• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

2 maart tot 24 april 2015

Schermafbeelding 2015-04-23 om 00.03.18

 

 

Maandag 2 maart Jacauna (S03 53.218 W38 21.616)

We zijn nog een dag langer op het het strand blijven staan, de schitterende lokatie en een dagje rust konden we wel even gebruiken. Daarbij was een handdoek bij de wasserette achter gebleven en die wilde ik wel terug.

Na een dag rijden eten we ergens in een rustig restaurant en rijden daarna een gravelweg op voor de nacht. Maar helaas de weg is niet helemaal betrouwbaar en voor we het weten zitten we weer vast en kunnen geen kant meer op. De jongens van het restaurant komen helpen uitgraven, de rijplaten komen weer eens te voorschijn en Paul moet met de krik de auto omhoog brengen zodat de rijplaten onder de wielen komen te liggen. Na dit zware werk komen we gelukkig weer op het harde gedeelte te staan en rijden achteruit terug naar het asfalt. Draaien durven we niet aan, omdat overal gevaarlijk “zachte” plekken vlak naast de bandensporen op de weg zitten. We parkeren voor het restaurant en kunnen dan eindelijk aan de koffie.

P1020096P1020098

sporen van het vastzitten                                                                                    wij waren niet de enige

Dinsdag 3 t/m zaterdag 7 maart Canoa Quebrada (S04 31.651 W37 41.919)

De volgende dag moeten we de rijplaten weer een beetje recht buigen, na gebruik zijn ze altijd zo ernstig verbogen dat ze niet meer vast gezet kunnen worden. Voordat we wegrijden zien we dat een vrachtwagen vol met stenen ook op de gravelweg vast zit. Er wordt een shovel bijgehaald maar die krijgt hem er ook niet uitgeduwd. Hoe dit verder is afgelopen weten we niet, wij hebben daar niet op staan wachten, dat duurde veel te lang in de brandende zon, maar hij zal er vast wel uitgekomen zijn.

Canoa Quebrada (kapotte kano) ooit heeft hier een Portugees zijn op de rotsen gelopen schip achtergelaten en aan de lokale vissers gegeven. Deze vissers hadden nog nooit zoiets gezien en noemde het Canoa Quebrada.

P1020101P1020102mooie rode rotsen

Het is een aardig plaatsje, met veel restaurants, een prachtig strand met rode rotsen. Er hangt een heel gezellige ontspannen sfeer. Helaas wordt ik (Marita) ziek, griep en daarbij waarschijnlijk verkeerd water gedronken, vier dagen lang lig ik op bed, slaap meer dan 20 uur per dag en knap maar heel langzaam op.

Zondag 8 t/m 20 maart rijdend langs de kust.

Omdat we nodig moeten lozen, moeten we vandaag verkassen, eigenlijk ben ik gewoon nog niet in staat om te reizen maar het kan even niet anders.

Elke dag rijden we een paar honderd kilometer, Paul rijdt en ik hang een beetje in de bijrijdersstoel, maar het gaat wel elke dag een stukje beter. Veel zin om te schrijven heb ik niet vandaar dat ik nu een kort verslag maak.

Het is vandaag 20 maart en we hebben op heel veel mooie stranden gestaan.

In Fortaleza hebben we weer eens naar gas gezocht, we zijn net aan onze laatste fles begonnen en wordt het tijd om te gaan zoeken. Helaas was men hier niet zo behulpzaam, we kwamen niet eens langs de portier, waarschijnlijk had de goede man geen idee wat we wilden. We moeten maar naar een andere grote stad waar ze wel bereid zijn om ons te helpen.

