• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

30 oktober tot 25 november 2011

Zaterdag 30 oktober t/m woensdag 2 november

Op zaterdag halen we, sinds hele lange tijd, de fietsen uit de camper en fietsen naar het dorp voor boodschappen. De weg is heuvelachtig en er staat nog steeds een harde wind, maar het is heerlijk om weer eens op de fiets te zitten.

Jammer genoeg begint het even later te regenen en zo zitten we de rest van het weekend gewoon binnen. Heel soms komt er een auto het terrein oprijden en lopen de inzittende even naar het strand, maar ze houden het allemaal al gauw voor gezien.

De rest van de dagen besteden we aan de camper schoon te maken, de was te doen en alles in te pakken voor Nieuw Zeeland. Zonder problemen parkeren we onze Tierelier bij Apollo, we staan daar op een mooi plekje achter een hek. Elke dag is het bureau open en daarmee hebben we een goede bewaking.

We worden door het hotel opgehaald en installeren ons op een ruime kamer, het weer is nog steeds knudde, we brengen daarom de dag door voor de TV en doen verder niet zo veel.

Donderdag 3 november Christchurch – Nieuw Zeeland

We worden om half 5 door de wekdienst van het hotel gewekt, om vervolgens om vijf uur naar het vliegveld gebracht te worden, een zeer goede service van het hotel. Om kwart over 7 gaan we de lucht in, om vervolgens zo snel in Sydney te zijn, dat we zeker een half uur rondjes vliegen, voor we mogen landen. We moeten met de pendelbus naar het internationale vliegveld, maar alles is keurig geregeld en voor we het weten zijn we voorbij de douane en staan we bij de beveiliging. Hier blijkt dat Paul de hoofdprijs heeft gewonnen en mag hij met een aardige jongedame mee. Hij hoeft zich nog net niet helemaal uit te kleden, wel wordt hij beklopt en betast, wel jammer voor Paul, dat dat nou weer net door een man wordt gedaan. Er wordt met een speciaal apparaat stofdeeltjes uit zijn zakken, kleren en bagage gehaald, waarna het wordt ingescand op kruitsporen, drugs en nog meer van dit soort duistere zaken. Natuurlijk is hij helemaal clean en mogen we onze reis gezamenlijk voortzetten. Het is vandaag waarschijnlijk oudemannen dag bij de beveiliging, want even later wordt er een oudere man in een rolstoel aangehouden en hij krijgt dezelfde behandeling als Paul. Onze reis verloopt verder zonder problemen, de douane afhandeling gaat zeer soepel, we krijgen zonder problemen een gratis visum voor 3 maanden. We nemen een taxi naar het motel wat we geboekt hebben en wandelen daarna naar een winkelcentrum om daar wat te eten en onze eerste inkopen in Nieuw Zeeland te doen.

P1100789 [foto's website]P1100788 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 



            AH heeft hier een winkeltje in een winkel

Vrijdag 4 november Christchurch

Het campervehuurbedrijf is ergens bij het vliegveld gevestigd. We besluiten geen dure taxi te nemen, maar de bus. Na een kwartier lopen zijn we bij de bushalte, we zien de bus voor onze neus vertrekken, aangezien hij maar eens in het uur gaat, zijn we genoodzaakt een uur te wachten op de volgende. Ondertussen begint het te waaien en te regenen en daalt de temperatuur behoorlijk, als de bus dan eindelijk gearriveerd, zijn we beide door en door koud. De buschauffeur vertelt ons waar we moeten uitstappen, we lopen 10 minuten in de stromende regen, maar bij aankomst blijkt dat we bij het verkeerde verhuurbedrijf zitten. We staan bij Maui campers en dat is echt geen Apollo, deze zit aan de andere kant van het vliegveld en dat is een behoorlijk stukje lopen, eigenlijk te ver vind de mevrouw achter de balie van Maui. Zo worden we door Maui campers keurig naar Apollo campers gebracht, zonder een cent te betalen en dat terwijl het concurrenten zijn van elkaar!!

