• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

10 aug. tot 13 sept. 2015

Schermafbeelding 2015 09 13 om 14.52.48

 

De gereden route

Maandag 10 t/m woensdag 12 augustus rijdend over de BR 163

Deze dagen gebeurt er niet veel, het is eigenlijk meer verplaatsen wat we doen. We rijden over een verschrikkelijk drukke weg met alleen maar vrachtverkeer. Daarbij is de weg van slechte kwaliteit en erg smal. Als we dan eindelijk in het plaatsje Cuiaba aankomen en de weg kunnen nemen naar Barao de Melgaco vinden we dat alle twee een verademing. We rijden wat dieper de Pantanal in en hopen nu eindelijk eens wat moeras te zien en de daarbij behorende kaaimannen. Maar helaas ook langs deze weg, hoe rustig hij ook is, is er weinig wild te bekennen. In Barao de Melgaco vinden we een mooi rustig plaatje langs de rivier, we zetten de stoelen buiten en genieten van de heerlijke rust die hier heerst.

Donderdag 13 augustus Pantanal S 16 32.275 W 56 42.186 (257 km)

We worden vroeg gewekt door schoolkinderen, ze komen niet met de schoolbus naar school maar, met de schoolboot. De school begint al vroeg, om zeven uur zitten de kinderen al in de schoolbanken en kan de les beginnen. Zo 's morgens vroeg is het echt heerlijk buiten, met een temperatuur van een graad of 20, maar na een uurtje begint de zon meer kracht te krijgen en wordt het al snel weer warm, om op het heetst van de dag tegen de 40 graden op te lopen.

 P1030147P1030144

Omdat de weg ophoudt in het plaatsje Barao de Melgaco, moeten we dezelfde weg terug nemen. Op de ringweg van Cuiaba komen we terecht in een behoorlijke file, de weg is een half uur afgesloten om aan een brug te werken. Ach we zitten onze tijd uit en lezen wat in de cabine totdat het verkeer weer gaat rijden.

DSC02676DSC02693

 

 

Het is vandaag de laatste keer dat we de Pantanal echt inrijden, via het plaatsje Pocone rijden we een gravelweg op en eigenlijk binnen een paar kilometer zien we dan eindelijk onze lang verwachte kaaimannen. We kunnen zelfs uitstappen en foto's maken, wat natuurlijk wel weer heel apart is. Ook zijn er heel veel vogels in het moeras te bespeuren, de hele verdere dag genieten we van al het wild wat om ons heen beweegt. Als we laat in de middag naar een lodge rijden voor de nacht, worden we daar gewoon weggestuurd, ze doen niet aan camping, alleen gasten van de lodge zijn welkom. Dit waren geen Brazilianen maar Europeanen, die zo gastvrij zijn. We zoeken dan maar een mooi plaatsje ergens in de natuur en vinden dat heel dicht bij een vogelpopulatie die uren aan het grazen is. Pas als het echt helemaal donker is hoor je dat ze een plaatsje zoeken in de bomen voor de nacht. Ze maken dan onderling veel ruzie, dat horen we door het vele gekrijs wat uit de bomen komt.

DSC02728DSC02771

 

 

DSC02638

Vrijdag 14 augustus Caceres S 16 04.784 W 57 41.937 (222 km)

Als we na een heerlijk rustige nacht uit het raam kijken zijn de vogels al weer druk aan het grazen, eigenlijk zijn we nu wel blij dat we gister niet bij de lodge welkom waren, hier is het veel mooier.

DSC02792DSC02839

 

De hele ochtend brengen we nog in de Pantanal door, we zien weer kaaimannen en veel vogelsoorten, echt een aanrader om deze plaats te bezoeken.

P1030187P1030221

Daarna rijden we naar Caceres, een grote plaats, waar we eigenlijk niet willen zijn na al dat moois wat we de afgelopen dagen hebben gezien. Maar de de paspoorten moeten worden afgestempeld en dat gebeurd hier niet aan de grens maar ergens hier in de stad. We hopen dat de Police Federal morgen open is, anders moeten we wachten tot maandag.

DSC02750DSC02802

Zaterdag 15 augustus San Matias BOLIVIA S 16 20 247 W 58 25.732 (120 km)

Als eerste rijden we naar de Police Federal, het bureau is inderdaad gesloten, maar we worden toch geholpen. Terwijl we buiten op straat moeten wachten, worden onze paspoorten binnen keurig afgestempeld.

Omdat de rivier hier dwars door de stad loopt en er hier en daar zelfs wat meertjes zijn kijken we of er een plaatsje is om een dagje te blijven staan, maar alles ziet er niet echt fris uit en bij de rustige plaatsjes hebben we geen goed gevoel, dus we besluiten om Brazilië vandaag te verlaten. De laatste 80 km die we in Brazilië rijden, rijden we over een heel mooie vlakke asfaltweg, helemaal geen gaten of diepe kuilen nee gewoon goed, een aardig afscheid dus van de Brazilianen.

De grens gaat erg soepel, we worden aan de Braziliaanse kant door vriendelijke militairen begroet. Veel hebben deze mannen niet te doen hier, we zijn de enige die de grens passeren en wie weet zelfs voor de hele dag! Onze namen worden in een groot boek geschreven en daarna mogen we door rijden. Ook bij de grens van Bolivia worden onze namen door militairen in een groot boek geschreven en mogen we daarna doorrijden.

