• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

6 juli tot 22 juli 2011

Woensdag 6 juli Desert Oaks S 24 54.369 E 133 11.760 (180 km)

Nadat we de site hebben bijgewerkt, rijden we Alice Springs uit, richting Ayers Rock, wat 440 km ten zuidwesten van deze plaats ligt. We rijden het slechte weer tegemoet, achter ons is de hemel staal blauw, maar voor ons is het grauw en zwaar bewolkt, we rijden zelfs even in de regen. De temperatuur is zo laag, dat de ramen van de auto dicht moeten blijven. Dat is al in geen maanden gebeurd, rijden we hier echt in het warmste gedeelte van Australië, we kunnen het ons nauwelijks voorstellen.

P1080639 [foto's website]P1080634 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 





nog zoveel te reizen                                                                                                                              wilde pompoenen

Donderdag 7 juli Ayers Rock S 25 14.002 E 130 59.344 (359 km)

Ongeveer 100 km voor Ayers Rock is er ook een mooie rode berg, de Mnt Conner, deze lijkt op zijn grote broer maar is gewoon een stukje kleiner.

Rond een uur of 3 arriveren we in het Uluru- Kata Tjuta NP en kopen een pas voor 3 dagen. Zoals de meeste nationale parken in Australië is ook dit gebied terug gegeven aan de Aboriginals, wat natuurlijk een goede zaak is. De Ayers Rock heeft nu zijn oorspronkelijke naam weer terug en wel de Uluru. Sinds de jaren 60 is er een pad naar de top van de Uluru, deze is erg steil en gevaarlijk om te beklimmen, jaarlijks laten mensen hier het leven, door een val naar beneden of door een hartaanval. Er wordt via borden, aan de bezoekers gevraagd de heilige berg niet te beklimmen, maar er wordt weinig gehoor aangegeven, het ziet werkelijk zwart van de mensen die het pad naar boven beklimmen. Wij vinden dit een zaak van weinig respect en laten de berg voor wat hij is.

We parkeren op een speciale parkeerplaats waar we de zonsondergang, kunnen aanschouwen. We zijn een beetje vroeg, maar achteraf is dat maar goed ook, tegen de tijd dat de zon ondergaat is het hele terrein vol met auto's. Wat een spektakel is dit zeg, mensen staan boven op hun auto's te filmen en te fotograferen, zelfs bij ons zitten een paar jongens boven op de cabine. Er worden tafels neergezet, met mooie tafelkleedjes, mensen drinken wijn en champagne, het is één grote happening. Zodra de zon weg is, stapt iedereen in zijn auto en we rijden in een lange file, naar het Ayers Rock Resort, dat zo groot is dat het wel een stad lijkt.

PICT0380 [foto's website]PICT0378 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 8 juli Sandy Way S 25 13.340 E 131 13.886 (156 km)

Om tien uur staan we al aan de voet van de Uluru, niet om hem te beklimmen, nee dat doen we niet, maar om hem heen te lopen. De weg naar de top is trouwens wegens sterke wind vandaag gesloten, je vraagt je dan toch wel even af, waarom ze hem niet definitief afsluiten. De 12 km lange wandeling om de Uluru, is zeer goed te doen, zelfs makkelijk, je ziet de berg van alle kanten en dat is wel erg apart. Regelmatig staan er borden met mooie verhalen die de Aboriginals aan elkaar vertelden. Dit zijn verhalen uit de 'dreamtime' waar volgens de aboriginals de wereld is ontstaan. Zij vertellen dit door, mondeling of door tekeningen.

Hier is er één van:

De Kuniya vrouw (Kuniya's zijn pythons) kwam uit het oosten om haar kinderen in Uluru (Ayers Rock) uit te broeden. Ze droeg haar eieren als een ketting om haar nek. Ze rustte uit in de noord-oost hoek van Uluru. Daar legde ze haar eieren op de grond. Kuniyata sloeg haar kamp op en jaagde in de nabij gelegen zandheuvels. Als ze het kamp verliet en weer terug kwam, maakte ze groeven in de rotsen. Deze groeven zijn nu nog te zien in Uluru. Op een dag moest Kuniya al haar psychische en magische krachten aanwenden om de dood van een jongere neef te wreken. Deze neef heette Kuniyawata. Hij had een groep Liru of gifslangen, die van het zuid-westen kwamen, woedend gemaakt en zij kwamen met opgeheven speren op hem af. Veel speren kwamen met zo'n kracht op de rotsen, zodat zij doorboord werden en er bleven ronde gaten over, die nu aanwezig zijn. Kuniyawata stond er alleen voor en ontweek zoveel mogelijk speren, maar viel uiteindelijk dood neer.

