• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

Canada 2000

Jammer genoeg hebben we geen zitplaats aan het raam, Paul kreeg een man naast zich die zo dik was dat hij zich in de stoel moest wurmen, een verlengde gordel nodig had en het tafeltje niet over z'n dikke buik kon krijgen. Hij kreeg een andere stoel aangeboden, maar deze weigerde hij jammer genoeg voor Paul, die zat de rest van de reis behoorlijk krap.

Na een heel rustige reis, we hadden denk ik wind mee want we landen zelfs 15 min. te vroeg, kwamen we om 23.30 uur Ned. tijd aan in Galgary. We werden door heel vriendelijke mensen welkom geheten en konden onze koffers ophalen van de band.

Na geld gepind te hebben, dit ging heel goed gewoon met onze postbankkaart, konden we het hotel bellen of ze ons kwamen halen en zo gebeurde. Na een reis van 19 uur kwamen in het Best Western hotel aan, de kamer was heel ruim en keurig verzorgt, strijkplank, strijkbout, verschillende soorten zeepjes, koffiezetapparaat incl. Koffie, ´s morgens keurig de krant voor de deur, oplettende bediening en ga zo maar door.

Beiden waren we zo moe dat we maar meteen naar bed gingen, 19.00 uur plaatselijk tijd, zo rond 2.00 uur werd ik weer wakker en kon niet meer slapen, het zou een paar dagen duren voor ik aan de veranderde tijden gewend raakte.

 

Zaterdag 30 september.

 

Om 7 uur na veel gedraai, opstaan, een lekker ontbijtje, met aan de horizon de bergen van de Rocky Mountans. Het hotel belde voor ons naar Fraserway de camperverhuurder, die ons samen met nog een ander stel om 10 uur kwam halen. Na inschrijving en allerlei handtekeningen en goede uitleg hoe de camper functioneerde, van een terugkerende Duitser nog een entreekaart voor de natuurparken gekocht voor $ 35, dan eindelijk op weg, maar eerst naar de supermarkt en natuurlijk naar de liquor-store voor bier en wijn, want dit wordt niet in de supermarkt verkocht.

Zo en dan echt op weg richting Banff, zo'n 140 km, met eerst een glooiende weg met in de verte de bergen, die langzaam naderen.

Als we het natuurpark Banff inrijden staan er borden dat er beren in het gebied zijn,

Omstreeks 16.00 uur op de camping, de Tunnel mountans 3, je hebt ook de 1, die is uitsluitend voortenten, de 2 voor campers met alleen elektra en de 3 met alles erop en eraan, aansluiting op water en direct op het riool, lekker makkelijk dus. Alle 3 de campings midden in het bos, met ruime plaatsen en een picknick tafel, het is er zo lekker rustig dat we om 20.00 uur al weer in bed liggen.

 

Zondag 1 oktober.

 

Vandaag maar niet vliegen of rijden, maar gewoon lopen naar Banff-city, dat is niet ver ca. 2 km, het weer zit een beetje tegen, bewolkt en zo nu en dan een beetje regen of natte sneeuw.

In Banff wat winkels bekeken, ze zijn er 7 dagen per week van 10 tot 10 open, maar alles is erg toeristisch, vooral de Japanse toeristen zijn hier veel aanwezig, je ziet regelmatig Japanse tekens.

We lopen door langs het Banff Springhotel, heel bekend, heel groot, het past goed in het landschap qua kleur en vorm.

De spoorwegen hebben zo'n honderd jaar geleden, tijdens de aanleg van de spoorlijn, op mooie plekjes een hotel gebouwd, deze hotels werden per trein goed bezocht, zodat men van de winst weer verder Marita in de HotSpringspoorrails kon aanleggen.

Via een bos naar het Banff Upper Hot Springs Pool, een warmwaterbron van 38°C, waar een zwembad omheen gebouwd is, terwijl er een natte sneeuwbui overtrekt, heerlijk ontspannend in het warme water liggen dobberen.