Het is wel even schrikken de weg veranderd meteen, van die mooie gladde asfaltweg in een stoffige gravelweg. Al hobbelend rijden we door naar het eerste plaatsje, waar we geld proberen te pinnen, maar helaas hier is geen bank dus ook geen pinautomaat. Gelukkig hebben we nog wat Braziliaanse Real en kunnen die bij een wisselkantoor wisselen.

We vinden een toch een overnachtingsplek aan een meer en genieten daar de verdere dag van de heerlijke rust. Er is ook eens een mooie speeltuin aangelegd, maar deze wordt alleen door de lokale mannen gebruikt om hun biertjes te drinken. We zien wel wat lokale kinderen maar die kijken niet naar de speeltuin om. Jammer dat er zo'n mooie speeltuin alweer zo snel in verval raakt, er is duidelijk geen geld om het te onderhouden.

DSC02856DSC02858

 grenscontrole

Zondag 16 augustus San Vicente S 16 16.308 W 60 04.731 (188 km)

De hele dag rijden we over een gravelweg, sommige gedeeltes goed andere stukken weer bar slecht. Maar ook over deze weg rijden gewoon vrachtwagens, zelfs over de bruggetjes die er soms toch niet helemaal betrouwbaar uit zien.

Zodra we een plaatsje hebben gepasseerd, moeten we stoppen voor een controlepost, onze paspoorten worden bekeken en we worden elke keer weer in het grote boek geschreven.

In San Vicente zien we net voordat we het dorp uitrijden een bord met de tekst dat toeristen zich met voertuigen hier moeten aanmelden. Het is zondagmiddag en het kantoor is natuurlijk gesloten dus we besluiten om hier in het dorp te overnachten en mogen dan naar het douanekantoor te gaan.

Maandag 17 augustus San Ignacio de Velasco S 16 22.479 W 60 57.581 (118 km)

We worden al vroeg gewekt, de schoolkinderen verzamelen zich op het schoolplein waar wij op blijken te staan. Om acht uur worden er keurige rijen gemaakt, de hoogste klassen achteraan en de kleintjes vooraan. Nadat de kinderen gezamenlijk het volkslied hebben gezongen, wordt de vlag gehesen. Daarna moet van elke klas een kind wat voordragen, wat wordt beloond met een applaus van de hele school, zo staan de kinderen zeker wel een half uur in de rij en wel in de felle zon hoor, niks in de schaduw. Als de hele serenade is afgewerkt wordt er naar de klas gemarcheerd, maar dan gebeurd er iets merkwaardigs, de kinderen lopen de klas in en daarna er meteen weer uit en gaan maar een beetje spelen. Pas om negen uur zien we de leraren hun leerlingen verzamelen en wordt er met de les begonnen. Als Paul, zoals elke dag, foto's maakt van de plaats waar we staan, komt er een onderwijzeres hem vragen of hij wat foto's van de klas wil maken. Paul laat dat graag aan mij over, als ik de klas inkom staan de kinderen allemaal keurig uit hun banken op en begroeten mij. De juf wil weten welke kleuren onze vlag heeft, het is duidelijk dat dit erg belangrijk is in Bolivia. Zo loop ik samen met de juf alle klassen door en wil ze ook nog even bij de vlaggen poseren om blijk te geven van de liefde voor haar vaderland.

DSC02865DSC02877

We rijden naar het douanekantoortje, waar we vriendelijk worden ontvangen en na een half uur van kopieën maken van paspoorten, rijbewijzen en autopapieren, krijgen we een mooi formulier, zodat we nu legaal in Bolivia mogen rijden. Wel moeten we ons nog melden bij het douanekantoor in San Vincente, om onze paspoorten te laten afstempelen.

We verlaten dit rustige dorp en rijden verder over de gravelweg richting San Vincente.

Als we daar vroeg in de middag aankomen eten we ergens een lasagne, waar we slechts 4,50 euro voor betalen inclusief een vers geperste ananas.

Om twee uur gaat het douanekantoor open, maar pas om kwart over twee komt de ambtenaar aankakken, ach hij heeft het toch niet echt druk waarom zou hij zich haasten. Dat wij nou toevallig op de stoep staan kon hij ook niet weten, waarschijnlijk zijn we voor deze hele week de enige klanten. Het is al snel duidelijk dat de man niet weet wat hij met ons aan moet, hij staart een lange tijd in ons paspoort, ook de beveiliging wordt erbij geroepen, maar deze man weet, na bestudering van ons paspoort, niet wat hij moet doen. Er wordt gebeld en na een poosje komt er een dame opdraven en verteld ons dat we de paspoorten al in San Matias hadden moeten laten afstempelen. De stempels die we aan de grens in ons paspoort kregen waren van de militairen en dat is niet het zelfde. Nou dat wisten we natuurlijk niet, gelukkig hoeven we niet terug te rijden en krijgen we ook geen boete en mogen we wel de formulieren invullen om de stempels in onze paspoorten te krijgen. Na een klein uur is dan alles geregeld en kunnen we onze weg vervolgen.

