• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

10 december tot 5 januari 2012

Zaterdag 10 t/m maandag 12 december Melbourne S 37 56 116 E 145 09.628

Na een heel summier ontbijt, er was alleen wat brood, jam en oploskoffie, brengt het hotel ons naar Apollo waar onze Tierelier met smart op ons staat te wachten. Zo leeg als het terrein was toen we daar 5 weken geleden de camper kwamen brengen, zo vol is het er nu. Het blijkt dat volgende week de schoolvakantie van start gaan en het hier dan dus hoogseizoen is. Het is de zomervakantie en duurt zes weken, voorlopig kunnen we dus op veel drukte rekenen.

We nemen hartelijk afscheid van het personeel van Apollo en rijden naar een winkelcentrum om daar onze voorraden weer op peil te brengen. Vervolgens rijden we naar een camping aan de oostkant van de stad en installeren ons daar voor 2 dagen. We doen de was en ruimen de boel weer op de plaats waar het hoort. Dit is altijd een behoorlijk karweitje, omdat we natuurlijk klein behuisd zijn, heeft alles zo zijn vaste plek en moet het ook nog op een bepaalde manier opgeborgen worden, anders past het niet in de kasten. Verder doen we het rustig aan, na 5 weken elke dag vroeg op en veel rijden hebben we dat wel verdiend.

Op maandag moeten we zoals gebruikelijk om tien uur de camping af zijn, de boot naar Tasmanië vertrekt pas om 19.30 uur, we hebben dus even de tijd. We parkeren ergens langs het strand, we koken eens voor de verandering tussen de middag en gaan om half vijf richting de boot. We moeten daar om 5 uur zijn, ja en dan begint het wachten, we zijn duidelijk niet de enige die naar Tasmanië willen. Er staan rijendik auto's, campers, aanhangers en auto's zo vol geladen dat we ons even in India wanen. Iedereen wordt gecontroleerd, er mag beslist geen fruit, groente, alcohol, wapens of drugs meegenomen worden. Natuurlijk hebben wij fruit, we mogen dat nog op de boot meenemen maar moeten het daar opeten, of anders weggooien wordt ons streng medegedeeld. Gasflessen worden uit de campers gehaald en in aparte kooien geplaatst, die een speciale plaats op de boot krijgt. Als de controleur onze 3 flessen ziet, weet hij niet goed wat hij eraan moet. Hij tilt ze allemaal even op, 2 flessen zijn helemaal leeg en één half vol, blijkbaar is dat geen bezwaar want we mogen onze flessen gewoon in de camper laten staan. Eindelijk mogen we het terrein op rijden en moeten ons inchecken, dat gebeurd aan de hand van ons paspoort. Omdat we telefonisch geboekt hebben, zijn onze namen iets anders geworden, zo heet Paul Smek en ik Loanan, in eerste instantie worden we dan ook niet herkend in het systeem. Maar als we uitgelegd hebben dat de namen verkeerd zijn, begint er een lichtje bij de beambte te branden en mogen wij na een poosje toch door. We moeten ons achter in de rij aansluiten. Even is er nog wat consternatie, of dat we te hoog zouden zijn, er hangt een bord 3.9 meter, wij zijn 3.5 meter, heel langzaam rijden we eronder door, maar we hebben ruimte zat en kunnen dus zonder problemen het schip op. Na heel lang wachten, mogen we dan eindelijk het schip oprijden en krijgen we een mooi plaatsje vooraan, helaas mogen we niet in de camper blijven en moeten we naar boven naar het passagiersdek. Alleen de honden mogen benedendeks blijven, ze worden in bepaalde kooien gestopt en blaffen er allemaal behoorlijk op los. Hier willen we toch liever niet zijn vannacht, die arme honden weten niet wat ze overkomt en zullen wel de hele nacht blijven blaffen.

P1110124 [foto's website]P1110119 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



oprit naar de buik van het schip                                                                                                       Melbourne vanaf de boot

Dinsdag 13 en woensdag 14 december Sulphur Creek S 41 05.654 E 144 40.779 (171 km)

De boottocht zelf is rustig, we hebben een soort vliegtuigstoel tot onze beschikking, alleen dan wel één die veel meer ruimte heeft dan in een vliegtuig. Paul kan niet slapen, maar ik doe mijn luisterboek in en ben eigenlijk meteen vertrokken. Natuurlijk slaap je niet zo lekker als in je eigen bedje, maar het is te doen. Rond half 5 meren we aan in Devonport, waar we nog een uurtje moeten wachten voordat we ons naar onze auto's mogen begeven. Omdat we zo mooi vooraan staan, mogen we als eerste het schip verlaten, nou ik kan je verzekeren dat dat, na later blijkt, een behoorlijk pluspunt is. Aan het einde van het terrein worden we staande gehouden, door de Security, men wil de camper van binnen zien, even controleren of er fruit of andere verboden waren aanwezig zijn. Ik moet de koelkast open doen, oh er ligt nog een pak wijn, was ik helemaal vergeten, maar blijkbaar ziet ze het niet voor wijn aan en zegt niks en zo mogen wij Tasmanië inrijden, met wijn, bier, een paar stuks fruit.