Terug via de Bow falls, een brede mooie waterval, waar uiteraard het Banff hotel op uitkijkt, weer terug naar de camping.

Waar we het al tot 20.30 uur uithouden, onze ogen vallen steeds dicht.

  

 

Maandag 2 oktober.

 

Via de 1a, met de camper op de crouse control en 60 km per uur, richting Lake Louise, de zon schijnt, this is live! Waar je ook kijkt overal is het mooi. We stoppen even bij een prachtig uitzicht op de Castle Mountan en rijden weer door tot de volgende view, waar we de camper zo parkeren dat we prachtig uitzicht hebben op de Mount Temple een berg van 3.542 meter. Hier zetten we koffie en eten we wat en ondertussen maar genieten.

Later in de middag komen we in Lake Louise aan, waar we weer een plaats hebben midden in het bos. We wandelen nog een rondje langs de EekhoorntjeBowriver en komen langs een caravankamp, dat zo schitterend gelegen is met uitzicht op de rivier, dat je bijna jaloers wordt op de mensen die er wonen.

In de camper genieten we nog van eekhoorntjes die ijverig bezig zijn met hun voedsel te verstoppen en dan is deze dag ook al weer voorbij.

  

Dinsdag 3 oktober.

 

Na een koude nacht, het ijs staat in de plassen dus het heeft gevroren, maar de zon is er al bij, zodat het al snel warmer wordt. Nu eerst naar Lake Louise, dit meer heeft haar naam te danken aan de berg die aan het meer ligt, Queen Victoria, deze Victoria had een dochter die heette Louise, vandaar Lake Louise.

Het meer is inderdaad prachtig, blauwgroen en van die mooie witte bergen erachter vormen samen een adembenemend schouwspel. Ook aan dit meer een hotel van de spoorwegen, Chateau Lake Louise, waar veel Japanners elkaar of het meer aan het fotograferen waren, terwijl er sommigen op stukjes ijs uit het meer aan het sabbelen waren, het was er erg druk. Maar loop je 5 minuten door dan zie je bijna niemand meer! We willen vandaag een fikse wandeling maken, richting Lake Agnes en langs een paar prachtige uitzichtpunten. Als we aan het eind van Lake Louise lopen, zien we aan de overkant met de verrekijker een paar grizzlyberen, ze staan daar rustig wat te eten en verder zie je ze amper bewegen, jammer (gelukkig) ze zijn veel te ver weg om te fotograferen. Maar toch ben ik er niet gerust op, stel we komen een beer tegen wat dan?

Er maar het beste van hopen en omhoog maar weer, we moeten 600 meter naar boven, dus we hebben geen last van de kou, hoe hoger we komen, hoe witter het wordt en het pad is goed begaanbaar, we komen een paar Nederlanders tegen en ik vraag meteen of ze beren gezien hebben, gelukkig niet! Na 3 uur lopen, met de mooiste uitzichten, kwamen we op de Big Beehive 2.270 meter aan.

We genieten van het uitzicht, aan de ene kant van de berg het uitzicht op Lake Louise en aan de andere kant Lake Agnes, met aan alle kanten wit besneeuwde bergen, prachtig. Maar ja we moeten toch verder en naar beneden richting Lake Agnes, de eerste 100 meter is het zeer glad, zodat ik soms op mijn kont, handen en voeten naar beneden kruip en glijd, vreselijk vind ik dit, wat mis ik nu mijn bergwandelstokken!! Ook hier komen we zonder botbreuken door, dus genieten maar weer, Lake Agnes lag er heel mooi bij, met aan het eind een theehuis lekker in de zon, dus daar maar lekker chocolademelk met appelgebak besteld. Na een half uurtje maar weer verder, langs een heel lange trap en verder nog een beetje sneeuw richting Mirror Lake, een heel klein meertje vergeleken bij Lake Louise en Lake Agnes.