Bij Apollo moeten natuurlijk weer de diverse papieren worden ingevuld, maar dan krijgen we eindelijk ons tijdelijke huis op wielen te zien. We hebben een 4 persoons camper geboekt, maar we krijgen een 6 persoons en dat voor ons tweeën wat een ruimte zeg. Hoewel ik er niet aan moet denken om hier met 6 personen in te zitten dan wordt het echt wel dringen hoor. Nadat we boodschappen hebben gedaan rijden we naar een camping en installeren ons in de camper.

Zaterdag 5 november Timaru (169 km)

Zoals bij ons zo vaak gebeurd, gaat niet alles in één keer goed, we moeten eerst langs Apollo, omdat de waterpomp het gisteravond heeft begeven. We worden meteen geholpen en na een uurtje sleutelen doet de pomp het weer en kunnen we aan onze reis door Nieuw Zeeland beginnen. We rijden naar het zuiden, de weg is zeer goed, maar niet echt spectaculair, later in de middag parkeren we in Timaru. Een aardig plaatsje direct aan de kust, we lopen het stadje in, maar daar is weinig te beleven. Het is 3 uur in de middag maar de winkels zijn allemaal al dicht en daardoor heeft het dorp een verlaten en sombere indruk, wel een beetje jammer, want de ligging is gewoon mooi, je zou er heel veel van kunnen maken.

DSC01563 [foto's website]DSC01554 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 6 november Lake Alexandrina (117 km)

We verlaten de kust en rijden het binnenland in, meteen wordt het een stuk stiller op de weg, het is natuurlijk zondag wat ook wel wil helpen wat de drukte betreft. Het landschap veranderd, in de verte zien we de eerste hoge met sneeuw bedekte bergen voor ons oprijzen, zo mooi!! We rijden langs het Lake Tekapo en het Lake Pukaki, beide hebben een heel bijzondere kleur, een beetje bauwgroen, het doet ons denken aan Lake Louise in Canada. De kleur wordt veroorzaakt door mountain flour (rotsmeel) wat fijngemalen deeltjes zijn, die door de gletsjers worden aangevoerd en in het water blijven zweven. Het zijn één van de mooiste meren die we ooit gezien hebben, een aanrader dus.

DSC01570 [1280x768]

Bij Lake Alexandria vinden we een mooie plek om te overnachten, we staan helemaal alleen, direct aan het meer, zo mooi!! We maken nog een wandeling rondom het meer en zien zwarte zwanen in het water zwemmen, het is echt genieten.

DSC01607 [foto's website]DSC01579 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC01650 [foto's website]DSC01646 [foto's website]

Maandag 7 november Twizel (207 km)

We rijden naar Mount Cook, de hoogste berg van Nieuw Zeeland (3.764 meter), de weg ernaartoe is schitterend, waar je ook kijkt je ziet bijna alleen maar wit besneeuwde bergen. Bij deTasmangletsjers maken we diverse korte wandelingen, één dat we de gletsjer vanaf de hoogte kunnen zien en één waar we de ijsbergen vanaf ooghoogte kunnen aanschouwen. Regelmatig horen we gedonder en gespetter, als er weer een stuk van een ijsberg afbreekt en in het water beland. Het is weer een mooie ervaring die we niet gauw zullen vergeten.

DSC01783 [foto's website]DSC01761 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We installeren ons op een camping, onze apparaten moeten nodig aan het stroom. Deze camper is niet zo luxe uitgerust als onze Tierelier, we hebben, zolang we niet aan een paal staan, geen 240 volt, het is ook maar een klein batterijtje wat in deze camper staat.