DSC02885P1030227

 

 

 

gammele bruggetjes                                                                                          ligt blijkbaar lekker zo'n brommer 

Omdat het al later op de middag is besluiten we om hier in het dorp te overnachten en we vinden een aardig plaatsje op het dorpsplein.

Dinsdag 18 en woensdag 19 augustus Conception S 16 07 967 W 62 02.517 (173 km)

Het is vandaag niet zoals we dachten, we hadden gelezen dat we vanaf nu gewoon weer een asfaltweg zouden hebben, maar helaas de hele dag hebben we een zeer slechte weg. Er wordt wel aan de weg gewerkt, maar echt hard zal het niet gaan er is gewoon niet genoeg materieel om alles snel en soepel te laten verlopen.

Het plaatsje Conception is een rustig slaperig dorp, met een grote kerk met een enorme klokkentoren midden in het dorp. In dit deel van Bolivia zie je deze kerken, allemaal opgezet door de Jezuïeten.

 DSC02907

Er is een mooi groot stuwmeer op loopafstand van het dorp, we besluiten om hier een dagje te blijven staan. Na een heerlijk koud biertje nemen we snel een duik in het water om al het stof van ons af te spoelen.

De volgende dag lopen we naar het dorp, bezoeken daar het museum en eten in een prachtige binnentuin een heerlijke lunch.

Als we terug zijn bij de camper zwemmen we nog even lekker in het meer en zitten we buiten totdat het donker wordt, onze dag kan niet meer stuk.

Donderdag 20 augustus Pailon S 17 39.552 W 62 43.208 (239 km)

Ha eindelijk is hier asfalt, eindelijk niet zoveel stof en al helemaal is het zo heerlijk stil in de auto dat we weer gewoon tegen elkaar kunnen praten, echt genieten. Zullen we dan eindelijk vanaf nu alleen maar asfalt wegen hebben??

Al sinds de grens proberen we in elk dorp geld te pinnen, maar elke bank kan onze kaarten niet lezen en zo wordt de portemonnee steeds dunner. Het is wel erg frustrerend om wel geld op de bank te hebben maar er niet bij te kunnen komen. Ook vandaag hebben we diverse banken bezocht maar zonder resultaat.

Vandaag staan we voor de nacht weer op het dorpsplein, het valt in elk dorp op dat er zoveel brommertjes rijden, over het plein rijden er constant zeker twintig of meer. Vaak zitten er hele gezinnen op een brommer vader, moeder en soms wel drie kinderen en allemaal natuurlijk zonder helm. Wat opvalt is dat ze allemaal heel rustig rijden hooguit 30 km per uur, wat misschien toch wel zo verstandig is.

P1030244P1030246

Vrijdag 21 augustus El Tor no S 17 59.679 W 63 22.900 (118 km)

Vandaag rijden we de grote stad Santa Cruz in, hier moeten we geld zien te vinden, boodschappen doen en diesel tanken.

Het geld pinnen gaat eigen heel snel al bij de 2e bank die we proberen rolt er daadwerkelijk geld uit de automaat. We doen boodschappen in een grote supermarkt, waar echt alles te koop is, we kunnen zelfs afrekenen met onze betaalkaart. Daarna op naar het benzine station, maar de eerste wil ons geen diesel verkopen omdat we in een buitenlandse auto rijden en daar gelden andere tarieven voor. We worden doorgestuurd naar een ander station, waar het wel mogelijk is. Daar aangekomen, wordt ons kenteken genoteerd en na enig geharrewar onze tank gevuld. Als we willen afrekenen staat er op de teller dat we 688,-- BOB moeten betalen, maar dat feest gaat niet door, er wordt een reken sommetje gemaakt en er komt een bedrag uit van maar liefst 1.666.-- BOB, ruim twee keer zoveel dus. Protesteren helpt niet, het is nu eenmaal de wet buitenlandse auto's betalen nu eenmaal meer voor de brandstof, er blijft ons niets anders over dan te betalen. De diesel is nu voor ons nog duurder dan in Nederland, maar goed dat is niet anders. Het is maar goed dat we bij de supermarkt konden pinnen anders hadden we nu te weinig geld gehad.

Aangezien onze portemonnee nu alweer door deze aanslag weer bijna leeg is, rijden we naar de bank waar we vanmorgen geld kregen en pinnen nog maar wat extra's.

Als we 's avonds bij een sporthal staan, wordt daar een zaalvoetbaltoernooi gehouden. De plaatselijke fanfare komt zelfs om de teams aan te moedigen, het voetbal stelt niet veel voor, maar de sfeer is wel weer heel gezellig.

DSC02913P1030250

 

 

 

 Zaterdag 22 augustus Mairana S 18 07.164 W 63 57.364 (107 km)

Voordat we vandaag wegrijden, bezoeken we eerst nog te plaatselijke markt, het is weer een drukte van belang. Er wordt hoofdzakelijk groente en fruit verkocht, er is daar ook zoveel van aanwezig dat je je toch wel afvraagt krijgen ze dat vandaag wel verkocht.