Het laatste stuk naar Lake Louise is een beetje door het bos, lekker naar beneden, dus een makkie! Deze wandeling was zeer de moeite waard en duurde alles bij elkaar ca. 5 uur.

Weer bij de camper hebben we deze lekker in de zon geparkeerd en een lekker kopje soep gegeten.

  

Woensdag 4 oktober.

 

Nadat Paul gezongen had, keken we naar buiten en zagen dat het sneeuwde, er lag al zo’n 10 cm, de wereld zag eruit als een kerstkaart zo mooi ongeschonden wit.

Vandaag staat Moraine Lake op het program, om daar weer een beetje te lopen, richting Larch Valley Trail, een wandeltocht van 6 uur. Maar eerst de kinderen bellen, dat had ik beloofd, Arjen was thuis, hij schold mij meteen uit voor Sarah, van je kinderen moet je het maar hebben! Renske gaf geen gehoor dus daar maar even haar voicemail ingesproken.

Jammer genoeg is de weg naar Moraine Lake wegens sneeuwval afgesloten, dus onze planning wordt in de war gegooid. Eerst maar koffie drinken met uitzicht op de Bowriver, wat nu??

Dan maar naar het Yoho park om de Takakkawfalls te bewonderen, het Morain Lake komt dan op de terugweg wel.

Ook de weg richting Takakkawfalls is door de sneeuw afgesloten, de Kicking Horse camping waar we willen overnachten, blijkt een soort zelf service te hebben, je mag je eigen plaatsje uitzoeken en het te betalen bedrag in een daarvoor bestemde enveloppe in een bus te doen, niet slecht, alleen er is geen elektra en ja geen stroom, geen verwarming, onmogelijk met deze kou, - 10°c ‘s nachts. Dus ja maar weer door, richting Jasper, op de kaart staan veel campings aangegeven, dus wie weet is er een bij met stroom.

De 93, of ook wel de Icefields Parkway genoemd, is een weg om nooit te vergeten, met recht wordt hij een van de tien mooist wegen van de wereld genoemd! Het is een lange weg met niet veel bochten, zoals in de alpen, maar aan beide zijden van de weg machtige drieduizenders met hun witte toppen en hun prachtige gletsjers. Het is te veel om het allemaal in een dag in je op te nemen, jammer de campings zijn of reeds dicht of weer self service zonder stroom, dus we zijn genoodzaakt om door te rijden naar Jasper. Het is al laat als we op de Whistler camping arriveren, we nemen weer een plaatsje met alles er op en eraan, dit keer voor 3 nachten. Vanuit de camper zien we veel dieren, een boommarter probeert het eten te stelen van een eekhoorn, ze draaien achterelkaar om een boomstam naar boven en weer naar beneden, waarbij de eekhoorn een hard piepend geluid maakt. Wie van de twee nu wint is ons onduidelijk de marter heeft uiteindelijk geen voedsel mee genomen.

  

Donderdag 5 oktober.

 

Vannacht moest Paul, na een bezoek aan toilet naar buiten omdat de leidingen bevroren waren, vanmorgen stond ook het ijs aan de binnenkant van de ramen, de afvoer is bevroren, dus kunnen we niet weg met de camper, dus lopen we naar het plaatje Jasper, 3 km.

Jasper is een klein plaatsje, met wat winkels voor de toeristen, waar wij natuurlijk ook wat kochten voor de kinderen, voor Paul een spijkerbroek en voor mij een nieuw jack., na nog wat te hebben gegeten in een serre met veel zon, weer bepakt en bezakt terug naar de camping.

We krijgen bezoek van een Elk, op nog geen vijf meter afstand van de camper loopt hij met zijn harem al grazend voorbij, het is bronstijd voor deze dieren, je moet je dus niet tussen het mannetje en z’n vrouwtjes begeven, het mannetje kan dan zeer agressief worden. Een gezin met kinderen weet dit niet, komen dus tussen het mannetje en vrouwtjes terecht, waardoor het mannetje in de aanval gaat, de ouders komen weg maar een jongetje niet, op bevel van zijn moeder blijft hij gelukkig heel stil staan, na nog een schijnaanval en een poosje de boel te observeren loopt hij eindelijk verder en kan het jongetje ongedeerd naar zijn ouders terug!