In Tibau alweer een mooi plaatsje langs het strand, staan we zelfs gedwongen 2 dagen. Na de eerste nacht rijden we richting Mossoro, waar opstandelingen een barricade over de weg hadden opgeworpen, autobanden en takken waren in de fik gestoken midden op de weg. De opstandelingen liepen met grote machetes de boel in de gaten te houden, niemand waagde zich in de buurt van deze mensen, laat staan de barricade te doorbreken. Paul is wel even met de opstandelingen gaan praten, ze waren erg vriendelijk, er werden zelfs een paar engels sprekende meisjes gehaald om de situatie uit te leggen. Het bleek dat ze in opstand kwamen voor de grote verschillen die er zijn tussen arm en rijk. Wij kunnen ons daar wel iets bij voorstellen, als je alleen al kijkt in wat voor “huizen” deze mensen wonen, dat is gewoon mensonwaardig. Je kent waarschijnlijk wel de jongensdorpen, die door schoolkinderen in de vakantie van sloophout en plastic worden gebouwd, nou zoiets maar dan nog krakkemikkiger. We rijden terug naar Tibau en blijven daar nog een dagje staan, de volgende dag zien we op de plaats waar de barricade was, alleen nog de banden liggen en kunnen we onze weg gewoon voortzetten.

DSC01994DSC01996permanente bewoning

In Natal hebben we geprobeerd om een dongel (USB-stick met een sim-kaart erin) te kopen om in de camper weer internet te hebben, maar dat is mislukt. Het blijkt dat je een adres in Brazilië moet hebben voordat je zoiets kan aanschaffen. We blijven dus afhankelijk van internetcafe's en restaurants met wifi.

Ook het pinnen van geld gaat niet zoals we gewend zijn, twee dagen rijden we verschillende dorpen af, waar pinautomaten zouden zijn, maar zelfs in de grote steden komt er voor ons geen geld uit de muur. Ondertussen wordt het toch wel een beetje penibel, er zit bijna niets meer in mijn portemonnee. Het rare is, dat we wel kunnen pinnen om te tanken, daar doet niemand moeilijk over, we hadden anders zeker zonder diesel komen te staan. Als we dan eindelijk in Maceió een automaat vinden die ons wel wat geld gunt, pinnen we meteen maar meerder keren zodat we voorlopig geen “geldnood” hebben.

Het plaatsje Praira de Forte rijden we wel in, maar het is daar zo druk, dat er voor ons geen plaats is om te parkeren, wat wel een beetje jammer is, want hier zouden we kunnen snorkelen.

In het plaatsje Aembepe is een festival aan de gang, als we het dorp in willen rijden worden we tegengehouden, maar na enig zoeken weten we toch een weggetje te vinden die ons naar het strand brengt. Helaas staat er een auto een beetje breed geparkeerd zodat we er bijna niet door kunnen. Het is echt centimeter werk, maar de plaatselijke bevolking is zeer behulpzaam en helpt ons door de smalle straatjes. We vinden uiteindelijk een mooi rustig plaatsje met uitzicht op zee en op een paar minuten lopen van het festival.

We zien een demonstratie van Capoeira, een mengeling van dans, gymnastiek en vechtkunst, het gaat snel, de ene na de andere acrobatische toer na de andere wordt uitgevoerd. De dans wordt uitgevoerd in een kring (de roda) de dansers die de roda vormen, staan of zitten en klappen in hun handen op de maat van de eensnarige berimbau. In willekeurige volgorde stappen de dansers dan de cirkel in om aan de dans mee te doen. Zonder dat ik erom vraag willen de dansers voor mij poseren, wat toch wel weer een heel speciale ervaring is.

DSC02042DSC02053Het festival is gezellig, er hangt ondanks de drukte een heel gezellige sfeer, 's avonds zijn er optredens van diverse bands, de bassen zijn behoorlijk aanwezig, zodat je alles om je heen voelt trillen, hier moet je niet zijn met een pacemaker want die is meteen van slag. Langs de kant zijn overal kraampjes waar je wat kan eten of drinken, de hoofdstraat is dus helemaal afgesloten en vol met publiek. Ook maken we een optreden mee van een dansgroep, waar een paar oudere dames ook aan meedoen, deze 2 dames hebben fantastische mooie witte jurken aan. We staan versteld hoe deze twee oudjes, ze zijn toch zeker tegen de zeventig, nog zo behendig hun dans uitvoeren. Het leuke is dat er een jongeman uit het publiek spontaan met de dames mee gaat dansen en ze behoorlijk uitdaagt. De oudste van de twee gaat hier daadwerkelijk op in en danst als een jonge meid met de man mee, geweldig om dit te aanschouwen, zeker 10 minuten duurt de dans en ze gaat maar door zonder te stoppen, het zweet drupt van haar gezicht, maar ze heeft zoveel plezier. Ook de man vind het geweldig en daagt haar steeds weer uit, door met zijn armen omhoog en zijn heupen wiegend voor haar te gaan staan dansen. Als de dans dan eindelijk is afgelopen bedanken ze elkaar met een omhelzing. Dit was weer zo'n mooie ervaring, oud en jong met zoveel respect voor elkaar dat doet een mens goed, helemaal als je bedenkt dat dit festival was georganiseerd tegen discriminatie.