DSC02925

DSC02942Zondag 23 augustus Panamericano S 17 50.613 W 64 41.895 (147 km)

Eigenlijk willen we naar Sucre en vandaar uit naar Potosi, maar als we de weg naar Sucre inrijden wordt deze direct weer gravel en daar hebben we geen zin meer in. Daarbij hebben we vandaag geconstateerd dat de voorbanden in zeer slechte staat zijn, op sommige gedeeltes is het profiel helemaal weggesleten. Dat is wel heel erg snel, we hebben pas 30.000 km met deze banden gereden, de achterbanden zitten er veel langer op en hebben nog voldoende profiel. Hoe dit mogelijk is, we hebben geen idee.

Maar goed we besluiten dus om maar direct richting La Paz te rijden, later als we weer naar het zuiden rijden kunnen we altijd nog de rest van Bolivia doen.

De eerst 50 km is prima asfalt, maar dan veranderd hij in een gravelweg, maar goed het is niet anders een andere weg is er niet en we zullen het er mee moeten doen. Zo overnachten we op een braakstuk liggend terrein op 2.700 meter hoogte, een heerlijk rustige weg, waar de koeien langs de camper lopen te grazen en 's nachts een vogel de hele nacht zijn liedje zingt.

DSC02939DSC02948

Maandag 24 augustus Koari S 17 28.722 W 65 32.255 (145 km)

Vandaag is Paul jarig, ja ja hij wordt vandaag 70 jaar, natuurlijk zing ik het verjaardagslied en heb ik gister een riem voor hem gekocht, waar hij blij mee is.

Na een feestelijk ontbijt starten we de motor en rijden verder de verschrikkelijk slechte weg op. We hebben last van laaghangende bewolking, zodat we een poos in de mist rijden. Maar na een uurtje rijden we alweer veel hoger in de bergen en laten we de bewolking beneden ons. De omgeving is echt schitterend, we rijden langs diepe afgronden met overal kleine dorpjes, met daarbij de dames in traditionele kleurige kleding en altijd een grote sjaal op hun rug die ze gebruiken als rugzak. Hier kunnen kleine kinderen inzitten of liggen, maar ook al de boodschappen worden hierin vervoerd.

Ergens onderweg eten we wel een heel erg eenvoudige maaltijd en dat op Paul zijn verjaardag, we hebben wel eens lekkerder gegeten op 24 augustus.

Eindelijk krijgen we dan het vel begeerde asfalt onder wielen en wat is dat heerlijk rijden zeg!! We moeten natuurlijk wel alert blijven want er kunnen altijd wel ergens heel diepe gaten in het wegdek zitten.

DSC02976DSC02979

We slapen vannacht op een hoogte van 3.500 meter, eigenlijk een beetje te hoog, want we hebben alle twee een beetje last van hoofdpijn, onze lichamen zijn duidelijk nog niet gewend aan deze hoogte.

Dinsdag 25 augustus Nat. Park Pairumani W 17 20.670 W 66 19.903 (123 km)

In het plaatsje Punata is er op dinsdag een grote markt, het moet de mooiste van heel Bolivia zijn, we rijden er vlak langs dus die moet natuurlijk bezocht worden.

P1030256P1030273

 

Het is inderdaad een grote markt, waar weer veel groente en fruit wordt verkocht, maar we zien ook attributen voor paarden, heel veel touw, schoenmakers en kleding. Er is ook een aparte plaats waar er uitsluitend aardappelen worden verkocht en dat is het overdekte sportveld. We brengen een paar uur door op de markt en eten ergens een heerlijk soepje met een echte kippenpoot erin en verlaten dan het dorp.

In het stadje Quillacollo zou camping Vila Bonito moeten zijn, maar helaas die is opgeheven of heeft nooit bestaan. We rijden door naar Nat. Park Pairumani, waar ook een camping is, we willen een paar dagen gewoon even niets, we zijn het rijden een beetje zat. De camping is er inderdaad, maar de plaatsen zijn erg schuin en allemaal onder de bomen, waardoor de zonnepanelen geen zon krijgen. We kunnen hier een nacht blijven maar morgen moeten we echt weer verder.

P1030277P1030312altijd mooi gesneden ananas                                                                             Kippesoep met een echte poot erin 

Woensdag 26 augustus Caracollo S 1738.961 W 67 12.238 (179 km)

Het is een geweldig mooie dag vandaag, de weg is goed en we rijden door een prachtig berglandschap. Langzaam klimmen we omhoog en komen zelfs op een hoogte van 4.500 meter, we rijden zelfs vlak langs de sneeuw. Zelfs op deze hoogte wonen er mensen in armzalige hutjes en we vragen ons weer eens af, wat doen die mensen hier in dit dorre landschap, waar je eigenlijk alleen schapen en lama's kan houden en waar het bovendien 's nacht altijd ijskoud is.

Als we 's middags wat gaan eten denken we dat we varkensvlees voorgeschoteld krijgen, maar het is niet lekker, sterker nog het is gewoon smerig, als we beter naar het vlees kijken lijkt het wel op pens, je begrijpt ik heb niet verder gegeten.

Later lopen we nog even het dorp in, we zitten hier op 3.800 meter en merken dat goed met het lopen, we zijn al heel snel buiten adem. Alles wat we doen moeten we heel rustig doen en ons vooral niet haasten, want doe je dit niet dan sta je meteen te hijgen als een postpaard.

