• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

19 februari tot 14 maart 2011

Zaterdag 19 t/m dinsdag 22 februari Srarborough

De vlucht is wat rommelig, veel turbulentie, we komen na ruim 5 uur vliegen in Perth aan. De douane is een makkie, er worden alleen wat vragen gesteld, of we fruit of andere etenswaren mee hebben, een snuffelhond komt even aan de bagage ruiken en dat is alles. We hoeven niet door een voetenbak met desinfecteer of wat dan ook. Je vraagt je dan wel even af, komt er geen vuil via schoenzolen binnen? Waarom moet elke auto die Australië binnen komt zo schoon zijn, terwijl hier alles gewoon naar binnen wordt gelopen? Trouwens het zijn niet alleen auto's die zo schoon moeten zijn, ook meubels en elk ander in te voeren product moet een speciaal certificaat hebben, anders komt het Australië niet in. Het is ondenkbaar dat ze al de bacteriën, zaadjes en al het andere spul, waar ze zo bang voor zijn, ook daadwerkelijk buiten de deur houden. Maar goed zo is de wet nu eenmaal en wij zullen er ons aan moeten houden, of we het ermee eens zijn of niet.

We nemen een taxi naar het hotel en merken meteen aan de prijs dat we weer in een westers land zijn. De hotelkamer is oké, een beetje gedateerd, maar valt verder wel mee.

Maandag huren we een auto voor een paar dagen en gaan naar Fremantle, de havenplaats waar de boot met onze auto erop wordt verwacht. Hier moeten we het carnet naar het kantoor brengen die onze Tierelier vrij gaat maken. Lin, die alles voor ons regelt, verteld ons dat de boot vandaag verwacht wordt en dat het 24 tot 48 uur duurt voor het vrijmaken van de truck. Helemaal blij en opgelucht rijden we naar Perth, waar we een simkaart aanschaffen, samen met een wifi ontvanger, zodat we kunnen bellen en tevens ook onze mail kunnen ophalen. Nu zullen we niet in heel Australië bereik hebben, vooral in het binnenland niet, maar bij de steden moet het signaal gewoon goed zijn.

P1070450 [foto's website]P1070469 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag rijden we weer naar Fremantle op zoek naar onze Tierelier, na enig zoeken in de haven zien we aan de overkant van de Swanriver, een groot schip aan de kade liggen. Na een paar keer verkeerd te hebben gereden komen we toch redelijk in de buurt van het schip en jawel hoor daar staat onze auto, pal naast het schip geparkeerd. We zijn blij dat we hem gelokaliseerd hebben en verwachten elk moment een telefoontje van Lin. Ondertussen rijden we naar Perth, want de wifi doet het niet en Telstra, de telecom provider, moet dit oplossen. Het blijkt een bekend probleem en alles wordt keurig in orde gebracht en we krijgen ook nog software mee voor de andere laptop, zodat we daar ook internet op kunnen krijgen, wat wel zo netjes is. Op de terugweg rijden we nog even langs de haven, maar de Tierelier staat nog op dezelfde plaats als vanmorgen. We hebben niets meer van Lin vernomen en wachten maar af.

P1070471 [foto's website]P1070481 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Woensdag 23 februari ergens langs het strand.

Aangezien we tot vandaag geboekt hadden, we wisten natuurlijk niet hoelang alles zou duren, moeten we vandaag het hotel uit. We proberen nog een nacht bij te boeken, maar het hotel is vol. We pakken alles in en rijden eerst naar het kantoor van Lin, dan weten we meteen waar we aan toe zijn. Helaas kan Lin ons ook niets vertellen, het is wachten op de douane, die moet contact met hen opnemen en dat kan vandaag zijn maar ook morgen, zij heeft daar geen invloed op. Het is weer afwachten tot de heren douane, zin hebben om aan het werk te gaan. Waarom moet het zolang duren om een carnet af te stempelen, zelfs in Iran en Pakistan had men hier geen moeite mee. Maar kom je via de zee het land binnen, hebben ze altijd andere regels dan over land, het is om moedeloos van te worden.