P1020147P1020142

Een beetje jammer is dat de mensen al hun vuil gewoon op de straat donderen, terwijl er overal vuilnisbakken staan, maar die worden zelden gebruikt. Wel zien we mensen die de lege blikjes van bier en frisdrank van staart oprapen, grote hoeveelheden worden op een punt verzameld om later aan een opkoper te verkopen. Het zijn alleen de blikjes waar men in is geïnteresseerd, de rest laat men gewoon liggen.

Als we de volgende morgen het dorp gewoon via de hoofdweg kunnen verlaten, weten we niet wat we zien al het vuil is opgeruimd, hier heeft men vannacht hard gewerkt!!

In Salvador proberen we weer eens een verzekering te krijgen voor de Tierelier, maar ook hier lukt het niet. Het is allemaal heel vreemd, je mag in Brazilië niet zonder verzekering rijden, maar als buitenlander kan je je auto niet verzekeren, geen verzekeringmaatschappij wil dit doen. Gelukkig hebben we van Gunny en Philippe, een stel uit Frans Guyana een nep verzekering gekregen voor heel Zuid Amerika, dus mochten we worden aangehouden kunnen we dit formulier tonen, maar hiermee zijn we natuurlijk niet verzekerd. Voor Brazilië geven we het nu maar op, hier krijgen we dus geen verzekering voor de auto.

Salvador heeft ons verder niet veel te bieden en zo verlaten we deze drukke stad maar weer snel.

DSC02013DSC02018meestal langs mooie stranden                                                                              soms tussen de vrachtwagens

Ook verlaten we voor een poosje de mooie stranden en rijden het binnenland in en wel naar Lençois.

Dinsdag 24 t/m zaterdag 28 maart Lençois (S12 33.843 W41 19.898)

In Lençois installeren we ons op een camping, die heerlijk rustig is gelegen en bijna in het centrum ligt. Het dorp is zeker de moeite waard om te bezoeken, het heeft kleine gezellige straatjes die met keien zijn bestraat. 's Avonds komen al de toeristen, die een tour hebben gemaakt gezellig samen op de vele terrasjes die gewoon midden op de weg zijn neergezet. Er is zelfs een restaurant die aan Happy Hour doet, maar dan alleen voor een cocktail, geen andere dranken, zoals bier en wijn. Voor het eerst in mijn leven drink ik dus een cocktail en vind het eigenlijk best wel lekker, Paul heeft het al eerder gedronken, maar dat is al heel lang geleden.

P1020183P1020185straatjes van Lencois

We boeken een tour van een dag, samen met George een Chinees, gids en chauffeur gaan we in een kleine auto op stap. We bezoeken een waterval, het water is erg bruin en er drijft veel schuim op, maar het is, zoals wij dachten, geen zeepsop van de vrouwen die hun was doen in de rivier, maar gewoon natuurlijk materiaal wat vrij komt zodra het water er langs schuurt. Daarna gaan we naar Pai Inacio en klimmen naar een schitterend uitzichtpunt. Na een heerlijke lunch bezoeken we de Gruta da Lapa Doce, zelfs na de vele mooie grotten zie we al gezien hebben en eigenlijk een beetje hadden van nou alweer een grot, moeten we bekennen dat deze ook weer de moeite waard is om te bezoeken. Elke grot heeft toch weer iets anders en het blijft mooi en altijd spectaculair.