DSC03000DSC03024

Donderdag 27 t/m zondag 30 augustus El Alto S 16 31.220 W 68 10.084 (217 km)

We zijn gisteravond niet zo goed bezig geweest, we hebben lekker al de ramen open laten staan, frisse lucht daar houden we van. Vanmorgen was het hierdoor meteen maar 5 graden binnen in de camper en op deze hoogte werkt de verwarming ook niet echt goed, kortom het was frisjes vanmorgen.

We rijden over een prachtige hoogvlakte naar La Paz, wat de hoogste stad van de wereld is. La Paz ligt ingeklemd tussen besneeuwde bergen, helemaal in een dal op 3.200 meter. Hier wonen de beter gesitueerde, de minder bedeelde wonen in El Alto, wat op 4.000 meter ligt. Dit is ook de enige plaats op de wereld waar de arme mensen hoger wonen dan de rijke en dat komt omdat het hoogte verschil van 800 meter qua temperatuur heel veel uitmaakt.

Als we onze GPS volgen naar een supermarkt, stuurt ze ons een weg in die meteen de diepte induikt, smal en met scherpe haarspeldbochten. Keren is geen optie dus we moeten door, terwijl heel ver benden ons de torenflats van La Paz te zien zijn. Heel langzaam in zijn eerste versnelling en de lage gearing ingeschakeld moet er toch nog stevig geremd worden om de snelheid eruit te houden. Na heel veel bochten komen we dan toch heelhuids beneden.

Bij de supermarkt zien we dat de banden tot op de draad toe versleten zijn, het ijzer ligt helemaal bloot er zit geen rubber meer op de banden. De laatste paar honderd kilometers zijn ze verschrikkelijk snel gesleten, waarschijnlijk hebben we in Mexico opgelapte banden gekocht terwijl wij dachten dat het nieuwe waren.

DSC03034DSC03105

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Steil naar beneden                                                                                             versleten banden

Maar goed we hebben dus een probleem, we moeten nu direct nieuwe banden hebben we kunnen niet meer eerst naar de camping, rijden met deze banden is vragen om problemen. Hier zijn veel bandenboeren, maar het zijn allemaal kleine bedrijfjes die onze maat niet kunnen leveren. We krijgen het advies om naar Dunlop te gaan die zou misschien wel de juiste maat hebben. We lopen daarheen, maar ook zij hebben niet de juiste maat en ze zijn ook niet van plan om ons verder te helpen, terwijl er toch iemand is die Engels spreekt. Volgens deze medewerkers zijn deze maat banden niet te koop in Bolivia. We gaan naar een fastfood keten waar internet is, maar ook daar kunnen we niet iets vinden, ja wel op facebook, maar dat zijn alleen namen en geen adressen. Ten einde raad spreek ik een bewaker aan die vlak bij onze auto staat, de man verteld me dat er een mevrouw bij hem in het bedrijf werkt die uit Nederland komt. Ha hier hebben we wat aan, ik vraag meteen of ik haar even kan spreken, maar helaas ze is niet aanwezig, maar de bewaker gaat opzoek naar iemand die Engels spreekt. Deze Engels sprekende man begrijpt ons probleem en wil ons graag helpen, hij weet een bedrijf die misschien onze maat banden verkoopt, natuurlijk wil hij wel voor ons daarheen bellen. Na het telefoontje krijgen we het verlossende antwoord dat er banden in onze maat aanwezig zijn, maar ja daar moeten we nog wel naar toe rijden. De man is bereid om met ons mee te rijden en voor ons als tolk op te treden.

DSC03078DSC03089

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is 6 km naar de garage en de banden houden het gelukkig goed, als we daar aankomen krijgen we meteen te horen dat de banden in El Alto zijn en dat men ze hier niet eronder kan zetten, we moeten dus naar El Alto. Dat houdt in dat we weer 800 meter moeten stijgen en de berg op moeten, gelukkig wel via een veel betere weg als die we vanmorgen hebben gereden, maar toch. Ook nu rijdt er een man van de garage mee om ons de weg te wijzen, alleen deze neemt de weg die hij zelf ook altijd rijdt met zijn eigen auto. Op een gegeven moment wil hij dat we een spoorwegovergang over rijden, maar die is zeker wel anderhalve meter hoog, we zien personenauto's met slippende banden naar boven rijden, nou dat gaan wij natuurlijk niet doen met onze slechte banden. Deze rit zal ik (Marita) mijn leven niet vergeten wat een zenuwslopend iets was dit zeg, je zal maar op de steile weg een klapband krijgen, daar moet je echt niet aan denken. Gelukkig rijdt Paul heel rustig en vooral over de vele verkeersdrempels, bijna stapvoets, maar we komen nog met volle banden aan bij de garage. Het is ondertussen half zes en over een half uur gaat de garage dicht. We besluiten om voor de garage te parkeren en morgen de nieuwe banden eronder te laten zetten en ze dan gelijk uit te balanceren en uit te lijnen.

Vandaag was een heel zware dag, als we dan eindelijk geparkeerd staan en alles hebben opgeruimd, is het echt tijd voor een lekker biertje en even te ontspannen.

We brengen de nacht door op ruim 4.000 meter en hebben geen last van hoogteziekte.