We zoeken een plaatsje en gaan eerst even een kopje koffie zetten, terwijl we dat drinken, zien we de rij auto's geduldig staan wachten tot ook zijn gecontroleerd, zijn wij even blij dat we als eerste van de boot waren, er werd door de controleurs, op ons gewacht en niet andersom.

We rijden een beetje langs de kust en zoeken al gauw een plaatsje, we zijn moe, het is mooi weer en gaan even onze ogen dicht doen.

We staan mooi aan zee en besluiten om nog maar een dagje te blijven, gewoon even niks.

DSC04150 [1024x768]ergens onderweg

Donderdag 15 december Marrawak S 40 54.592 E 144 40.889 (171 km)

Tijd om weer een stukje te rijden, hoe verder we van Devonport vandaan komen des te stiller wordt het op de weg, de vierbaansweg veranderd al gauw in een smalle tweebaansweg. We rijden naar de Tafelberg, die inderdaad wel op de “echte” lijkt, we maken een wandeling naar een vuurtoren, die we vanbinnen kunnen bezichtigen. Maar we hebben geen geld bij ons en moeten het dus aan ons voorbij laten gaan. We rijden over de Bass Highway verder naar het westen, tot we bijna de Zuidelijke Oceaan inrijden. Hier kan het behoorlijk stormen, de wind heeft hier vrijspel, het eerste land wat aan de andere kant van de oceaan ligt is Argentinië. De westkust wordt dan ook weinig bewoond. We overnachten bijna in de Zuidelijke Oceaan, zo dichtbij staan we er, gelukkig laat de wind het vandaag afweten en is het er heel goed toeven.

DSC04096 [foto's website]DSC04095 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

heel aparte bomen                                                                                                                            geparkeerd tussen de papavervelden

Vrijdag 16 december Corinna S 41 37.243 E 145 07.478 (133 km)

Voordat we wegrijden maken we nog een strandwandeling van 2,5 uur, het strand bestaat merendeel uit zand maar er zijn ook rotsen aan het eind, wij lopen het stuk zandstrand tot aan de rotsen, vandaar die 2,5 uur. Het weer is heerlijk, een lekker zonnetje en weinig wind, als dit een plaats aan de Nederlandse kust was geweest, had het hier nu vol geweest met wandelaars en zonaanbidders, nu lopen wij hier helemaal alleen.

We verlaten de verharde asfaltweg en rijden een gravelroad op, om toch een beetje van het westen van Tasmanië te zien, moet dit wel. Er is zo weinig verkeer en bewoning dat er alleen maar gravelroads zijn. De eindbestemming is Zeehan, 150 km gravelroad. De weg valt reuze mee, het is geen wasbord, we kunnen dan ook makkelijk een snelheid van 60 km per uur halen. Na een uurtje komen we in de bergen en daar wordt het toch even iets anders, de weg wordt heel smal, bochtig en soms heel steil. Soms moet ik terug in zijn eerste versnelling om boven te komen, op deze stukken hebben ze de weg van asfalt voorzien, dit om rare glijpartijen te voorkomen. Er rijden ook vrachtwagens, je ziet ze al van verre komen, ook al zitten er nog zoveel bochten in de weg, de stofwolken die ze achterlaten zijn een waarschuwing dat ze eraan komen. Ook deze chauffeurs rijden veel te hard, zodat ik soms bang ben dat ze zo bij ons naar binnen komen rijden, wat gelukkig niet gebeurd.

In Corinna moeten we met het veer mee, maar dat gaat even niet door, we zijn te zwaar. Er kan max. 6,5 ton op deze pont, wij zijn 10 ton, er wordt wat heen en weer gebeld, maar het gaat niet en wij willen wel graag droge voeten houden. Blijft ons niets anders over dan 100 km om te rijden. Maar dat gaan we vandaag niet meer halen, we rijden nog een stuk over de gravelroad en parkeren ergens op een doodlopende zijweg.