DSC02084DSC02094

 

DSC02098DSC02105

 

 

DSC02115DSC02127Helaas kunnen we niet zwemmen in het heldere water van Pratinha, omdat het pas heeft geregend is het water nu erg toebel en duurt het 5 dagen voordat het weer zijn heldere blauwe kleur terug heeft. We rijden terug naar de waterval waar we al eerder waren vanmorgen en nemen daar een duik in het bruine schuimende water. Tegen halfzes worden we weer afgezet bij de camping na een geslaagde dag. Samen met George, eten en drinken wat op een van de gezellige terrasjes.

P1020260P1020268Gruta da Lapa Doce

Zondag 29 maart Andorai (S12 48.239 W41 19.898)

Als we van de camping af willen rijden, is er niemand aanwezig om het hek open te maken om ons eruit te laten. Als er dan eindelijk iemand komt is de sleutel verdwenen en moet die eerst gezocht worden, pas tegen enen is de sleutel gevonden en kunnen wij vertrekken.

We hebben de tip gekregen dat de weg rondom het Parque National de Chapada Diamantina  erg mooi moet zijn, het laatste gedeelte is wel gravel maar daar rijden ook vrachtwagens dus dat zou voor ons te doen moeten zijn.

Veel rijden doen we niet vandaag, in het aardige plaatsje Andorai vinden we langs een rivier een heerlijk rustige overnachtingsplaats.

P1020299P1020300in slaap gevallen voor de ingang van een winkel                                                  lange rijen voor de lotto

Maandag 30 maart Mucuge (S13 00.242 W41 22.066)

Voordat we wegrijden bezoeken we nog even de plaatselijk markt, het is altijd leuk om daar overheen te lopen. Er wordt veel groente en fruit verkocht, maar ook kleding, schoenen en nog meer van dat soort zaken, wat dat betreft lijkt het wel een beetje op een Nederlandse markt.

Al vroeg in de middag arriveren we in Mucuge, waar we voor de kerk ons kamp opzetten en een wandeling door het dorpje maken. Het is niet echt iets bijzonders, gewoon een rustig slaperig dorpje waar niet veel te doen is.

P1020305P1020308een paar visjes                                                                                                  een heerlijke vrucht

Dinsdag 31 maart Paço Encatando (S12 56.698 W41 06.348)

Vandaag bezoeken we een grot waar een klein meertje in ligt, dat meertje ligt precies voor een opening, waardoor het daglicht precies op het meertje schijnt, wat heel helder water en een prachtig mooie blauwe kleur heeft.

Het is hier zo rustig dat we besluiten om de nacht hier op het parkeer terrein door te brengen. De rest van de dag zitten we lekker onder bomen in de schaduw, lezen een boek en doen verder niets.

DSC02163P1020332

 

 

 Woensdag 1 april Palmieras (S12 30.916 W41 34.446)

De gravelweg vandaag, het is qua uitzicht een schitterde route, maar de weg zelf valt erg tegen, heel veel kuilen en gaten, daarbij is hij soms zo steil en smal dat je hier geen tegenligger wil tegenkomen, iemand moet dan achteruit en dat is bijna niet te doen. Als we op een wat breder stuk weg komen, komt ons pardoes een vrachtwagen tegemoet, hebben wij even mazzel dat wij hem nu tegen komen en niet een paar minuten eerder op het smalle steile stuk.

In Palmieras krijgen we dan eindelijk weer asfalt onder de wielen en we besluiten meteen om de nacht maar in dit dorpje door te brengen.

Helaas moeten we wel twee keer verkassen, de eerste keer omdat er een processie is en we voor de kerk staan, even later komen er inderdaad een aantal kerkgangers met kaarsjes naar buiten, voorop de stoet wordt Christus aan het kruis gedragen en er wordt vuurwerk afgestoken. Na een half uur komt de processie terug bij de kerk en en wordt er een kerkdienst gehouden. De volgende dag wil men de straat vegen onder onze auto en worden we vriendelijk verzocht om ergens anders te gaan staan. Al vanaf vanmorgen 6 uur is er een man het plein aan het vegen met een heel eenvoudige huishoudbezem, hij maakt zich totaal niet druk, maakt zo nu en dan een praatje met een bekende en gaat dan weer verder met zijn monnikenwerk. Als wij om 10 uur van het plein wegrijden is hij nog lang niet klaar met het plein vegen.