Om half negen rijden we de garage in en kan men beginnen met de banden te verwisselen, het gaat niet echt handig allemaal, het lijkt wel of het personeel dit voor het eerst doet. Paul moet ze zelfs vertellen dat er vet gebruikt moet worden om alles soepeler te laten verlopen.

Ondertussen horen we buiten op straat muziek, het blijkt een of andere feestdag te zijn. Heel kleurig geklede dames en heren dansen op vrolijke muziek midden op straat. Ze vinden het prachtig als ik foto's wil maken, als er even pauze is wordt ik direct aangesproken en krijg cola aangeboden en jawel ook cocablaadjes om op te kauwen, dit zou heel goed zijn voor de darmen. Het is de bedoeling dat je meerdere blaadjes in je wang stopt en ze daar nat laat worden, daarna kauw je op de bladeren, De dames willen absoluut dat ik het in mijn mond steek en ach waarom ook niet, ik heb ergens gelezen dat je er niet stoned van wordt, dus vooruit dan maar.\

DSC03042DSC03065

Als de stoet weer verder trekt wordt ik meegetrokken om mee te dansen, ik krijg een slingertje in mijn hand en moet met meerdere dames mee naar voren om daar te dansen. Het is een ware happening en nee ik ben echt niet stoned, het is weer een geweldige ervaring. Als ik later weer foto's van de optocht maak, kijkt iedereen blij en trots en krijg ik een hand van heel veel mensen. Het is jammer dat we op zo'n moment geen Spaans spreken, deze aardige mensen hebben je zoveel te vertellen.

DSC03072DSC03077

 

Om half een zijn zijn de banden dan eindelijk gewisseld en uitgebalanceerd, het is nu tijd voor de lunchpauze, om half drie gaat men weer verder. Geduldig wachten we het maar weer af, na de lunch begint men met het uitlijnen, maar dit gaat niet helemaal goed, de banden staan heel erg scheef ten opzichte van elkaar. De uitlijn-machine kan dit niet aan en men moet het op de hand doen, met het timmermansoog zeg maar. Na heel veel werk hebben ze de wielen dan eindelijk recht en is het inmiddels 6 uur geworden en we besluiten om hier voor de garage maar de nacht door te brengen.

Morgen kunnen we hier in El Alto meteen kijken voor een bedrijf die de wielen gewoon met een machine kunnen uitlijnen, we hebben namelijk niet zoveel vertrouwen in het timmermansoog.

Als we vandaag willen wegrijden blijkt dat er een luchtketel niet vol wil lopen met lucht, we kunnen zo niet rijden dus op naar de garage maar weer. De monteur komt even kijken en belt een garage die wat met Mercedes doet, over een half uur zou hij er zijn. Na twee uur wachten hebben we nog niemand gezien en gaan maar weer eens vragen bij de garage, er wordt meteen gebeld en er wordt nu gezegd dat ze er over 10 minuten zijn. Het vervelende is dat het vandaag zaterdag is en vanmiddag de garages dicht gaan en pas maandag open gaan. Na een half uur komt er inderdaad een man kijken en verteld dat hij ons pas maandag kan helpen en dat we daar zelf naartoe moeten rijden. Er blijft ons niets anders over dan maar te blijven staan en onze tijd uit te zitten.

Aangezien we graag willen internetten, besluiten we om een hotel op te zoeken met internet en een plaats voor onze Tierelier, maar helaas het is hier zo druk er is geen plaats voor onze Tierelier. We besluiten maar om hier bij de garage voor de deur te blijven staan, het is gewoon even niet anders.

We lopen in de middag naar het echte leven van El Alto, het is daar een drukte van belang, je kan hier echt alles kopen, we zien zelfs onze maat banden staan, maar het is wel de bedoeling dat je ze er zelf onder zet, gewoon meenemen dus. Ook zien we onze accu's staan, waar we in Rio zo lang op hebben gewacht. Maar ook hier weer, zoals we zo vaak hebben gezien, tientallen winkels naast elkaar die allemaal het zelfde verkopen, dit keer dus autobanden en batterijen.

Zondag lopen we naar de garage die naar de ketels gaat kijken, we willen er eigenlijk vandaag al gaan staan, maar als we daar aankomen, ligt de garage erg afgelegen en willen we hier liever niet de nacht doorbrengen. We besluiten gewoon voor de deur van de garage waar we nu staan te blijven staan.

We nemen de bus naar het centrum van El Alto, het is er nog drukker dan gister, er is een markt die ongelooflijk groot is en je kan hier van alles kopen behalve groente en fruit. Hier komen bijna geen toeristen want die blijven allemaal in La Paz, waar in het weekend ook genoeg te doen is. Zo kopen we een echt Boliviaans hoedje en een mooi gekleurde draagdoek, die ik later in ons nieuwe huis, als tafelkleed wil gebruiken.

Als we om 3 uur bij de camper terug komen zijn we beide bekaf, we hebben vanaf tien uur alleen maar gelopen en geslenterd, maar het was wel weer een heel bijzondere belevenis.

Maandag 31 augustus La Paz S 16 34.104 W 68 05.378 (43 km)

Zelf zie ik er enorm tegenop om naar de garage te rijden, je weet maar nooit met een lege luchtketel. Het is maar 4 km maar toch.., maar het gaat helemaal goed, tijdens het rijden vult de tweede ketel zich ook weer helemaal en hoef ik mij verder geen zorgen te maken.