We hebben het jongetje niet meer buiten gezien.

Er zijn hier heel veel brutale eekhoorns, als je even stil zit komen ze heel dicht bij.

Vanavond koppelen we alles af i.v.m.. de vorst, in Jasper hebben we een thermometer gekocht en leggen deze buiten, om deze kou toch eens te meten.

  

Vrijdag 6 oktober.

 

Om negen uur vanmorgen gekeken hoe koud het was -10°C, best nog fris dus, maar de zon staat er alweer bij, dus het zal wel snel warmer worden.

Vandaag met de Tramway (kabelbaan) de Wistler op naar 2.265m en verder lopen naar de top 2.466m. Als we aankomen is er net een bus gearriveerd, die laten we maar even voor gaan, 2 gondels vol, dit was een goed plan, wij hebben nu een gondel voor ons alleen, dus het wachten waard. Eenmaal boven was het al lekker warm, dus mutsen enz. Waren overbodig ook al zitten we vrij hoog. Het uitzicht is weer prachtig, helemaal op de top kan je alle kanten opkijken, we zien Jasper met zijn miniatuurtreinen, die langzaam door de bergen slingeren, de prachtige meren Pyramid Lake, Patricia Lake en natuurlijk de Athabasca Rivier een oogverblindend uitzicht.

Na een wandeling van ca 3 uur, hebben we boven bij de tramway nog wat gegeten en van het prachtige uitzicht genoten. Jammergenoeg moesten we terug de gondel delen met nog een heleboel andere mensen, minder uitzicht.

Nog even boodschappen doen en gasfles vullen, weer terug naar de camping.

Ook vandaag komen de Elks ons weer bezoeken en zien de ons ondertussen zo vertrouwde eekhoorns. We sluiten alleen de elektra aan, alles bevriest toch ‘s nachts.

  

Zaterdag 7 oktober.

 

Na alweer zo’n ijskoude nacht, maar we raken eraan gewend, een staalblauwe hemel, dus weer prachtig weer. Vandaag wordt het Pyramid Lake door ons bezocht, weer zo’n prachtig meer met van die mooie witte bergen. We hebben een wandeling uitgestippeld die weer wondermooie uitzichten bieden. Onderweg praten we luid over niets bijzonders en roepen regelmatig tingeling lekker ding, om eventuele beren te laten weten dat wij er aankomen,

je wordt zo vaak voor de beren gewaarschuwd dat ik me toch niet altijd even prettig voel. Heel soms komen we mensen tegen, maar gelukkig geen beren, wel een soort schapen, die alleen een beetje nieuwsgierig zijn maar absoluut niet bang, als je maar een beetje op afstand blijft.

Na 4 uur weer terug bij de camper, weer lekker soep gegeten op een steiger aan het meer.Even wat rust

De temperatuur is zo hoog opgelopen, dat we lekker naar een strandje rijden en daar heerlijk aan een picknicktafel zitten lezen en genieten! Maar als de zon achter de horizon verdwijnt, koelt het meteen erg af, dus dan maar weer terug naar de camping, dit keer een andere plaats, alleen elektra, want de rest van de camping is vol, nou dat klopt, we zien zelfs trekkers met tentjes bij een vuurtje zitten, dat lijkt mij nou toch iets te koud.

  

Zondag 8 oktober.

 

Vandaag verlaten we de Wistler camping met pijn in mijn hart, nergens in heel mijn leven heb ik zo veel beesten op een camping gezien als hier. We gaan weer via de 93, de Icefields Parkway terug naar Lake Louise, alleen nu willen we er een paar dagen over doen, dan maar zonder stroom, als we de camper eerst goed opwarmen in de zon houden we het misschien net warm tot een uur of 8, 9 en dan maar naar bed, lekker warm onder de wol, ‘s morgens meteen rijden en warmstoken via de motor en dan in de zon parkeren om te ontbijten, dat is het plan.

