We willen de laatste rubberen scharnier vervangen, want ook deze hangt op half elf en voordat die op iemands voeten valt willen we het toch wel vervangen hebben. Ook op deze camping is een klusjesman en hij helpt Paul om de scharnier te vervangen, het gaat allemaal niet zo snel maar uiteindelijk zit het ding er toch weer in en kunnen we deze klep ook weer gewoon gebruiken.

Verder zoeken we wat dingen op internet uit en genieten van het zwembad.

Zondag is onze dochter jarig en daar moet weer voor gezongen worden natuurlijk, wat hier geen probleem is met het goede internet wat hier is.

Ook kunnen we via internet het pakje volgen wat naar ons onderweg is, het blijkt zondag al in Panama City aangekomen we besluiten om maandag weer naar Panama City te rijden.

Maandag 13 t/m dinsdag 21 oktober Panama City (Baboa Jachthaven Club)

Als we op weg zijn beginnen opeens de waarschuwingslampjes van de accu en het kantelsysteem op het dashboard te branden. Als we stoppen en de motor afzetten gaan ze weer gewoon uit. We starten weer en de lampjes blijven even uit, maar na een paar minuten zijn ze toch weer aan. We besluiten om door te rijden naar de Jachthaven en daar te kijken wat er aan de hand is. Daar aangekomen kunnen we niets verdachts vinden. De volgende dag rijden we Panama City in om het pakketje bij de UPS op te halen. Aangekomen bij de UPS wil de sleutel niet uit het contact, we kunnen ook niet meer starten en de lampjes branden weer, ondertussen staat er een mannetje te gebaren dat we hier niet mogen parkeren, maar ja, wij willen ook graag verder, maar dat gaat gewoon even niet. Paul kijkt diverse zekeringen na, maar kan niets bijzonders vinden, als we teneinde raad zijn, gaan zomaar opeens de lichtjes uit en kunnen we de sleutel uit het contact nemen. Snel starten we de motor en weten niet hoe snel we terug moeten rijden naar de Jachthaven, hier staan we rustig, hebben internet en kunnen eventueel sleutelen aan de auto.

DSC00159DSC00164

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC00168DSC00173

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

boven: partytenten worden opgebouwd                                                                   boven: duizenden deelnamenummers

onder: de politie                                                                                                    onder: even wat drinken

 

De volgende dag moeten we naar de douane, de auto mag maar een maand in Panama blijven en we moeten hem daarna weer voor een maand verlengen. Morgen is de laatste dag dat we dat kunnen doen, er moet ook een verzekering worden afgesloten. Zo gaan we de volgende dag met de taxi eerst naar de verzekering, waar we een paar uur bezig zijn, maar uiteindelijk hebben we dan toch het papiertje in handen. Voor we naar de douane gaan rijden we nog even langs een luxe Mercedes garage om te vragen waar de garage van de vrachtwagens zich bevind, we krijgen zowaar een adres. Nu nog even langs de douane en de auto mag weer voor een maand in Panama blijven.

DSC00193DSC00196

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen we problemen hadden met de koppeling vorige week, hebben we van Ton een adres gekregen van een garage in Anna Paulowna, de eigenaar Simon de Wit, heeft ons toen heel goed geholpen en de onderdelen besteld en verstuurd die we nodig hadden. We besluiten om Simon weer om advies te vragen en we sturen hem een mail en wachten morgen maar af.

DSC00183DSC00218

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende dag willen we naar de garage, maar we krijgen een mail van Simon wat er waarschijnlijk aan de hand is met daarbij een complete werkbeschrijving, wat te doen om de oorzaak op te lossen. Ondertussen hebben we ook weer met Ton en Anneke contact en ze besluiten spontaan om hun plannen om te gooien en naar de Jachthaven te rijden om ons te helpen. Het is op zo'n moment geweldig als er zulke fantastische mensen voor je klaar staan, dat doet je zo goed!!

DSC00220DSC00226

Paul gaat meteen aan het werk en als Ton en Anneke aankomen, trekt Ton meteen zijn overall aan en gaat Paul helpen. Twee dagen zijn ze aan het werk, de bedrading ligt helemaal bloot, de isolering van de kabels brokkelt gewoon af als je er al aankomt.

DSC00231DSC00234

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ton is zelfs bang voor een kabelbrand als we gaan rijden. Ze proberen zoveel mogelijk draden te tapen, maar het is eigenlijk onbegonnen werk. Vrijdagmiddag denken we zeker te weten dat het aan de dynamo ligt, er moet een nieuwe komen. We staan vlak voor het weekend en moeten dus wachten tot maandag voor we naar de garage kunnen.