DSC04112 [1024x768]Zaterdag 17 en zondag 18 december Lake Burbury S 42 12.412 E 145 37.301 (200 km)

Als we de weg willen oprijden moeten we stoppen omdat er een auto aankomt, het is welgeteld de zesde sinds we hier gister zijn aangekomen. De weg blijft bergachtig, veel bochten en soms erg steil, maar wel met mooie vergezichten.

In Queenstown doen we boodschappen in een plaatselijke supermarkt en rijden naar Lake Burbury, waar we twee nachten blijven staan.

DSC04152 [foto's website]DSC04121 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 honderd km om over een gravelweg                                                                                            een beetje gravel op de auto

Het is een mooie plek, we staan direct aan het mooie meer en het weer werkt ook mee, lekker buiten zitten en genieten van het prachtige uitzicht. Er staat nog een stel op deze plek, Elisabeth en Manfred. Zij blijven hier tot eind maart staan en komen hier al jaren de zomer doorbrengen. Manfred gaat elke dag vissen en vangt veel vis, met name regenboogforel. Volgens Elisabeth is de vis uit dit meer de lekkerste van heel Tasmanië. Een keer per week gaan ze naar Queenstown om daar boodschappen te doen, verder leven ze van de vis die Manfred vangt. Hij gaat met de boot naar een eilandje, waar hij met een motorzaag bomen kapt voor een houtvuur, waar hij zijn forel “koud” op rookt, verder hebben ze nog veel manieren om de vis te bereiden en allemaal even lekker. Natuurlijk krijgen wij ook wat vis, als we vertellen dat we niet weten hoe die schoongemaakt moet worden, leert hij ons dat even. Nou hoeft Paul alleen nog maar een hengel te kopen en dan kunnen wij ook zelf gevangen forel eten.

DSC04201 [foto's website]DSC04169 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ergens onderweg                                                                                                                                Elisabeth en Manfred

Maandag 19 december Lake St. Claire S 42 06.950 E 146 10.642 (120 km)

Het weer is duidelijk omgeslagen het is koud en het regent pijpenstelen, Manfred komt terug van het vissen, helemaal ingepakt in zijn camouflagepak, maar hij heeft het duidelijk niet koud. We nemen afscheid van deze aardige mensen en krijgen nog als afscheid een speciaal stukje hout mee, Huon pine, dit is een boomsoort die alleen op Tasmanië voorkomt. De boomsoort is bijna uitgestorven, vroeger werd deze boom veel voor de botenbouw gebruikt, dit omdat hij zeer goed waterafstotend is en hij een bepaalde geur verspreid die de mosselen en andere schelpdieren op afstand houdt, ook vliegen houden niet van de geur. We krijgen nog een verse en een koud gerookte forel mee.

's Avonds eten we forel, die we vanmorgen van Manfred gekregen hebben, hij smaakt inderdaad verrukkelijk, heerlijk zacht en heeft een volle smaak. De gerookte forel verwerken we in de sla en is één van de lekkerste vissen die we ooit gegeten hebben, jammer dat hij al zo snel op is.

Omdat we in een Nationaal Park zitten, mogen we niet wild kamperen, dus moeten we op een camping, waar ik steeds meer een hekel aan krijg. Ook deze is duur voor het gene wat je krijgt, het is niet meer dan een parkeerplaats met stroom. Als je je hand uit het raam steekt kan je zo je buurman, die in zijn camper zit, een hand geven. Oke je hebt dan ook nog toilet en douche maar die hebben we zelf ook aan boord, maar goed het is niet anders.

DSC04217 [foto's website]DSC04207 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



heel mooi gekleurde rotsen

Dinsdag 20 december Hamilton S 42 33.544 E 146 49.843 (187 km)

De weg die we rijden is mooi en zeer afwisselend, we rijden door berglandschappen met behoorlijke klimmetjes en door mooie dalen en valleien. We willen in Hamilton boodschappen doen, het staat wat dikker op de kaart aangegeven dus we denken dat de stad ook wat groter is. Nou, daar vergissen we ons behoorlijk in, we lijken wel een stel beginnelingen de “stad” blijkt een dorp te zijn met helemaal niets.

We rijden door naar New Norfolk wat gelukkig een wat grotere plaats is, we kunnen onze voorraad weer aanvullen en doen in de Woolworth boodschappen. Deze supermarkt heeft momenteel een actie die ons wel aanspreekt, als je voor $ 30,00 of meer koopt, krijg je, bij bepaalde benzinepompen, acht cent op een liter brandstof korting, tot een maximum van 150 liter. Nu lust onze Tierelier wel wat dus we tanken nu elke keer 150 liter en dat scheelt toch een slok op een borrel.