DSC01795 [1280x768]

Dinsdag 8 november Kurow (92 km)

Alweer een schitterde rit langs de mooiste meren, Nieuw Zeeland bevalt ons uitstekend tot nu toe. We hebben in de korte tijd dat we nu hier zijn al zoveel gezien, alles is veel compacter, je hoeft niet, zoals in Australië, uren te rijden voor je ergens bent.

DSC01855 [foto's website]DSC01841 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC01879 [foto's website]DSC01873 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC01978 [foto's website]DSC01963 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 






De bijzondere Clay Cliffs

Woensdag 9 november Dunedin (238 km)

Vandaag bereiken we de kust, het weer is omgeslagen en het is koud en regenachtig. In Oamaru kopen we een 3G micro simcard met 2GB aan data voor in de ipad, we hebben nu voor precies één maand internetverbinding in de camper, wat we wel zo prettig vinden (als er tenminste dekking is, in de bergen gaat het dan niet lukken)

DSC02045 [foto's website]DSC02028 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                          

De Moeraki Boulders

Omdat het weer zo slecht is besluiten we nog wat verder te rijden en komen tot Dunedin. Op het schiereiland Otago Peninsula is een opvangcentrum voor pinguïns, in 1995 is het opvangcentrum opgestart er waren toen nog 400 geoloog-pinguïns, dit soort stond op het punt om uit te sterven. Nu na 16 jaar telt de populatie meer dan 8000, wat wel een succes mag worden genoemd. We krijgen enige uitleg en gaan dan in een busje naar de plaats waar de pinguïns hun nesten hebben en waar ze veel aan land komen. Er zijn allemaal loopgraven gegraven met daaroverheen een groen doek, overal zijn een soort hutjes met gaten waar vandaan je naar de pinguïns kunt kijken. Het is allemaal heel goed opgezet de pinguïns hebben totaal geen hinder van de toeristen die hier, bijna ondergronds, rondlopen. Als we weer in het open veld lopen hebben we geluk, er loopt bijna voor onze voeten, een pinguïn rond. Het blijkt dat hij staat te wachten op eten, wat inderdaad even later ook wordt gebracht, hij schrokt zijn vis naar binnen totdat hij bijna kokhalst en duidelijk genoeg heeft gehad, daarna loopt hij van ons vandaan en wil duidelijk niks meer van ons weten. Dit beestje blijkt één van de weinige pinguïns te zijn die eten aannemen, maar dat komt omdat hij in het verleden is verzorgd hier in het centrum.

DSC02150 [foto's website]DSC02147 [foto's website]

Donderdag 10 november Waikawa (229 km)

We nemen de zuidelijke toeristische route, een prachtige weg, die ons langs de mooiste vergezichten en prachtige baaien brengt. Soms moeten we een stukje van de weg af en over een gravelroad rijden, wat we eigenlijk niet mogen met onze huurcamper. Maar de weg is verder goed, zo rijden we naar de mooiste plekjes, waar diverse huurcamers geparkeerd staan, we zijn dus niet de enige die het rijverbod over gravelroads, aan hun laars lapt.

DSC02227 [foto's website]DSC02188 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 11 november Otatara (150 km)

Het laatste stuk over deze weg is net zo mooi als gister, het weer werkt ook mee, het is koud en er staat een stevige wind, maar het is droog, pas later in de middag gaat het regenen en wordt het zeer onaangenaam buiten. We installeren ons op een camping om de was te doen en onze batterijen weer vol te laden.

DSC02265 [foto's website]DSC02261 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Ook een manier om een afstand uit te leggen                                                                                Versteende boomstammen, die hier al miljoenen jaren liggen

Zaterdag 12 november Te Anau (219 km)

De weg naar Te Anau is niet erg spectaculair, onderweg maken we nog een wandeling door een regenwoud. Het is hier zo vochtig en nat, dat het mos dik op de boomstammen staat en het bos een speciale sfeer uitstraalt. Als we terug komen bij de camper, worden er een heel stel kano's uit een auto geladen. Een stel kinderen krijgt voor het eerst kanoles en moeten ondanks de kou toch het water in, gelukkig hebben ze allemaal een wetsuit aan, anders was het wel heel erg koud geweest.