We gaan op zoek naar een appartement, we zijn van mening dat het nog wel even gaat duren voor we de auto vrij hebben. Je kan hier makkelijk een appartement huren voor een paar dagen, de prijs is nagenoeg gelijk als dat van een hotel. Alleen je hebt veel meer ruimte, er is een keuken huiskamer en een aparte slaapkamer. Via internet hebben we drie appartementen uitgezocht, die vrij zouden moeten zijn, na enig geduld en een paar telefoontjes blijken ze alle drie toch bezet. Als we vragen hoe dat nou kan, dat ze op internet echt vrij zijn, krijgen we als antwoord: “ohh dat houden we niet bij”. Nadat we diverse hotels zijn afgereden voor een kamer, alles is vol, worden we toch wat ongerust, hoe is het mogelijk het is woensdag, midden in de week, iedereen moet toch werken?? Als we ernaar vragen blijkt er ergens een grote conferentie te zijn en alle hotels zijn hierdoor volgeboekt. We proberen bij een caravanpark een huisje te huren, maar ook die zijn helemaal volgeboekt, vanaf morgen is er weer plaats. We besluiten direct voor morgen te boeken zodat we in ieder geval morgen een dak boven onze hoofd hebben. Via internet vinden we dan eindelijk een backpackerhotel, die plaats zou hebben, we betalen en rijden ernaar toe. Groot is onze verbazing, als men verteld dat het ook hier vol is, we hebben betaald en toch geen plaats hoe kan dat?? Volgens de eigenaar ligt dat aan de site , waar we geboekt hebben, die werken nu eenmaal zo, we krijgen ons geld zeker terug verteld hij. Ook geeft de goede man ons een plattegrond waar misschien nog slaapplaatsen vrij zijn, we lopen ze allemaal af, maar zonder resultaat. We besluiten wat meer naar het noorden te rijden, daar is een enorm groot hotel, hier zou het moeten lukken. Onderweg stoppen we nog een paar keer bij allerlei slaapgelegenheden, maar ook hier nul op rekest. Als we stoppen bij een groot bord met hotel erop, blijkt dit helemaal geen kamers te verhuren, het is wel een café en tevens een liquorstore. Dit komen we nog een paar keer tegen tijdens onze zoektocht. Ook het grote hotel in Srarborough, heeft geen enkele kamer meer vrij. We rijden steeds verder naar het noorden, maar zonder enig resultaat, er blijft niets anders over dan vannacht in de auto te slapen ergens langs het strand, nu zijn we echt zwervers!!

P1070489 [foto's website]P1070497 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Donderdag 24 februari t/m 4 maart Fremantle Caravanpark

Het plaatsje wat we voor de nacht gevonden hebben, is rustig maar toch van alle gemakken voorzien, er zijn afgesloten douches en toiletten,wat alles toch wat aangenamer maakt. We worden wakker bij het eerste licht en staan eigenlijk verbaasd te kijken hoeveel mensen al op het strand lopen, zwemmen of kanoën in de zee, wat een activiteit 's morgens om 6 uur. Een verklaring heeft dit wel natuurlijk, de temperatuur is op deze tijd van de dag heel aangenaam, als de zon even goed schijnt is het meteen veel te warm om ook maar wat te doen.

We brengen de dag verder met wachten door, we kunnen pas om 2 uur in het huisje. Uiteraard staan we veel vroeger op de stoep, wat geen probleem blijkt te zijn. Eindelijk kunnen we boodschappen doen, we schrikken van de prijzen, die zijn toch wel heel wat anders dan Azië, het is zelfs duurder dan Europa. Fruit is helemaal niet te betalen, 1 kg bananen € 4,80, perziken zijn nog duurder, alleen het vlees is betaalbaar en van prima kwaliteit.

Tegen de middag krijgen we een telefoontje dat de auto door de douane is en dat hij maandag om 11 uur door de Aqis wordt gekeurd, of hij schoon genoeg is en we eindelijk Australië in mogen. We worden om half elf op het kantoor verwacht om de sleutels in te leveren, we mogen zelf niet bij de keuring zijn. Wat wij wel een beetje vreemd vinden al de wereldreizigers, die ons voor zijn gegaan, waren er wel bij. Maar goed hier is niets aan te doen en er blijft ons niets anders over dan maar weer af te wachten, nog maar 3 dagen te gaan...