We rijden terug naar Hamilton en brengen daar de nacht door, heerlijk rustig langs een rivier.

DSC04229 [foto's website]DSC04227 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

regenval is hier bijna 2 meter in een jaar een overnachtingsplaats

Woensdag 21 en donderdag 22 december Lake Pebber S 42 47.232 E 146 03.620 (126 km)

De weg naar Strathgordon is doodlopend, erg heuvelachtig, maar zeker de moeite waard om te doen. Aan het einde is een dam die het water tegenhoudt van Lake Pedder die dienst doet voor de elektriciteitsvoorziening. Vroeger was het een klein meertje, in de jaren '70 heeft men vier dammen gebouwd van behoorlijke omvang en nu is het meertje een meer geworden. Gelukkig heeft men niet hele dorpen of steden moeten ontruimen, zoals wel in andere landen gebeurd, hier woont namelijk geen sterveling. Toen de dam gebouwd was heeft men het plan opgevat om aan de oevers een strand te maken. Op het moment dat het strand klaar was, was er nog geen water te bekennen en lag het strand er maar zielig bij zo midden in het land. Er werden natuurlijk veel grappen over gemaakt, maar toch toen eindelijk het water zijn hoogste punt had bereikt, lag het strand precies waar het moest liggen en daar verblijven we 2 dagen en het is er heerlijk toeven.

We maken een wandeling naar een top van een berg en hebben fantastisch uitzicht over het meer, wat zich ver voor ons uitstrekt.

DSC04262 [1024x768]

 

Vrijdag 23 december Hamilton S 42 33.544 E 146 49.843 (157 km)

We rijden verder tot aan een van de dammen, we komen langs het dorpje Strattgordon, wat geheel uitgestorven is. Er staan de mooiste villa's maar allemaal leeg, de tennisbaan is verwaarloosd, de netten hangen over de grond. Het is duidelijk dat hier de mensen hebben gewoond die aan de dam hebben gewerkt, maar sindsdien staat het leeg, misschien woont er nog een eenzame onderhoudsmedewerker, maar dat is dan ook alles.

Op de dam heeft men een activiteit bedacht, je kan je aan een touw 140 meter naar beneden laten zakken. Er staan zelfs mensen te popelen om dit te gaan doen. Tot onze verbazing staat er ook een vrouw van ver in de zestig bij, het is te zien dat ze het doodeng vindt, maar toch gaat ze naar beneden, knap hoor!! Ook worden wij gevraagd om deel te nemen aan deze activiteit, Paul vindt het niks, die wil dan echt jumpen en ik durf amper over de rand heen te kijken, zo hoog is het, laat staan dat ik eroverheen klim.

We rijden dezelfde weg weer terug die we eergisteren ook gereden hebben.

DSC04267 [foto's website]DSC04263 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

een dam van 140 meter hoog

Zaterdag 24 t/m dinsdag 27 december Hobart S 42 49.870 E 147 17.244 (70 km)

We parkeren voor een paar nachten op een showground, op 7 km afstand van Hobart, de hoofdstad van Tasmanië. De kerst staat voor de deur en we willen dat zonder ons te verplaatsen vieren. De showground is eigenlijk hetzelfde als een camping, je hebt er stroom en er zijn douches en toiletten en zoals het hoort in Australië, je staat hutje aan mutje. Het voordeel is dat we dicht bij de stad staan en we bereik hebben, zodat we met de kinderen kunnen skypen met de kerst.

Eerste kerstdag doen we eigenlijk niets, we zitten lekker buiten in het zonnetje en fietsen een stukje zomaar voor de lol.

Tweede kerstdag, fietsen we naar Hobart, er is een mooi fietspad langs het spoor, wat niet zo heuvelachtig is als de autoweg en mooi afgezonderd van het verkeer. We hebben gehoord dat er allerlei festiviteiten zijn, ivm een zeilrace, van Sydney naar Hobart. Als we daar aankomen is er niets van enig festival te bespeuren, wel zijn alle winkels open, het is Boxing day, uitverkoop. Het is een drukte van belang, de winkels puilen uit van het publiek, wat voor een keertje wel weer eens wat heeft. Als we terug fietsen hebben we wind tegen en moeten we een lange heuvel op, maar toch valt het niet tegen en vinden we het zelfs lekker om weer eens te fietsen.