DSC02309 [foto's website]DSC02287 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We parkeren even buiten het dorp voor de nacht, op een mooie rustige plek. Helaas krijgen we bezoek van de Ranger en worden we weggestuurd. Hier mogen we niet kamperen, ergens verderop staat inderdaad een bord dat het verboden is, er blijft ons niets anders over dan te vertrekken. De Ranger is wel zo vriendelijk ons een andere plek te wijzen, waar we wel mogen staan, het is wederom een mooie plek direkt aan een meer. Er staan al diverse kampeerbusjes, het zijn kleine busjes die door jonge mensen worden gehuurd. Deze jongeren hebben niet veel te besteden en proberen zo goedkoop mogelijk door Nieuw Zeeland te reizen. Ze staan nu ook buiten in de kou, met mutsen op, sjaals om en dikke jassen aan, maar toch zie je dat ze het naar hun zin hebben ze kletsen wat, koken vaak gezamenlijk en gaan vanwege de kou vroeg naar bed. Er zijn een paar stoere jongens bij, die duiken nog even de ijskoude rivier in om te badderen en zelfs hun haar wassen!!! Geweldig wat een prachtige mensen zijn dit, we hebben veel respect voor deze jongeren, die met zo weinig middelen zo veel kunnen doen.

Zondag 13 november Milford Sound (132 km)

De weg naar Milford Sound is een doodlopende weg van 121 km, deze is op de werelderfgoedlijst geplaatst, vanwege zijn gevarieerde landschap. We rijden inderdaad langs de mooiste bergmeren, ruige bergen, bergrivieren en watervallen. We maken diverse kleine uitstapjes in de vorm van wandelingen naar mooie uitzicht punten. De hele dag genieten we van het ene na het andere mooie uitzicht, overal waar je kijkt is het prachtig het is alleen maar genieten. We rijden zelfs zo hoog dat we langs een gebied rijden, waar nog sneeuw ligt. We zien de Kea , de enige bergpapagaai, de groenachtige kleur en de mooie tekening van zijn veren, maken de vogel heel bijzonder. Aan het einde van de weg moeten we door de 1200 meter lange Homer tunnel, waar ze wel heel lang aan gewerkt hebben, men begon met graven in 1935 en na 19 jaar was hij eindelijk klaar. Het verkeer wordt er met stoplichten geregeld, het is nl maar een éénbaansweg, als je de stoplichten tegen hebt zul je een kwartier moeten wachten. Wat zeker niet erg is, de omgeving is zo mooi dat je alleen maar kan genieten.

DSC02348 [foto's website]DSC02340 [foto's website]

Éénmaal in Milford Sound, boeken we een boottocht voor morgen en zoeken een camping op, wildkamperen is hier ten strengste verboden. De camping is vol, maar we kunnen we een plaatsje op de parkeerplaats krijgen voor € 25,--. Het is de enige camping dus ze kunnen vragen wat ze willen de mensen betalen toch wel, of ze moeten ervoor kiezen om de pas weer over te rijden en daar te gaan staan. Wij nemen de parkeerplaats, omdat we morgen om 10.15 uur gaan varen en geen zin hebben om die pas weer over te rijden.

DSC02439 [foto's website]DSC02424 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brr koud!!!                                                                                                                                          Kea die een aparte groene kleur heeft, hij eet graag het rubber van de auto's

Maandag 14 november Te Anau (122 km)

Als we wakker worden is het mistig, maar de zon komt er al snel bij. We hebben heel veel geluk wat het weer betreft, hier schijnt de zon maar 90 dagen in het jaar en daar is het vandaag eentje van. Het regent in dit gebied zelfs zoveel dat bovenop het zoute water een laag zoet water ligt van meer dan 3 meter.