Bij de garage moeten er eerst wat vrachtwagens uit gereden worden, daarna kunnen wij de binnenplaats in rijden en gaat men meteen aan de slag. Het is niet zo'n nette garage waar je bijna van de grond kan eten, nee hier ligt veel olie op de grond en het is er ronduit smerig, De monteur maakt de luchtdrukregelaar wordt uit elkaar gehaald en schoongemaakt, hierna werkt alles weer perfect. Beide luchtketels werken weer naar behoren. Om half een rijden we de werkplaats af en gaan richting La Paz, we nemen niet meer de weg die we donderdag op de heenweg hebben genomen, dat was toch even te veel van het goede. Via de “normale” weg komen we in La Paz, waar we eerst nog even boodschappen doen voordat we naar de camping rijden.

De camping is zeker niet verkeerd, er is wifi, warme douches, zwembad en een restaurant. We zijn van plan een paar dagen te blijven staan en de boel een beetje schoon te maken, alles zit dik onder een dikke laag zand van de gravelwegen.

De paar dagen wordt een week, Paul is niet helemaal in orde hij heeft last van buikgriep, we blijven daardoor langer staan dan gepland.

Het weer werkt ook niet echt mee, het is er koud en soms regent het, waardoor het nog kouder aanvoelt, de kachel staat dan ook regelmatig aan.

Zondag is er een autoloze zondag, we kunnen dus niet naar de stad maar eigenlijk vinden we dat beide niet zo erg. Het weer is opgeknapt en we kunnen heerlijk buiten in de zon zitten.

Ook kunnen we hier onze gasflessen vullen, Walter de Zwitserse eigenaar, heeft een aansluiting met een slang, de een volle fles wordt gekoppeld aan onze lege flessen, waarna de volle op een muurtje verkeerd om wordt gezet, onze fles moet laag in de schaduw staan en zo wordt er illegaal gas in onze flessen gestuwd.

De fles die we in Brazilië hebben gekocht werkt niet goed, elke keer moeten we heel voorzichtig zijn met aansteken, we hebben al een paar keer een behoorlijke steekvlam gehad. Waarschijnlijk komt het dat de fles en de drukregelaar niet staan maar liggen in het gashok, elke keer moest Paul de fles uit het gashok halen als we gas wilden hebben en dat was niet echt handig, we zijn dus weer blij dat onze eigen vertrouwde gasflessen weer vol zijn.

DSC03181DSC03186 

DSC03190DSC03193

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De omgeving van La Paz

Maandag 7 en dinsdag 8 september Copacabana S 16 10.422 W 69 05.659 (173 km)

Alweer een andere weg naar boven, maar deze is echt schitterend en ook niet onbelangrijk, helemaal geasfalteerd.

In El Alto proberen we nog de wielen te laten uitlijnen, maar dat lukt niet dus we hopen onderweg nog een bedrijf tegen te komen die kan uitlijnen.

In El Alto is het wat verkeer betreft weer een chaos, overal scheuren de busjes voorbij, links, rechts om dan vervolgens, vlak voor ons, hard op de rem te gaan staan omdat er een passagier langs de kant van de weg staat te wuiven. We zijn beide blij als we dan eindelijk de drukte achter ons laten en een mooie rustige weg voor ons hebben liggen.

Het is echt een schitterde weg, we stijgen tot ruim 4.200 meter, het uitzicht op het Titicacameer, omringt door besneeuwde bergen, is overweldigend mooi.

DSC03277DSC03276

Op een gegeven moment moeten we met een pont mee naar de overkant, de pont ziet er niet al te stevig uit, maar als we zien dat er ook bussen mee gaan vertrouwen we er maar op dat het goed zal gaan. Eenmaal van wal gaat het pontje behoorlijk te keer en deint behoorlijk in de golven, onze Tierelier zwiept van links naar rechts, wij zijn een beetje bang dat hij omslaat, maar de kapitein zit rustig naast zijn buitenboordmotor of er niets aan de hand is. Als we eenmaal aan de overkant zijn slaken we een zucht van verlichting, nu nog achteruit de pont afrijden en dan kunnen we weer verder.

DSC03289DSC03298

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De veerboot die ons toch goed naar de overkant bracht

De weg verder naar Copacabana blijft schitterend, het is al laat in de middag als we daar aankomen.

We blijven hier een paar dagen staan, daarna verlaten we Bolivia om Peru in te rijden.

