• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

25 november tot 10 december 2011

Noorder Eiland 25 november t/m 9 december 2011.

De overtocht is echt schitterend, we hebben een plekje op het voordek, met een mooi uitzicht. Het weer blijft zonnig, alleen steekt er een harde wind op, zodat we bijna van het dek worden geblazen, we worden dan ook door de bemanning verzocht om het voordek te verlaten i.v.m. de harde wind, het wordt duidelijk te gevaarlijk hier. Het ontschepen gaat vrij soepel en voor we het weten rijden we het Noorder Eiland op. De havenstad Wellington is behoorlijk druk, we blijven daar dan ook niet dralen en rijden met gezwinde spoed de stad uit, op naar het rustige platteland.

DSC03418 [foto's website]DSC03381 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het Noorder Eiland is heel anders dan het Zuider Eiland, hier zijn de bergen duidelijk lager en er is op een paar bergen na, geen sneeuw op de toppen te bekennen. De heuvels zijn van zoveel verschillende kleuren groen, dat je je ogen uitkijkt. Er zijn veel schapen in dit gedeelte van het eiland, het is hier zo rustig dat ze elke keer schrikken als wij aan komen rijden en dan met een spurt het weiland inrennen. Eén keer liepen er allemaal lammeren op de weg, zonder herder of zo. De arme beestjes wisten niet waar ze zo gauw naar toe moesten en hebben wel een paar kilometer voor ons uit gerend, totdat er eindelijk een zijweggetje kwam en ze daarin konden vluchten.

DSC03505 [foto's website]DSC03491 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We rijden via het mooie Lake Taupo naar Rotorua, dit is het vulkanisch gebied van het Noorder Eiland. Onderweg bezoeken we vier geothermische attracties, verreweg de mooiste is in Orakei Korako. Om er te komen moet je met een boot de rivier over, wat slechts enkele minuten duurt. Je maakt dan een wandeling van een uur, langs een geiser, warmwaterbronnen en modderpoelen. De kleuren die hier in het gesteente zitten zijn werkelijk schitterend, overal komt er stoom uit de grond het is echt geweldig, om dit natuurverschijnsel van nabij te aanschouwen. In Rotorua bezoeken we het Whakarewarewa Thermal Area, het park stelt heel weinig voor, of zijn wij misschien een beetje verwend? Maar er is wel een heel mooie geiser, de Puhutu genaamd, die tot 30 meter hoog het water de lucht in kan spuiten. Als wij er zijn doet hij behoorlijk zijn best, maar hij komt niet tot de 30 meter, maar het is toch spectaculair gebeuren. Soms staat de wind onze kant op en dan worden we behoorlijk nat, je zou dan verwachten dat het warmwater is, maar dat is niet zo het water is zelfs koud!! Na al deze parken te hebben bezocht houden we de geisers even voor gezien.

DSC03777 [foto's website]DSC03775 [foto's website]

DSC03933 [foto's website]DSC03840 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als we in Rotorua boodschappen doen hangt er een zwavellucht, niet echt ernstig maar het is duidelijk aanwezig. Het blijkt dat deze lucht hier permanent hangt, veroorzaakt door de gassen die hier constant uit de grond komt.

DSC03478 [1280x768]

De eerste bewoners van Nieuw Zeeland zijn de Maori's, Zij zijn in een heel ver verleden, vanaf omliggende eilandjes, met bootjes de zee overgestoken en hebben zich hier gevestigd. Toen in 1642, de Nederlander, Abel Tasman Nieuw Zeeland ontdekte, stuitte hij op grote tegenstand van de Maori's. Tasman verloor 4 zeelieden en noemde de plaats waar hij aan land was gekomen, de “moordernaarsbaai”. Hij liet Nieuw Zeeland voor wat het was, er was daar volgens hem, niets te halen. Meer dan 100 jaar later (1769) werd Nieuw Zeeland opnieuw ontdekt door James Cook en sinds die tijd is het in Engelse handen.