De boottocht duurt 2 uur en 15 minuten en is spectaculair, de omgeving is schitterend, we zien de bergen zo het water in verdwijnen, de mooiste watervallen met op de achtergrond de wit besneeuwde toppen van de bergen zo mooi!! Maar we zien meer, er zwemt een dolfijn met ons mee, maar ook zeehonden, op de oever zien we drie kleine pinguïns naar het water huppen, wat een belevenis!! Voor we het weten staan we weer op de kade en is deze mooie tocht weer voorbij. En passant hoorde we op de boot dat de naam Milford Sound eigenlijk niet juist is, een sound is een inham die is ondergelopen met zeewater. En deze inhammen hier zijn gemaakt door gletsjers en heten daarom fjorden.

DSC02656 [foto's website]DSC02512 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We rijden dezelfde weg weer terug als gister en genieten ook op de terugweg van al dit prachtige natuurschoon.

DSC02675 [foto's website]DSC02557 [foto's website]

Dinsdag 15 november Makarura (303 km)

Als we alles willen zien van het Zuidereiland moeten we een beetje haast gaan maken, we moeten wat vroeger beginnen en wat langer doorrijden, anders komen we in tijdnood. De weg is en blijft mooi, de westkust is een schitterend gebied, het probleem hier is alleen dat er erg veel regent en dat is wat minder.

DSC02775 [foto's website]DSC02769 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                    

Een alpineweg met echte haarspeldbochten

Omdat we nu plaats hebben voor meerdere mensen besluiten we om eens een lifter mee te nemen. De eerste is een Ier, een aardige jongen die niet veel zegt, even later pikken we nog 2 Duitsers op, die een bergwandeling hebben gemaakt en nu terug willen naar hun auto, we leveren iedereen af op de plaats van bestemming en voelen ons goed dat we dit gedaan hebben. Even later staan er 3 meiden langs de kant van de weg, eigenlijk willen we niemand meer meenemen, omdat we ergens in het wild gaan kamperen en dat wordt dan lastig met lifters in je auto. Maar ze kijken ons zo smekend aan en het dreigt te gaan regenen, dus ach vooruit dan maar. We vertellen dat we wel ergens in het wild gaan overnachten, nou dat willen zij ook, ze hebben een tent bij zich dus dat is geen probleem. Na een uurtje stoppen we pal aan een meer, maar het is ondertussen gaan regenen en stormen, de temperatuur is behoorlijk gedaald, het het is echt vreselijk koud buiten. De meiden, die uit Amerika komen, zetten hun tent op maar zitten even later bij ons binnen thee te drinken, er komt even later ook nog een fietsster het terrein op, helemaal verwilderd, we konden haar niet zo buiten laten zitten, dus zij kwam het kippenhok vergezellen. Zo werd er in onze camper gekookt, de maaltijd genuttigd en verder de avond doorgebracht. Het was wel een drukte van belang en overal lag rotzooi, in de vorm van rugzakken en etenswaren, maar het was wel heel bijzonder en gezellig.

DSC02778 [foto's website]DSC02766 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ergens onderweg                                                                                                                               ik heb mijn wagen volgeladen........

Woensdag 16 november Gillespies Beach (246 km)

Ana, Meg en Suzi rijden met ons verder mee, voor Olivia de fietsster is geen plaats, maar dat vind ze niet erg. De zon schijnt en alles ziet er weer vrolijk uit, zelfs de temperatuur is al een stuk aangenamer dan gisteren.

De meiden wilden gisteren naar Haast, maar eenmaal daar aangekomen vragen ze of ze nog tot Fox Glacier mogen meerijden. Wij hebben daar geen problemen mee en zo rijden we met hier en daar een kleine stop voor een mooi uitzicht en een kleine wandeling naar de Fox Gletsjer.