DSC00249DSC00256

Ondertussen is er veel bedrijvigheid op de Jachthaven, overal worden partytenten opgezet, op zaterdagochtend is het al 6 uur een drukte van belang. Het blijkt dat er een loop is georganiseerd voor een goed doel. Er moet 24 uur lang één of meerdere lopers op het parkoers zich bewegen en er wordt zoveel mogelijk geld opgehaald, door middel van sponsors enz. Als ik maar eens ga kijken wat er allemaal gebeurd, wordt ik verrast door een hele groep militairen die heel serieus keurig in een rij, in looppas aan komen rennen. Het ziet er allemaal erg gelikt uit, later staan ze allemaal opgesteld en blijven zeker tien minuten stijf in de houding staan, als dit een warming up is, is dit wel een heel vreemde manier. Precies om acht uur wordt het startschot gegeven en iedereen gaat op weg, hele families doen mee, inclusief kinderen op fietsjes, of in kinderwagens, honden het is een groot gezellige happening. De hele verdere dag en nacht is het een drukte van belang, met veel harde muziek en in het centrum diverse optredens van artiesten. 's Nachts wordt het wat rustiger, de militairen horen we regelmatig langs komen met daarbij hun mooie gezang en het klappen in hun handen. We hebben het idee dat ze worden op getrommeld, als er even niemand op het parkoers dreigt te lopen, zij lopen die nacht soms wel 3 ronden achter elkaar. Precies om acht uur is de run afgelopen en keert eindelijk de rust weer.

DSC00276DSC00277

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

een beetje rommelig, maar wel verstand van zaken!!!

Maandag dus naar de garage, helaas blijkt het geen garage maar een soort magazijn te zijn, de medewerkers zijn wel bereid een adres te zoeken waar we een nieuwe dynamo kunnen krijgen. We krijgen keurig een routebeschrijving hoe we er komen moeten en inderdaad even later staan we voor de deur van een kleine winkel, met een paar parkeerplaatsen voor personenauto's. We parkeren en er worden wat pionnen op de drukke weg gezet, zodat men niet zomaar tegen ons aanrijdt en men gaat aan het werk. Helaas regent het en niet zo'n beetje ook, het komt met bakken uit de lucht en in een ommezien zijn Paul en Ton tot op hun onderbroek drijf en drijfnat, helemaal toen de zijkant van de auto eraf gehaald moest worden en Ton daarvoor in een diepe plas lag. De dynamo wordt eruit gehaald en nagekeken, het blijkt dat de regelaar stuk is en er wordt een nieuwe ingezet. Ook wordt de bedrading goed geïsoleerd en na enig verder onderzoek, gaan alle lichten op het dashboard weer uit en worden de accu's weer opgeladen, zelfs met alle grootlichten aan. Ach wat zijn wij blij, we kunnen gewoon, zoals gepland, met de boot naar Columbia volgende week, voorlopig zonder zorgen. In Colombia moeten we nog wel naar de garage voor de koppeling en waarschijnlijk ook voor een nieuwe kabelboom, maar dan hebben we geen tijdsdruk, we hoeven niet met een boot en we kunnen in Columbia ook langer blijven.

DSC00278DSC00279

Omdat we nu zeker weten dat we volgende week met de boot kunnen vertrekken, (tenminste als hij vaart) kunnen we naar de politie om de auto te laten uitschrijven. We dachten dat we precies om 9 uur daar moesten zijn, maar dat is veranderd naar 10 uur. Precies om tien uur komt de ambtenaar om onze auto te inspecteren, helaas regent het weer pijpenstelen en wil de man niet nat worden. We moeten met de auto maar naar hem komen, wat wel erg krap is, maar goed het lukt met een beetje moeite. Het enige wat hij controleert is het chassisnummer en verder wil hij van het paspoort en rijbewijs van Paul, het kentekenbewijs, de verzekering, en de toelating van de Tierelier overal 2 kopieën van. Daarna mogen we vertrekken en ons weer melden om 2 uur aan de overkant van de weg. Om 2 uur melden we ons weer, maar er is nog niets gedaan, het is dus weer wachten geblazen, eindelijk na 1,5 uur is dan alles in orde en hebben dan permissie om binnen 8 dagen Panama te verlaten.. Vaart de boot toch niet uit en moeten we langer in Panama blijven kunnen we dezelfde procedure als vandaag volgen en telkens weer voor 8 dagen permissie krijgen.

DSC00285DSC00300

Woensdag 22 oktober t/m 26 oktober

Eindelijk is het dan zover, we verlaten Panama City voor de laatste keer en rijden naar de kust. Onderweg doen we boodschappen, de was en laten ook nog de auto wassen en dat allemaal op één plek. Daarna vinden een mooie plek vlak langs het strand, de eerste dagen genieten we samen met Anneke en Ton, van de heerlijke zee, het mooie uitzicht en de rust. Maar Vrijdag wordt de rust verstoord, het is weekend en dat wordt in Panama doorgebracht op het strand met een heel luide muziek. Hele kofferbakken liggen vol met speakers, je wordt bijna weggeblazen door de bassen.