Als het dan eindelijk maandag is, gaan we vol spanning naar het kantoor van Lin. Als we de sleutels hebben ingeleverd, begeven we ons naar het hek waarachter we kunnen staan om de inspectie van een afstand te kunnen bekijken. We kunnen niet heel veel zien, het is een beetje ver, maar ze kijken in de buitenbakken, binnen in de cabine en het woongedeelte, niet op het dak. Of ze ook onder de auto hebben gekeken weten we niet, dat hebben we niet kunnen zien. Voor wat wij hebben gezien stelde het niet echt veel voor, binnen 25 minuten waren ze klaar en zijn wij naar het kantoor, van Lin, teruggelopen. Na nog een poosje wachten kregen we eindelijk dan het verlossende bericht dat we erdoor waren en we de auto mee konden nemen na betaling van de rekening. Tjonge jonge, we kunnen ons geluk niet op, wat zijn wij blij, eindelijk na al dat wachten en al die moeite zijn we toch binnen!!! Na afhandeling van al de administratieve handelingen, wordt de Tierelier het haventerrein afgereden en kunnen we hem eindelijk in ontvangst nemen. We vragen nog even naar een verzekering en we worden naar RAC verwezen, dat is de Australische ANWB. We rijden het kleine stukje naar de camping onverzekerd over de weg, maar niemand vraagt ons verder wat. 's Middags rijden we naar Perth, met onze huurauto, maar de RAC verzekerd geen trucks, ook al zijn die omgebouwd tot camper. Hierdoor zijn we genoodzaakt om nog wat langer op de camping te blijven staan, want we gaan de weg niet op zonder verzekering.

De volgende dag verlaten we het huisje en installeren ons heerlijk in de camper, terwijl Paul de huurauto gaat inleveren, wat niet echt naast de deur is. Op de terugweg moet hij met 2 bussen en 2 treinen, voor hij weer bij de camping is. Ondertussen heb ik weer alles ingeruimd en de was gedaan. 's Middags gezocht op internet voor een verzekering maar zonder resultaat. We zijn moe en halen de stoelen te voorschijn en genieten van de rust zo heerlijk voor onze Tierelier.

Op woensdag gaan we op de fiets naar Fremantle, om in een internetcafé te zoeken naar een verzekering, dit keer hebben we meer resultaat, we sluiten een verzekering af en kunnen nu weer gaan en staan waar we willen. Ondertussen zijn we erop opmerkzaam gemaakt, dat het in Australië verplicht is een helm te dragen als je fietst, aangezien we gehoorzame en nette burgers zijn, hebben we voor ieder van ons maar zo'n afschuwelijk ding gekocht. Nu we toch bij een fietsenmaker zijn, laten we meteen Paul zijn fiets nakijken, hij maakt een verschrikkelijke herrie tijdens het fietsen. Er zijn een paar spaken gebroken, morgen is hij weer klaar, Paul wil met de bus naar de camping, maar staat bij de verkeerde halte zo blijkt. Hij steekt zijn hand op, maar de chauffeur rijdt gewoon door, 50 meter verderop is de goede halte, daar blijkt de bus eens in het half uur te gaan. Je merkt meteen dat we weer in de westerse wereld zijn. In Azië hoef je maar met je ogen te knipperen en de bus stopt voor je, hier rijdt men gewoon door, met de wetenschap dat je een half uur moet wachten.

Gunilla en Wilfried komen de camping oprijden, met hun, helemaal schoon gewassen, omgebouwde Man vrachtwagen, zo uit Zuid Afrika. Natuurlijk worden er weer verhalen uitgewisseld, het blijkt dat zij veel moeite hebben moeten doen voor een road permit te bemachtigen, als je er geen hebt mag je in Australië niet de weg op. Nu hebben wij daar nog nooit van gehoord, niemand heeft ons er iets over verteld. Het blijkt dat we eerst een soort APK keuring moeten laten doen en als alles goed is kunnen we met originele papieren een permit halen. Omdat Gunilla en Wilfried hun auto hebben afgemeld in Duitsland, hadden ze geen geldige papieren meer en hebben ze heel veel moeite moeten doen om dat permit te bemachtigen. Natuurlijk besluiten wij dat papiertje ook maar te gaan halen, we hebben geen zin in een grote boete en zijn natuurlijk nette, gehoorzame burgers.