In Fox Glacier nemen we afscheid van de meiden en is de rust weergekeerd. We rijden over een gravel road van 20 km naar Gillespies Beach, waar een prachtige kampeerplek is. We maken nog een mooie strandwandeling en genieten van de woeste zee.

DSC02867 [foto's website]DSC02791 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                               De Fox Glacier

Donderdag 17 november Rapahoe (247 km)

Het wordt misschien een beetje saai, maar de weg is en blijft mooi, het Zuidereiland heeft zoveel moois te bieden en het zit allemaal zo compact bijelkaar, dat het gewoon één groot feest is. Tijdens een strandwandeling vandaag, hebben we een pelsrob gezien, het beest lag heerlijk op het strand te zonnen en wij konden, op een paar meter na, bij hem komen, we konden hem bijna aaien. Toen Paul achter hem langs liep hief hij zijn kop op en hield Paul in de gaten wat hij deed, maar verder maakte hij zich niet druk. Nadat we wat foto's hebben gemaakt laten we hem weer met rust, het was een bijzondere ervaring.

DSC02982 [foto's website]DSC02915 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC03009 [foto's website]DSC03002 [foto's website]

Vrijdag 18 november Inangahoa swingbridge (197 km)

Vandaag alweer een mooie route, we rijden naar de Pancake Rocks, dit zijn rotsen die uit stroken kalksteen en repen zachtere kleisteen bestaan. Het zachtere kleisteen is door de jaren heen, door wind, regen en opstuivend zeewater weggesleten, het resultaat is een mooie rotsformatie die net op een stapel pannenkoeken lijkt. Er zijn ook onderaardse holen (blowholes) waar de golven onder grote druk naar binnen wordt gestuwd en met wolken stuifwater exploderen, een prachtig gezicht.

DSC03081 [foto's website]DSC03047 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC03135 [foto's website]DSC03085 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




De Blowholes                                                                                                                                       Heel veel "pannenkoeken"

Verder bezoeken we het Cape Foulwind, waar we de zeerobben ver beneden ons in de zee zien zwemmen en op de rotsen liggen. Het weer is koud, het stormt en regent, we blijven dan ook niet lang op deze koude rots staan en zoeken gauw de warmte van de camper weer op.

DSC03193 [foto's website]DSC03174 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We rijden naar Westport, een wat grotere plaats, slaan weer wat voorraad in voor een paar dagen en rijden de bergen in, richting het westen.

Zaterdag 19 november Gore Bay (347 km)

Ook vandaag is het weer een schitterende weg, we rijden dwars door de bergen, deze zijn helemaal geel, door de gele struiken, die op forsythia's lijken maar het niet zijn, de dalen en de bergen staan er vol mee en alles staat nu in bloei, zo mooi!!

DSC03234 [foto's website]DSC03217 [foto's website]

Trouwens het voorjaar is hier bijna hetzelfde als in Nederland, er groeit heel veel lupine langs de kant van de weg en velden vol met boterbloemen madeliefjes en paardenbloemen, zelfs de pioenroos is hier bekend en wordt door diverse boeren te koop aangeboden. Ook de temperatuur is te vergelijken met Nederland in de maand mei, het kan de ene dag schitterend mooi weer zijn, om vervolgens de volgende dag weer koud en regenachtig te zijn.

Zondag 20 november St. Arnaud (286 km)

We rijden nu weer langs de westkust en daar zijn walvissen te zien, tenminste als je met een boot de zee opgaat. Deze beesten komen nu eenmaal niet dicht langs de kust, daar zijn ze te groot voor. De prijzen voor deze boottochtjes zijn zo schrikbarend duur dat we meteen doorrijden en het Whale Watching aan de vele toeristen die hier rondhangen overlaten. Zelfs aan de diesel hangt een behoorlijk prijskaartje, het is 12 cent per liter duurder dan elders in NZ. Helaas zijn we wel genoodzaakt om te tanken, we gooien er 30 liter in en kunnen dan in een volgend stadje weer voor de normale prijs tanken.