DSC00310DSC00329

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

de jarige job                                                                                                       schoen vol met snoepjes stukslaan daarna is het voor alle kinderen graaien

Gelukkig is het na zonsondergang weer afgelopen en keert de rust terug en kunnen wij heerlijk met een stoeltje op het strand van de teruggekeerde rust genieten. Als zondag dan hele bussen vol met passagiers komen aangereden, besluiten we om iets vroeger dan gepland te vertrekken naar Colon en daar de haven vast op te zoeken.

DSC00345DSC00346

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

echt een gekkenhuis op het strand

Als we de haven hebben gevonden mogen we zelfs op het haventerrein ovenachten, sterker nog we kunnen zelfs vast met het papierwerk beginnen. Onze gegevens van ons paspoort worden op een papier geschreven, we hebben nog steeds geen idee waarom dat was. Daarna moeten we bij een ander kantoortje diverse kopieën van de Tierelier inleveren en kunnen we weer gaan. De volgende dag wordt onze auto gecontroleerd, bij Anneke en Ton worden alle kastjes opgemaakt en is men lang bezig om alles grondig te inspecteren, bij ons worden een paar kastjes opengemaakt en dat is alles. Wel moeten we de auto starten en laten zien dat de lichten het doen, wij vinden dat een beetje vreemd als we het land verlaten, bij binnenkomst kunnen we ons dat voorstellen, maar bij het verlaten?? We worden besnuffeld door wel 2 drugshonden, daarna mogen alle deuren en kasten weer gesloten worden en na nog wat uitwisselen van kopieën mogen we weer op het parkeerterrein gaan staan en wachten tot we op de boot mogen.

P1000775P1000789

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is inderdaad de eerste keer dat de Ferry Xpress vaart op Colombia, hierdoor is het allemaal erg chaotisch, zelfs het schip ligt verkeerd aangemeerd en moet een kwartslag draaien zodat de auto's aan boord kunnen komen. Ook heeft de rederij niet de goede informatie gegeven over de benodigde papieren om met je auto het land uit te gaan, later horen we dat er 4 auto's halsoverkop naar Panama City zijn gescheurd om het D.I.J dokument te halen. Gelukkig hadden wij bij de boeking gevraagd wat voor documenten we moesten hebben en kregen toen een keurige lijst in het engels wat we nodig hadden en was bij ons alles in orde. Een stel Chilenen en een motorrijder komen te laat om nog naar Panama te rijden, ze zijn de hele verdere dag aan het soebatten, of ze toch niet mee mogen, maar om 5 uur horen ze dat de boot zonder hen vertrekt. Ze moeten echt in Panama City het certificaat van de D.I.J. halen, wat verder echt niets voorstelt, een ambtenaar kijkt even naar het chassisnummer en er moeten wat kopieën worden ingeleverd, waarom dat niet bij de boot kan is ons echt een raadsel.

P1000814P1000821

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

skyline Cartagena                                                                                                   eindelijk we zijn er bijna!!

Om zes uur is het dan zover, na nog een kleine inspectie, of we geen verstekelingen aan boord hebben, mogen we de boot oprijden. Nu gaat alles heel relaxt , we krijgen een aardige hut, we gooien onze spullen erin en gaan meteen naar het restaurant om wat te eten, we zijn uitgehongerd.

P1000848P1000862

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 met z'n allen keurig op een rij en maar wachten!!                                                           kijk daar komen ze eindelijk!!!

De volgende dag schijnt de zon dus we installeren ons op het achterdek in lekkere ligstoelen en genieten van de prachtige blauwe zee, met zijn vliegende vissen tot we om 13.00 uur land in zicht krijgen, rond 14.00 uur meren we dan aan en dan begint de procedure om aan land te komen. Na weer diverse formulieren te hebben ingevuld mogen de auto's aan wal gebracht worden, dat mag alleen door de bestuurder, bijrijders moeten alleen aan wal. We zijn in totaal met 6 auto's, 2 motorrijders en een fietser, hoewel er plaats is voor 500 voertuigen. Vanaf het schip zien we de auto's van het schip rijden, waar ze keurig in een rijtje op de kade moeten staan en wachten op een inspectie. Ondertussen gaan we gezamenlijk naar de immigratie om onze paspoorten te laten stempelen en worden de bestuurders weer met een busje opgehaald, om naar de auto's gebracht te worden. Nu is het wachten, het duurt echt uren en het begint al donker te worden en nog zien we de auto's niet aankomen. Als we dan maar eens gaan vragen, blijkt dat de autoverzekering die we aan boord hebben afgesloten niet voor Colombia was maar voor Panama en dat moest weer allemaal veranderd worden ergens in Cartagena. Alweer een klein beginnersfoutje van Ferry Xpress, eindelijk om 6 uur komen de auto's dan de hoek om en kunnen we aan ons avontuur in Zuid Amerika beginnen!!

P1000823