Na eerst de camper weer geheel geleegd en de watertank gevuld, via de 93a naar de Athabascafalls. De 93a blijkt een zeer rustige weg met veel gaten te zijn, de Athabasca falls zijn schitterend, we lopen daar een beetje rond en komen aan de voet van de falls een veldje tegen met allemaal steenmannetjes, de Canadezen maken hier met hun kinderen heel leuke figuurtjes soms wel van 1.70m hoog.

Verder maar weer, bij de Sumwapta falls weer gestopt en daar naar beneden gelopen, ca. 4 km. Hier heb je een prachtig uitzicht op de watervallen, zoveel water waar komt dat toch vandaan, het heeft hier al dagen niet geregend.

Maar weer verder met de camper, bij elke view of bezienswaardigheid stoppen en genieten, we willen vandaag zo’n 100 km overbruggen, zodat we morgen de Columbia Icefields-gletsjers kunnen bezoeken. Dit moet je met een speciale bus doen en schijnt het hoogtepunt van de reis te zijn.

Dus om 17.00 uur een willen we een camping opzoeken, maar wat we ook rijden, de Columbia Icefields-gletsjes voorbij, maar nee hoor, het zit ons niet mee, alle campings zijn gewoon gesloten de winter komt! Uiteindelijk komen we weer op de Kicking Horse camping terecht, nog slechts 2 nachten open, dan is het ook hier wintertijd, we hebben de camper zo warm gestookt dat we onze fleece uit moeten trekken.

Twee dagen eerder dan gepland staan we weer vlak bij de takakkaw falls.

  

Maandag 9 oktober.

 

De sneeuw is weg dus de weg naar de Takakkawfalls is weer open gelukkig, dus konden we toch nog genieten van deze 380m naar beneden stortende rivier. Jammer is er vandaag een waterig zonnetje dus wat minder foto’s. Uiteraard hebben we weer een wandeling uitgestippeld naar de Laughing falls. Via de Takakkaw falls camping (alleen voor tenten) richting de Angel’s Staircase, een soort trap waterval met weinig water, naar de Point Lace falls en het Duchesnay Lake een bijna uitgedroogd meer, met een heel soppige grond, kwamen we bij de spectaculaire Laughing falls, hier hingen de ijspegels aan de rotsen en was de waterval onderop al aardig aan het bevriezen, het ijs had een prachtige blauw-turquioose kleur, hier krijg je een klein beetje het idee hoe het er uit moet zien als zelfs de waterval bevroren is.

Ook hier is een camping, keurig gladde plaatsjes van een soort grint en een paal met een katrol waar je je rugzak in kan hangen, beren!!

Via het zelfde pad terug naar de camper en richting Lake Louise camping, waar het al een stuk stiller is.

 

Dinsdag 10 oktober.

 

Naar het Info-centrum, dit is een zeer goed, de weersverwachtingen staan er uitgebreid, welke campings nog open zijn, alleen de campings nog die het hele jaar open zijn. Wij willen eventueel met de bus naar het Columbia-Icefields, dit in verband met dure kilometers en benzine, maar ook deze oplossing blijkt erg duur, $105,-- ca fl. 180,-- pp, dus we besluiten het Columbia Icefields maar te vergeten, we komen hier nog een keer terug in het voorjaar en dan gaan we er heen. De weg naar het Morain Lake is afgesloten, dit wegens berenaktiviteiten!! Wij denken dat het die twee grizzlyberen zijn die wij eerder al bij Lake Louise hebben gezien.

Ook hebben we Guppy even gebeld, of hij geslaagd was voor zijn rijbewijs, jammer niet dus, de volgende keer beter, alles gaat verder prima thuis.