Zodra het nieuws van de dood van de jonge python zijn tante bereikte, ging zij naar de andere kant bedroefd maar woedend. Zij snelde rond de hoeken van de rots naar de drinkplaats (Mutitjulu), waar zij een jonge krijger tegenkwam, die haar droefheid en woede bespotte. In een vreselijke dans, nam Kuniya haar wana of graafstok en sloeg hard op de kop van de Liru, genoeg om een bloedende snee te maken. Het soort snee dat nu nog gebruikt wordt tijdens tijden van rouw en droefheid.

Maar haar woede was nu buiten proporties en ze sloeg hem weer op zijn kop. Hij viel dood neer en liet zijn bescherming vallen, naast de zogenoemde jagers grot (hunter's cave). De slagen die ze heeft gegeven zij nu twee diepe scheuren op de westelijke muur. De Liru bescherming ligt waar het viel en is nu een grote kei.

Na de mooie wandeling rond Uluru, rijden we naar de Kata Tjuta (de Olga's)

P1080728 [foto's website]P1080675 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Uluru (Ayers Rock)

De Olga's zijn een groep van allemaal ronde rotskoepels. Eens was deze groep één geheel, zelfs hoger en groter dan de Uluru, maar door de zachte steensoort en de erosie is er een prachtige creatie ontstaan. We wandelen nog een uurtje naar een kloof, wat zeker mooi is.

We rijden daarna nog 80 km naar een vrije overnachtingsplaats, waar je veel meer ruimte hebt dan op een camping en nog gratis is ook.

P1080752 [foto's website]P1080741 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag 9 juli Kings Canyon S 24.14 977 E 131 30.809 (278 km)

Zoals in de meeste nationale parken, mag je ook in het Watarrka NP, niet vrij kamperen en ben je verplicht om op een camping te gaan staan. Wij vinden dat een beetje jammer, ten eerste zijn de campings, vrij aan de prijs, ten tweede krijg je weinig waar voor je geld, ze zijn altijd overvol en je moet al voor tien uur 's morgens van de camping af zijn. Maar goed het is niet anders en we zullen het ermee moeten doen.

Voor we een camping opzoeken maken we eerst nog een wandeling naar de Kathleen Springs, we lopen weer langs mooie rode rotspartijen en genieten van al het moois.

Centraal Australië heeft vele rode rotsen, maar in werkelijkheid zijn ze grijs. Alleen de buitenkant is rood en dat komt door de invloeden van het weer, regen en wind zorgen ervoor dat er een chemische reactie ontstaat, waardoor er een soort roest vrij komt, die zich aan de buitenkant vormt. Hierdoor hebben de rotsen allemaal hun rode kleur te danken.

In dit gebied heb je veel dingo's, zelfs op de camping lopen ze rond. De toiletten zijn allemaal beveiligd met hekken zodat ze daar niet in kunnen komen. Als Paul terug komt van de douche ligt er een dingo pal voor onze deur, echt gevaarlijk ziet hij er niet uit, Paul klapt in zijn handen en weg is het beest.

P1080851 [foto's website]P1080881 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kings Canyon                                                                                                                                                      Kathleen Springs

P1090381 [foto's website]P1090379 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 10 juli Salt Creek S 24 46.370 E 132 .18 389 (124 km)

Twee wandelingen vandaag één aan de voet van de berg en de tweede bovenover. Dit is echt een aanrader, na een steile klim kom je boven en heb je een wandeling van 6 km met de mooiste uitzichten. Ach ik kan wel weer vertellen hoe mooi het is, want dat wordt nu wel een beetje saai, kijk maar naar de foto's die zeggen genoeg.

P1080966 [foto's website]P1080946 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1080983 [foto's website]P1080977 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1090003 [foto's website]P1080997 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1090006 [foto's website]

Na deze prachtige wandeling, stappen we weer in de truck en rijden het park uit, waar we een vrije overnachtingsplaats opzoeken voor de nacht.

P1090013 [foto's website]

Maandag 11 juli Finke River S 24 33.097 E 132 14.352 (268 km)

We proberen via een gravelweg, die 100 km lang is, 170 km af te snijden. Helaas is het weer zo'n wasbord en zijn wederom genoodzaakt om om te draaien en nemen maar weer de asfaltweg. We vinden dit wel jammer, maar we durven het gewoon niet aan, al dat getril daar wordt je ook niet vrolijk van.

We zijn vroeg op de overnachtingsplaats en zitten nog een paar uurtje in de zon, maar als die weg is moeten we echt naar binnen want dan wordt het koud.