DSC02104

Donderdag 2 april Prathina (S12 21.097 W41 32.498)

We rijden, omdat we nu toch dicht in de buurt zitten, nog maar een keer naar Pai Inacio, vorige week waren we daar samen met een rondtour, helaas was het die dag erg bewolkt en vandaag schijnt de zon, na de steile klim valt het uitzicht toch een beetje tegen omdat het zo heiig is, kunnen we niet zo ver zien als we zouden willen.

P1020342P1020346

 

Daarna rijden we naar Prathina, ook hier waren we vorige week, maar toen had het net geregend en was het water troebel, maar nu na een week is al de modder weer gezakt en ligt er een prachtig mooi blauw meer voor ons, waar we heerlijk in zwemmen.

De verdere dag vermaken we ons met zwemmen en ergens wat eten, we kunnen op het terrein de nacht doorbrengen, wat zeker niet verkeerd is.

Vanaf vrijdag 3 april weer via de kust richting Rio de Janeiro

In een paar dagen rijden we weer naar de kust, in het plaatsje Porto Seguro zien we de Atlantische Oceaan weer. Langzaam rijden we naar het zuiden, elke nacht brengen we de nacht door direct aan zee.

P1020365P1020368

 

Als het weer eens tijd wordt dat de was gedaan moet worden, vraagt men 50 eurocent voor één stuks ondergoed en voor een shirt of broek 1,-- euro. Het wordt wel een erg dure was op deze manier. We besluiten om een camping op te zoeken en de was zelf op de hand te wassen. De camping stelt niet veel voor, waarschijnlijk zijn hier al sinds tijden geen bezoekers geweest, alles is verschrikkelijk verwaarloosd. Het zwembad, dat is zo smerig dat we daar niet in durven te zwemmen, ook het toilet laten we maar links liggen.

Er loopt een zwart varken rond, die behoorlijk waaks en vals is, dat beest bijt Paul zelfs tot bloedens toe in zijn been, we lopen dan ook met onze wapenstok over de camping, zodat we dat beest kunnen wegjagen. De eigenaresse is echter zeer vriendelijk en stelt ons zelfs

haar “wasmachine” ter beschikking, het ding werkt wel, maar je moet het vullen met emmers water, gelukkig kunnen wij onze slang gebruiken, wat veel gesleept met emmers water scheelt. Om het vuile sop uit de machine te krijgen moeten we de wasmachine op zijn kop zetten, daarna weer met de hand vullen voor het spoelen, maar toch ondanks alles was de was toch schoon.

Maandag 20 april rijden we in Tribobo langs Mercedes garage Clark, we zijn op zoek naar een stalling voor onze Tierelier, want vrijdag vliegen we naar Nederland en het zou mooi zijn als we hier 40 km vanaf het vliegveld de auto kunnen achterlaten. Het blijkt helemaal geen probleem, sterker nog we mogen zelfs al meteen blijven, zo staan we keurig achter hekken met 's nachts bewaking op het Mercedesterrein. We krijgen eten, kunnen douchen, hebben eindelijk eens snel internet en ook stroom, wat nu wel hard nodig is, want we hebben nog steeds geen nieuwe batterijen. Als de zon weg is houdt de koelkast (onderspanning) ermee op en moet echt het aggregaat aan. Nu we 24 uur per dag internet hebben kunnen we mooi uitzoeken waar we de goede batterijen kunnen kopen.

Als we in Nederland zijn, gaat de garage met onze auto aan het werk, we krijgen eindelijk eens de goede kroon- en pignonwiel, zodat we straks weer gewoon 4 wiel aandrijving hebben. Verder wordt de olie ververst, alle filters nagekeken en nog wat klein werk verricht, als het goed is, is alles weer tip top in orde als we terug komen vanuit Nederland.

We zijn in Nederland vanaf zaterdag 25 april tot 21 juni, we gaan genieten van onze (klein)kinderen, familie en vrienden wie weet komen we je wel tegen.

P1020372P1020377