Lake Louise is ‘s winters een groot skiparadijs, dus wij die kant op, op de kaart hebben we gezien dat er ook mooi te wandelen valt, maar het wandelpad was niet te vinden i.v.m. werkzaamheden er worden daar nieuwe liften aan gebracht. We hebben een beetje naar deze werkzaamheden gekeken en wat naar boven gelopen, de zon kwam weer door, dus vandaag maar eens vroeg naar de camping en lekker aan de picknicktafel genieten van de zon. Een, beetje groot uitgevallen soort kraai, kwam bedelen en als je niet oplet steelt hij de kaas onder je handen vandaan!

  

Woensdag 11 oktober.

 

Vandaag weer richting Banff een afstand van ca. 50 km, bij de Jackson Canyon gestopt om daar langs 2 schitterende watervallen te lopen, ook hier kom je ogen te kort zo mooi, we maken meteen een flinke wandeling naar de Ink Pots, dit zijn kleine meertjes met groen en blauw water, dit water komt van hoog door de bergen via de grond weer naar boven borrelen, je ziet het ook met het blote oog, zo helder is het water, in tegenstelling van de Hot Springs is dit water niet warm, maar rond de 4°C. Om deze meertjes zijn wat bankjes gezet zodat we in de zon even lekker kunnen uitrusten.

Rond 16.00 uur komen we in Banff aan, ook hier is er nog maar 1 camping open, hier weer lekker een wijntje, biertje buiten in de zon, tot deze onder gaat om ca. 19.00 uur, want dan koelt het heel snel af.

We moeten vandaag lang wakker blijven, want Renske is jarig en wij willen haar verrassen met het verjaardags lied, we denken dat ze om half zeven opstaat, half elf ‘s avonds hier, dus wij naar de telefooncel, er zijn er een stuk of zes, maar geen een met een kaartautomaat en we hadden maar heel weinig klein geld dus het feest ging niet door.

  

Donderdag 12 oktober.

 

Renske jarig, ze wordt vandaag 25 jaar!! Om 11.00 uur krijgen we haar te pakken en zingen ons lied, het gaat verder goed in Nederland

Nog even de winkel gezocht waar ik een mooie fleece heb zien hangen, maar hij valt toch tegen dus dan maar niet.

Vandaag willen we de Sulphur Mountain beklimmen 2.285 m, maar we besluiten toch maar met de kabelbaan naar boven en naar beneden te lopen, wat een watjes zijn we toch! Een enkeltje alleen naar boven blijkt niet te bestaan dus moeten we $ 19,00 pp betalen, maar eerlijk is eerlijk het is een heel mooi tocht, de gondels lijken op de nieuwe skiliften van de Arber, alleen gaan ze veel hoger en bieden een spectaculair uitzicht. Eenmaal boven kun je nog een naar de top lopen, hier staat het weer-observatiecentrum van begin vorige eeuw, uiteraard heb je ook hier weer een prachtig uitzicht en wel op Banff met zijn Banff-springhotel met daarachter de Bowfalls, waar we al geweest zijn.

Natuurlijk lopen we naar beneden, een tocht van ca 1,5 uur en 700 meter naar beneden.

In Banff nog even de laatste boodschappen gehaald en maar weer terug naar de camping, lekker weer in de zon aan de picknicktafel en natuurlijk op Renske getoast.

  

Vrijdag 13 oktober.

 

Alweer de laatste dag, dus richting Galgary, we laten al snel de bergen van de Rockies achter ons en komen weer in heuvelachtige gebied, ook mooi maar heel anders. We willen graag de Indian-Vallei bezoeken, maar deze blijkt gesloten, tenminste je kan er wel in maar er staat niets meer, alle totempalen zijn voor de winter weggehaald.

Oversteek met veer

Aan het Gost Lake heerlijk in de zon, nog wat zitten te genieten en al de indrukken een beetje laten inwerken. In Galgary op de camping de camper schoongemaakt en alles ingepakt, morgen weer richting Nederland, Jammer!!