Even buiten het dure stadje Kaikoura rijden we wel langs een heel apart verkeersbord, pas op overstekende zeehonden? Als we naar het water kijken zien we inderdaad de zeehonden op de rotsen liggen, eigenlijk pal langs de weg. Bij een parkeerplaats stoppen we en een paar meter onder ons liggen een tiental zeehonden in het water. Ze zijn zelfs erg actief en vechten om hun eigen territorium te beschermen, het is een drukte van belang daar op die rotsen. Er zijn ook wat oudere mannetjes bij maar die maken zich niet zo druk, één van hen zoekt een lekker plaatsje en komt steeds dichterbij. Zelfs zo dichtbij dat wij wat ruimte voor hem moeten maken om hem langs te laten, geweldig wat een ervaring!!! We blijven zeker een uur genieten van dit mooie schouwspel, totdat er meer auto's stoppen en de mensen het strand oplopen, om foto's te maken, helaas verjagen ze zo de zeehonden jammer.

DSC03311 [foto's website]DSC03246 [foto's website]

Maandag 21 november Collingwood (219 km)

Ach het regent weer eens en de wind wakkert behoorlijk aan, we rijden de mooie Takakapas, maar verder gebeurde er niet zo veel.

We parkeren op een camping omdat de was gedaan moet worden, maar het waait zo hard dat alles van de waslijn waait, gelukkig is er een droger dus alles ligt 's avonds weer droog in de kast.

DSC03316 [1280x768]

Dinsdag 22 november Tasman (142 km)

De zon schijnt weer en we rijden naar het noordelijkste puntje van het Zuidereiland. Hier ligt de grootste zandduin van de wereld, de Farewell Spit, hij is 35 km lang, je kan hem bezoeken met een gids als je wilt. Wij doen het met een wandeling door het gebied, we lopen ruim 6 km, langs het strand en dwars door het duinengebied. Het is ondertussen weer stevig gaan waaien en het zand striemt behoorlijk langs ons gezicht, maar we genieten met volle teugen van dit mooie gebied.

We moeten dezelfde Takakapas weer over om onze weg te kunnen vervolgen. We rijden tot Tasman een heel klein plaatsje aan een baai, met aan de overkant de drukke stad Nelson.

DSC03375 [foto's website]DSC03360 [foto's website]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



De Farewell Split

Woensdag 23 november Kenepura Head (175 km)

Het enige wat we nog willen bezoeken op het Zuider Eiland is de Marlborough Sounds, dit is een groot waterrijk gebied met overal kleine eilandjes en de mooiste baaien. Helaas valt de weg ernaar toe erg tegen, langs de kant staan overal bomen die het uitzicht op de zee helemaal belemmert, het is een smalle en zeer bochtige weg, waar je dus geen uitzicht hebt. Daarbij is het vies, koud en naar weer en dat werkt natuurlijk ook niet mee. Als we na 30 km alleen maar bochten draaien ook nog een gravelroad voorgeschoteld krijgen besluiten we om om te draaien en terug te gaan.

We parkeren ergens op een mooi plekje langs het water, maar het waait zo verschrikkelijk hard, met heel harde windvlagen, dat we ons niet meer zo zeker voelen. We besluiten om een beschutter plekje op te zoeken en morgen richting Picton te rijden.

DSC03367 [1280x768]

Donderdag 24 november Picton (63 km)

Het laatste stukje naar Picton bestaat uit wel duizend bochten, morgen heb ik beslist spierpijn in mijn armen van het vele draaien aan het stuur. Maar het is wel een mooie bergroute van Linkwater naar Picton.

Via internet boeken we een overtocht voor morgen 14.00 uur naar Wellington op het Noorder Eiland. Het weer ziet er goed uit voor morgen dus dat wordt genieten van de Marlborough Sounds, die we nu vanaf het water gaan zien