Dinsdag 12 juli t/m donderdag 14 juli Alice Springs S 23 44.038 E 133 52.056

P1090467 [foto's website]

Als we wakker worden is er geen zon te bekennen en is het koud, de kachel moet zelfs aan om het een beetje warm te krijgen. We rijden naar Alice Springs, doen daar wat boodschappen en installeren ons voor een paar dagen op een camping. Het is te koud om buiten te zitten, we zetten het beeldscherm op en kijken maar een paar filmpjes.

 

's Nachts gaat het regenen en het houdt meteen niet meer op, de temperatuur komt de hele dag niet boven de 10 graden uit, zitten we wel in Centraal Australië? Door dit koude weer blijven we wat langer staan op de camping en doen het even wat rustiger aan.

 

Zoals de meeste mensen wel weten drinken we in het weekend graag een glaasje wijn of bier. Maar om aan deze lekkernij te komen moet je toch wel wat moeite doen. Wat eigenlijk wel een beetje vreemd is voor Australië, ze maken hier de heerlijkste wijn, maar willen niet graag dat de Australiër het drinkt. Nu heeft elke staat zijn eigen wet wat dit betreft, in Perth konden we zonder probleem pakken wijn van 4 liter kopen, maar hier in NT is het even iets anders. Alcohol koop je niet zomaar in de supermarkt, je moet ervoor naar de liquerstore, op zich niet zo erg, ware het niet dat deze andere openingstijden hebben dan de supermarkt. De liquerstore gaat om 2 uur open, maar dan kan je nog niet alles kopen wat er in de schappen ligt, zo kan je wijn in 2 literpak, die goed te drinken is en goedkoop, pas na 6 uur 's avonds verkrijgen en dan maar één pak per persoon. Een legitimatie is altijd verplicht, deze wordt ook ingescand, je mag absoluut geen drank voor iemand anders kopen, daar staat een grote boete op. Je zal maar een feestje willen geven, moet je altijd je eigen drank meenemen.

Dit zou alles te maken met de Aboriginals, deze bevolkingsgroep kan niet goed tegen alcohol, zo wordt beweerd. Ze worden agressief en erg vervelend, zelf hebben we dit al eens meegemaakt. Een stel Aboriginals waren op een avond behoorlijk aan het drinken, ze werden steeds luidruchtiger en waren behoorlijk aan het schreeuwen en schelden op elkaar tot ver na middernacht. De volgende ochtend echter liepen dezelfde mannen, die de gruwelijkste verwensingen naar elkaar geschreeuwd hadden, weer gezellig met elkaar te keuvelen of er niets gebeurd was. Toch blijft bij mij de vraag: gebeurd dit niet ook bij de blanken, goed misschien in mindere mate maar toch....

P1090161 [foto's website]P1090117 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 15 juli Point Howard Lookout S 23 48.282 e 133 10.509 (118 km)

Na onze voorraad op peil te hebben gebracht, we slaan voor 6 dagen eten en drinken in, zodat we de tijd kunnen nemen voor het West MacDonnell National Park. Het weer is nog steeds bewolkt en koud, zelfs zo koud dat we lange broeken en fleece truien aanmoeten, om het een beetje warm te hebben. Maar in de late middag lijkt het aan de horizon een beetje op te klaren, morgen is de zon weer terug gelukkig!! We parkeren voor de nacht op een schitterde plaats, met een fantastisch uitzicht op de MacDonnell Range.

P1090166 [foto's website]P1090146 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag16 juli t/m dinsdag 19 juli West MacDonnell National Park

Als we wakker worden schijnt de zon uitbundig en is de lucht stralend blauw, het is nog koud, maar dit is nu eenmaal de woestijn en daar koelt het gewoon sterk af in de nacht.

De dagen die volgen wandelen we veel en verblijven in een schitterende omgeving. We doen alle wandelingen die er zijn in het park, behalve de meerdaagse tracks. Elke ochtend wandelen we een mooie tocht we verplaatsen ons dan weer een paar kilometer en genieten gewoon van dit prachtige park. Zwemmen mag maar is nu even niet aan te raden, het water is veel te koud en er liggen veel dode vissen in. Deze vissen gaan dood, door een natuurlijk proces, in de winter koelt het water zo sterk af, dat de vissen in een stress raken. Door het kouder worden van het water krijgen protozoa, kans om te groeien, dit zet af zich op de kieuwen van de vissen, waardoor de vis geen zuurstof krijgt en dus stikt. Er liggen heel veel dode vissen aan de rand van het water en de lucht is hierdoor niet echt aangenaam te noemen.

We overnachten op de mooiste overnachtingsplaatsen, soms komen we er over een gravelweg, wat een paar kilometer bibberen is, maar dat hebben we er graag voor over. Soms hebben we een plaatsje met een barbecue op gas, voor een paar dollar kan je er overnachten, vaak staan we er helemaal alleen, tussen de de mooiste vogels en al de mooie natuur om ons heen.