DSC03271

Woensdag 9 september Puno PERU S 15 50.104 W 70 01.074 (143 km)

De grens van Peru is een gekkenhuis, als we het grensplaatsje Katani inrijden, staan er overal grote touringcars en kleinere busjes geparkeerd, daarnaast staan er op de weg heel veel kraampjes die de weg versperren. Bijna niemand kan er meer door, heel langzaam komen we dan bij de immigratie waar we de auto even achterlaten om onze paspoorten te laten afstempelen. Dat gaat allemaal razend snel, binnen 10 minuten hebben we zowel onze stempels, als die van de Tierelier. Moeizaam rijden we dwars over een markt, hier kan echt maar één auto rijden, wij moeten oppassen dat we geen zonneschermen of andere attributen meenemen, sommige steken wel 2 meter uit. Bij de Peruaanse grens, moeten we de auto tot 3 keer toe verplaatsen, ook hier kan je met eigen vervoer geen kant uit, maar uiteindelijk is men tevreden en kunnen we ons aansluiten in de lange rij wachtenden. Het afstempelen gaat verder snel, we krijgen een visum voor 90 dagen en kunnen ons melden bij de Aduana, hier gaat alles wat trager, maar dat komt omdat we een leerling ons helpt, de jongen moet wel vier keer nalezen en vragen voordat hij het begrijpt, maar dat is natuurlijk niet erg, het kost alleen wat tijd. Als dan alles is afgehandeld, mogen we doorrijden en Peru inrijden. Totaal oponthoud 1,5 uur een zeer goede score.

DSC03316P1030504

 

                                    De grensovergang naar Peru

 

Als eerste moeten we we Peruaans geld zien te vinden, de eerste pinautomaat werkt meteen mee, we pinnen 800 Sol, al hebben we geen idee hoeveel dat is. Het is altijd afwachten wat er van onze rekening is afgeschreven, dan pas kunnen we de juiste koers bepalen.

In het plaatsje Puno parkeren we bij de haven en brengen de rest van de dag luierend door.

Donderdag 10 september Arequipa S 16 20.568 W 71 35.010 (308 km)

Eerst maar even tanken voordat we wegrijden, de tank blijkt bijna helemaal leeg te zijn, er gaat maar liefst 113 galon in, (366 liter) het is duidelijk dat we veel in de bergen hebben gereden en dan vooral omhoog, want dan lust onze Tierelier wel een slokje diesel.

Al dagen rijden we door een schitterende omgeving, de Andes is werkelijk paradijs om door te rijden. We komen vandaag zelfs weer op 4.500 meter hoogte, de Lama's lopen vlak langs de kant van de weg te grazen. De weg slingert van de ene berg naar de andere zonder dat we veel moeten dalen of stijgen, het is echt een enorme hoogvlakte. Pas de laatste 50 km dalen we af naar een hoogte van 2.500 meter, wij vinden dat zeker niet erg, we kunnen ons weer normaal bewegen zonder meteen buiten adem te raken.

DSC03348DSC03380

Vrijdag 11 september Camana S 16 39.408 W 72 403.22 (173 km)

Voordat we uit Arequipa wegrijden vinden we een bedrijf die onze wielen kan uitlijnen. Het blijkt dat er speling in de stuurstang zit en die moet vastgezet worden. Het duurt daardoor wat langer. Maar een kleine 2 uur is het allemaal weer in orde en kunnen we na betaling van de rekening (135 Sol) weer verder rijden.

De weg voert ons langs een soort woestijnlandschap er is alleen maar zand hier groeit werkelijk niets, ja soms heeft men geprobeerd een boompje te planten, keurig met steentjes erom heen, maar die staan er nu een beetje zielig bij. Ook hier blijven we lang op een hoogvlakte, soms is er een steile daling naar een rivier, waar we de brug oversteken en dan gaat het weer steil omhoog. Pas de laatste 20 km gaat het steil naar beneden en wordt de lucht van stralend blauw naar helemaal grijs en grauw. We zijn dan eindelijk weer op zeeniveau, de Stille oceaan ligt aan onze voeten, we parkeren er pal naast en maken een heerlijke strandwandeling.

Hier in het dorpje is niet veel te beleven, het is geen seizoen en alles is gesloten en ligt er een beetje desolaat bij.

We hebben de Andes jammer genoeg verlaten, maar we kijken er met veel plezier op terug, het was een feest om er doorheen te rijden.

DSC03389DSC03396

Zaterdag 12 september Puerto Inka S 15 50.316 W 74 18.760 (243 km)

Het gaat maar door, het blijft een feest om hier te rijden, het is een woestijn landschap, als we naar rechts kijken zien we een droog gebied van alleen maar zand en stenen. Links zien we de Stille Oceaan het is fantastisch deze twee contrasten zo dicht bij elkaar te zien. Ook hier wonen mensen in de meest erbarmelijke omstandigheden. Het zijn hutjes die bestaan uit een vervallen dak, afgeschermd met wat rieten matten. De wind die hier altijd waait en een enorme hoeveelheid zand met zich meebrengt, maakt het leven voor deze mensen zeker niet makkelijk.

We overnachten vandaag op een camping, vlak langs de Oceaan, er is een ruïne van de Inka's, die we natuurlijk bezoeken. Veel stelt het niet voor, er staan nog wat muurtjes overeind en dat is het wel. We mogen niet in het gebied zelf komen en moeten alles van een afstand bekijken, wat het ook niet echt interessant maakt.

DSC03421DSC03443

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 13 september Nasca S 14 51.072 W 74 57.485 (161 km)

Vanmorgen bij het ontbijt zagen we de zeehondjes in de Oceaan zwemmen, helaas waren ze te ver weg om er foto's van te maken.

 

Ook vandaag weer een mooie route, al vroeg in de middag slaan we ons kamp op bij een hotel die ook een camping heeft en wat voor ons belangrijk is, internet. We kunnen eindelijk eens de site bijwerken.

P1030516P1030518