De volgende dag gaan we naar de inspectie en moeten ons achter in de rij aansluiten, er staan veel aanhangers, gloednieuw en toch moeten die ook gekeurd worden. De APK wordt streng uitgevoerd, de luchtketels laat men leeglopen om te kijken of de remmen met lege ketels nog werken, de lengte en breedte worden gemeten, lichten gecontroleerd en onder de auto alles nagekeken. Alles is in orde en we mogen naar de volgende locatie om het permit te halen. Daar is men zeer streng, gelukkig hebben we de goede papieren, maar men wil het vertaald hebben in het Engels. Wij vinden het een beetje vreemd, we hebben het carnet, waar alle gegevens in het Engels staan vermeld, bovendien is het een officieel document en dus rechtsgeldig. Na enige aarzeling wordt dit geaccepteerd, wat ons weer 3 dagen wachten scheelt, maandag is een feestdag en wordt er niet gewerkt, het zou wel zo fijn zijn als we vandaag alles kunnen afhandelen zodat we morgen eindelijk kunnen gaan rijden. Er wordt veel overlegt maar uiteindelijk krijgen we het verlossende woord dat alles in orde is en na betaling van AUD 96,00 mogen we nu officieel van de weg gebruik maken. Na 2 maanden geregel en wachten kunnen we morgen eindelijk onze reis vervolgen, we hebben er heel veel zin in!!

PICT0043 [foto's website]

Zaterdag 5 maart Clackline S31 42.751 E 116 32.367 (170 km)

We rijden door de Swan Valley, waar je overal wijn kan proeven wij doen daar niet aan mee, tenslotte moeten we rijden en dat is het enige wat we momenteel willen, rijden en Australië verkennen. De Swan Valley is mooi maar erg toeristisch, wij rijden snel verder en zoeken de wat stillere weggetje op, Het landschap is agrarisch, maar momenteel groeit er niets, het is veel te droog in dit jaar getijde. Toch zien we regelmatig borden langs de kant van de weg met het opschrift, dat de weg onderwater kan staan. Je moet zeker je fantasie gebruiken om dat voor te kunnen stellen in deze droge vlaktes. We parkeren voor de nacht op een overnachtingsplaats voor campers, wij zijn de enige en we zien niemand. Tegen zevenen wordt het donker, maar dan ook echt donker, het is er zo donker dat de hemel vol met sterren staat een prachtig gezicht.

PICT0020 [foto's website]PICT0028 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 


Zondag 6 maart Kulyalling S 37 22.610 E 117 02.872 I178 km)

Vandaag rijden we echt over zandwegen, zo stoffig dat we tijdens het rijden een grote stofwolk achter ons aanhebben. Er is geen verkeer op deze wegen, het is geweldig om in deze woestenij te rijden, totaal verlaten. Soms staat er een dorpje op de kaart en dat blijkt dan één boerderij te zijn, we zijn nog geen 200 km van Perth en het is hier al zo verlaten wat gaan we nog meemaken, we genieten nu al met volle teugen!!! Laat in de middag stoppen we voor de nacht op weer zo'n mooie stille camper overnachtingsplaats, op de vele vliegen na is het een perfecte plek om te kamperen. Helaas merken we dat de uitlaat is afgebroken en moeten we morgen weer terugkeren naar de bewoonde wereld, om de boel te laten repareren.

PICT0032 [foto's website]PICT0034 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 


Maandag 7 maart Pinjarra S 32 37.777 E 115 52.758 (159 km)

Paul heeft de uitlaat met een ijzerdraad een beetje opgehangen, maar echt stevig is het niet, zodat we vandaag niet over zandwegen rijden maar een gewone asfalt weg. Maar ook deze weg is heel stil, heel soms kom je een tegenligger tegen, het wordt wat drukker omdat we een grotere stad naderen maar het is zeker geen A1 of zo. Vandaag is het een nationale feestdag, alles is dicht, morgen kunnen we pas bij de garage terecht. Pinjarra is een klein dorp, met een klein winkelcentrum, verder stelt het niet zoveel voor. Deze overnachtingsplek heeft ook de mogelijkheid om te lozen, aan deze dingen merk je dat je weer in een westers land bent, alles is tot in de puntjes geregeld.

PICT0039 [foto's website]

PICT0044 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 


Dinsdag 8 woensdag 9 maart Mandurah S 32 32.814 E 115 46.154 (94 km)

Het eerste wat we doen is de Mercedes garage opzoeken voor de reparatie van de uitlaat, we besluiten meteen maar een onderhoudsbeurt te laten doen, zodat we meteen klaar zijn voor het komende jaar. De mensen van de Mercedes zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam, maar zij kunnen ons niet helpen aan een uitlaat en geven ons een adres die ons verder helpen kan. Dit bedrijf heeft het hele magazijn vol hangen met uitlaten, na even onder onze auto te hebben gekeken, kunnen zij morgen een nieuw stuk uitlaat monteren. We maken bij de Mercedes een afspraak voor donderdag, voor het vernieuwen van de olie, zo zijn we weer een paar dagen zoet.