De laatste dag rijden we 45 km over een gravelweg, zo maken we een mooi rondje en hoeven we niet dezelfde weg terug. De gravelweg is een doorgaande weg, er is niet veel verkeer, maar er rijden wel personenauto's zelfs met caravan. Maar toch verkiezen de meeste automobilisten de weg terug te rijden, wat wel een stuk aangenamer rijden is.

P1090246 [foto's website]P1090232 [foto's website]P1090284 [foto's website]P1090281 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1090369 [foto's website]P1090344 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1090329 [foto's website]

Woensdag 20 juli Corroboree Rock S 23 40.881 E 134 13.093 (210 km)

Nog even de laatste bezienswaardigheden in het West MacDonnell NP bezoeken, om vervolgens naar het Oost MacDonnell NP te rijden. We moeten dan weer door Alice Springs en halen daar vers brood, we hebben er verder niets te zoeken en rijden door naar het oostelijke deel van het park. Laat in de middag parkeren we voor de nacht op de parkeerplaats van de bij de Corroboree Rock, die we morgen gaan bezoeken.

P1090419 [foto's website]P1090406 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 21 juli Corroboree Rock S 23 40.881 E 134 13.093

Na het bezoek aan de rots, die werkelijk midden in een vlak landschap staat, is het weer tijd om te vertrekken.

Als we de auto willen starten doet hij niets, zelfs met de accukabels op de accu's van het woongedeelte, is de motor niet te starten. Hier staan we dan in de middle off nowhere, geen bereik helemaal niets. Maar goed dit is Australië en er zijn altijd wel mensen onderweg. Zo ook hier, al gauw krijgen we hulp van Nederlanders, Fred en Mien Blom, die al 40 jaar in Alice Springs wonen. In 1971 hebben zij samen met hun 6 toen jonge kinderen Nederland verlaten en een nieuw leven opgebouwd in Alice Springs. Zij bieden aan Paul naar Alice Springs te brengen en daar een garage te regelen die ons weer naar de bewoonde wereld brengt. Ondertussen blijf ik hier en wacht het allemaal maar af. Het is al bijna donker voor Paul terugkomt, hij heeft alles geregeld, morgen worden we opgehaald door een trailer. Hij heeft vele km's door Alice Springs gelopen om alles te regelen, hij wilde een auto huren om terug naar de plaats te komen waar ik op hem zat te wachten. Maar zoals altijd het bij ons het geval is, is er geen auto meer te krijgen, er blijft hem dus niets anders over dan te liften. Gelukkig stopt er al snel een jong stel, Brad en Mia, na enig soebatten, ze hebben eigenlijk geen plaats, nemen ze Paul mee en zetten hem keurig voor de camper af. Zelf ben ik behoorlijk opgelucht, Paul is terug en hoef ik niet alleen in de middle off nowhere de nacht door te brengen.

P1090458 [foto's website]P1090456 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 22 juli Alice Springs

Het is heel koud geweest vannacht, de arme Brad en Mia die ook in hun auto overnacht hebben hier, rillen bijna hun bed uit. We bieden aan om bij ons een kop koffie te drinken en een ontbijt te nuttigen, ze zijn er blij mee. Het zijn aardige jonge mensen, die de wereld willen verkennen nu ze nog jong zijn, ze werken voor 50% en de andere 50% reizen ze en genieten van het leven, geweldig! Nadat ze zijn opgewarmd en hun buikjes rond hebben gegeten kunnen ze weer naar buiten, waar de zon zijn best doet om de temperatuur wat aangenamer te maken.

Even later komt de auto die ons komt redden de parkeerplaats opgereden. De goede man verwijderd de zij-Schotten om beter bij de accu's te kunnen. Met een kennersoog ziet hij wat er aan de hand is, de accukabels zaten helemaal los bij het aansluitpunt, waardoor we geen contact meer hadden. De accu's hebben op de één of andere manier kortsluiting gemaakt waardoor we niet konden starten. Na een klein uurtje werken en een paar mooie nieuwe accu's geplaatst te hebben, mogen we starten en ja hoor, daar is onze Tierelier weer. De monteur geeft ons een handje en vertrekt zonder dat we ook maar een cent hebben betaald, hij gaat er gewoon vanuit dat we in Alice Springs langs de garage gaan en daar keurig de rekening betalen. Uiteraard zijn wij eerlijke mensen en doen dat als eerste zodra we de stad inrijden.

We installeren ons weer op de camping waar we al eerder een paar nachten hebben gestaan. Morgen gaan we langs Mien en Fred om hun te bedanken voor de goede zorgen en rijden daarna via de Plenty Highway (gewoon een gravelweg) een kleine 500 km richting Cairns.