DSC04289 [foto's website]DSC04285 [foto's website]

Woensdag 28 december Gordon S 43 15.694 E 147 14.554 (64 km)

Tijd om ons weer eens te verplaatsen, we rijden verder naar het zuiden, waar we op een vrije kampeerplaats direct aan het meer overnachten. De zon schijnt volop en we zitten nog lekker een paar uurtjes buiten voor het echt afkoelt.

Donderdag 29 en vrijdag 30 december Dunalley S 42 53.647 E 147 48.278 (142 km)

We kamperen op het terrein van een hotel, helemaal gratis, we kunnen gebruik maken van de toiletten en we hebben uitzicht op een bay, zeker niet slecht.

We bezoeken Eaglehawk Neck, hier zijn diverse dingen te bezichtigen, als eerste lopen we naar een Blowhole, hier wordt het water meters hoog de lucht ingestuwd, het is en blijft een mooi gezicht, ook al hebben we nu al een paar keer een Blowhole bezocht.

Dan is er nog de Waterfal lbay en de Devils Kitchen, die erg lijkt op de pancakes in Nieuw Zeeland, allemaal even mooi. Als laatste bezoeken we nog de Tessellated pavement hier lijkt wel of er een metselaar aan de gang is geweest en er een mooi egaal vloertje heeft gemetseld. Maar dat is echt niet zo, al zou je dat zo geloven, alles is door de zee zo gemaakt.

Omdat we de hele dag nodig hebben gehad om alles goed te bekijken, rijden we terug naar het hotel, waar we afgelopen nacht ook hebben gestaan.

 DSC04394 [foto's website]DSC04371 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag 31 december Coles Bay S 42 05.770 E 148 14.044 (163 km)

Oudjaarsdag, dit jaar geen oliebollen, de Australiërs doen daar niet aan, ik heb wel heel even overwogen om wat te bakken, maar heb het weer snel verworpen, het is gewoon te veel gedoe.

We staan wel weer op een mooie plek, met uitzicht op zee. Naast ons staan wat jongelui, die een beetje luidruchtig lijken, ze draaien luide muziek en rijden met knallende brommers over het terrein, het zal wel een onrustige nacht worden.

Oudejaarsavond brengen we door met wat blokjes leggen (Rummikub) een lekker hapje en een glaasje wijn. Om 12 uur wordt er, door de jongens naast ons, heel hard HAPPY NEW YEAR geroepen en we zien wel geteld 2 vuurpijlen en wat SOS pijlen de lucht in gaan. Om 10 over 12 is alles stil en donker, wij als “oudjes” zijn nog de enige die wakker zijn, ook de jongens naast ons horen we niet meer.

DSC04420 [foto's website]DSC04468 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



het lijkt wel neergelegd                                                                                                                     mooie rotskusten

Zondag 1 januari Lagoons Beach S 41 03.903 E 148 17.725 (100 km)

Omdat we verder geen visite verwachten, rijden we maar weer een stukje noorderlijker.

DSC04503 [foto's website]DSC04494 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Apsley river waterhole and gorge                                                                                                   een beetje nat

Maandag 2 januari Cosy Corner S 41 13.234 E 148 16.876 (68 km)

We blijven noorderlijker rijden langs de kust, het is echt schoolvakantie, de overnachtingsplaatsen langs de kust zijn behoorlijk vol. De meeste vakantiegangers hebben zich op deze plaatsen voor enkele weken geïnstalleerd, wat zeker geen slecht idee is, tenslotte sta je hier gratis en je mag er 30 nachten blijven staan. Wij vragen ons af wie dat gaat controleren, want er is helemaal geen registratie of iets dergelijks. We moeten dan ook diverse kampeerplaatsen af voor we een plaatsje hebben gevonden op één van de vrije plaatsen.

DSC04541 [1024x768]

Dinsdag 3 januari Derbypark S 41 08.559 E 147 47.894 (109 km)

Voor we wegrijden maken we nog een strandwandeling, een klauterpartij door en over rood gekleurde rotsen.

In Derby is heel weinig te doen, het hele dorp staat te koop, er zijn nog maar weinig mensen die hier wonen, winkels en restaurants zijn allemaal dicht, het lijkt wel een spookstad. Alle jeugd is naar de stad vertrokken, voor een betere toekomst.

DSC04525 [foto's website]DSC04504 [foto's website]

Woensdag 4 januari Evandale S 41 34.296 E 147 15.275 (130 km)

Ondertussen rijden we weer naar het westen, we hebben nu nog een week in Tasmanië en willen nog een paar Natuurparken bezoeken, Maar daarover in een volgend verslag meer.

DSC04569 [foto's website]DSC04585 [foto's website]