We rijden naar de zee en zitten daar een paar uur lekker in de schaduw, voor we een camping opzoeken, hier in de stad is het niet toegestaan om wild te kamperen.

De volgende dag moeten we al om 8.15 bij de uitlaatboer zijn, ze gaan meteen aan het werk en het te vervangen stuk uitlaat wordt er keurig en professioneel opgezet. Om half tien is het klusje al geklaard en rijden we naar een stickerwinkel die ons kan helpen aan de “Left Hand Drive” sticker, die we verplicht zijn om op de achterkant van onze auto te hebben. Op de camping plakken we de sticker keurig op de achterkant van de auto zodat we daar ook geen gezeur meer over kunnen krijgen. Nu morgen nog even de onderhoudsbeurt en dan gaat het echte avontuur beginnen!!!

PICT0047 [foto's website]PICT0054 [foto's website]

PICT0055 [foto's website]PICT0045 [foto's website]

Donderdag 10 maart t/m 14 maart Fremantle Campsite

Dit keer moeten we al om 8 uur in de garage zijn, maar ook nu gaan ze direct aan de gang. Het leuke is dat de monteur een jonge vrouw is, ze gaat samen met Paul onder de auto liggen en legt hem precies uit wat ze gaat doen, Ze heeft echt verstand van zaken en smeert alle nippels, ververst de olie en kijkt alles na. Als ze de olie van het differentieel nakijkt ziet ze allemaal slijpsel erin zitten, geen goed teken. Nu hebben we dit ook al in KL gehad en toen is het hele differentieel uit elkaar geweest en heeft men een onderdeel vervangen, er was toen niets beschadigd gelukkig. Maar of dat nu ook het geval is betwijfelen we, er zit niet alleen koperkleurig martiaal in, zoals in KL, maar ook metaal en dat is niet goed. Deze garage kan ons niet verder helpen en stuurt ons door naar Perth, waar ze een afspraak voor ons maken. Nadat we de Mercedes garage verlaten hebben rijden we meteen door naar Perth, maar ook de garage waar we naar toe gestuurd zijn kan ons niet helpen, maar er wordt naar een expert gebeld en daar kunnen we vandaag nog terecht. Als we daar aankomen worden we weer keurig geholpen en maken we een afspraak voor morgen, dan wordt het differentieel nagekeken op schade. We besluiten om de camping van Fremantle maar op te zoeken en de dag van morgen maar weer af te wachten.

P1070510 [foto's website]P1070511 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 





Vol goede moed rijden we naar de garage, waar het differentieel snel door 2 monteurs wordt opengemaakt. De schrik is groot als we de ravage zien, die het differentieel ons toont, er zijn hele stukken weggeslagen, alles is kapot, er is geen redden meer aan. We hebben een groot probleem, er moet een compleet nieuwe achteras komen. Maar waar haal je die, het kan wel weken duren voor er één is gevonden. De garage probeert het eerst op de tweedehandsmarkt in Australië, maar of dat lukt is nog maar de vraag. Het zou zo kunnen zijn dat het uit Europa gehaald moet worden en dan per schip naar Australië gestuurd.

Buiten de hoge kosten die deze reparatie met zich meebrengt zijn wij even niet blij, hoe heeft dit kunnen gebeuren vragen wij ons natuurlijk af. De enige mogelijkheid is dat de garage in KL, vorig jaar, het onderdeel wat ze vervangen hebben niet goed hebben afgesteld. Dit onderdeel is op een gegeven moment losgeraakt en is gaan zwerven in het differentieel en heeft alles verwoest.

P1070521 [foto's website]P1070538 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 





Er blijft ons niets anders over dan maar weer een auto te huren en onze intrek in een huisje te nemen. Maar het is natuurlijk weekend en alles is weer eens vol, we besluiten om de 2 tentjes, die we bij ons hebben op de campsite op te zetten en maar een paar dagen primitief te doen. Maandag horen we hopelijk meer en weten we waar we aan toe zijn. Maar voorlopig kunnen we alleen maar weer wachten......

P1070549 [foto's website]P1070551 [foto's website]