DSC03569 [foto's website]DSC03576 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Maori's hebben altijd tegenstand geboden, maar waren niet tegen de overmacht van de blanken opgewassen en zo zijn zij ook onderdrukt en hebben tot nu toe weinig te vertellen in Nieuw Zeeland. Toch hebben de Maori's een beetje van hun eigen cultuur weten te behouden en hebben ze hun eigen gewoontes en regels. Zo hebben ze houten huizen, waar iedereen welkom is, de zogenaamde gemeenschapsruimtes, hier worden vaak bijeenkomsten georganiseerd, waar wordt gezongen en verhalen worden verteld. Als de mannen elkaar ontmoeten worden er niet alleen de handen geschud maar ook de neuzen tegen elkaar gedrukt, als teken van begroeting.

DSC03526 [1280x768]

De wegen in Nieuw Zeeland zijn perfect, ondanks dat deze in verhouding weinig worden gebruikt. Na elke afslag staat er een pijl op de weg welke rijrichting hier wordt aangehouden, links, wel een goed idee, met al die Europese, Amerikaanse en Canadese toeristen die hier met campers, of huurauto's, in de rondte rijden. Bij een wat scherpere bocht staat de aanbevolen snelheid aangegeven, om veilig de bocht door te komen. Als je het rijgedrag van de Nieuw Zeelanders bekijkt is dat wel nodig, als ze 100 mogen rijden dan doen ze dat ook, niet meer en niet minder. Je moet er niet aan denken wat er gebeurd als 100 blijven rijden in sommige bochten, vooral vrachtwagens scheuren graag door en rijden vaak meer dan de toegestane 100 km. Bij wegopbrekingen mag je vaak maar 30 km en dat wordt dan ook keurig aangehouden, er staan vast behoorlijke boetes op overtredingen hiervan.

DSC03668 [foto's website]DSC03690 [foto's website]

Ondertussen zijn we Auckland al gepasseerd en hebben we vrienden van familie opgezocht. Siem en Rie Timmer, die meer dan 40 jaar in Zimbabwe hebben gewoond, ze zijn als het ware het land daar uitgevlucht en hebben zich nu in Nieuw Zeeland gevestigd. Ze zijn beide al dik in de 70 en hebben alles wat ze bezaten achter moeten laten, om in Nieuw Zeeland alles opnieuw te moeten opbouwen, we hebben groot respect voor deze mensen.

DSC03979 [foto's website]DSC03964 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We rijden verder naar bijna het uiterste topje van het Noorder Eiland, Cape Reinga, (voor Mauri's Te Rerenga Wairua – de ontmoetingsplaats) hier gaat de Tasmanzee over in de Pacific Oceaan, de vrouwelijke zee ontmoet de mannelijke zee en de op elkaar botsende golven weerspiegelen het ontstaan van nieuw leven. Voor Mauri's is dit de plaats waar je na je dood vertrekt naar het eeuwige thuis. Helaas laat het weer het een beetje afweten, er hangt een dichte mist. We besluiten toch maar een wandeling te maken naar de vuurtoren, die pas uit de mist tevoorschijn komt als we er pal voor staan. Gelukkig trekt de mist even later een beetje weg en zien we een prachtige baai en de grote oceaan voor ons liggen. Er is hier een alternatieve route, de Ninety Mile Beach, dit is een weg over het strand van 210 km , uiteraard alleen te berijden met eb. Deze weg wordt veel gebruikt door bustours en 4wheeldrive's. Wij mogen er niet op, want wij rijden in een huurcamper en daarmee mag je deze route niet rijden, wij kunnen ons daar wel wat bij voorstellen.

DSC04033 [foto's website]DSC04014 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We rijden via de westkust verder naar het zuiden, er is een speciale toeritische route die echt de moeite waard is, lekker over landweggetjes en door mooie glooiende heuvels, we genieten volop. Voor we het weten staan we alweer in Auckland en moeten we de camper inleveren, onze vakantie in Nieuw Zeeland zit er al weer op. De camper wordt grondig op schade nagekeken, maar die hebben we gelukkig niet, na de laatste afrekening worden we keurig door Apollo naar het vliegveld gebracht en na een goede vlucht van 3,5 uur landen we in Melbourne.

DSC03821 [foto's website]DSC03817 [foto's website]