• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

14 september tot 6 oktober 2015

PeruEcuador

GEREDEN ROUTE

Maandag 14 september Paracas S 13 49.879 W 76 14.852 ( 222 km)

Net buiten Nasca zijn reusachtige motieven getekend op de grond, waarschijnlijk stammen deze figuren, die achteloos dwars over heuvels en ravijnen lopen, uit 300 tot 900 na Christus. De lijnen van de motieven zijn kaarsrecht en niemand weet hoe ze daar terecht zijn gekomen. Ze zijn in de grond uitgegraven en in de ravijnen uitgehouwen en zijn van 10 tot 30 cm diep. Tot op heden zijn er 18 figuren ontdekt, waaronder een kolibrie van 60 meter breed en een aap van 80 meter.

We kunnen dit moois met een vliegtuig vanuit de lucht bekijken, maar het is niet een erg plezierige vlucht, veel mensen komen groen uit het vliegtuig stappen, wij slaan dit dus maar even over. Wel klimmen we de uitzichttoren op om een paar motieven van bovenaf te bewonderen, we zien natuurlijk niet alle 18 figuren, maar we krijgen wel een aardige indruk. Het is inderdaad een wonderlijk iets deze figuren zomaar in de woestijn getekend, er moet toch een bedoeling achter hebben gezeten, maar de wetenschappers zijn het er nog steeds niet over eens.

DSC03454

DSC03451

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DE MISTERIEUSE TEKENENIGEN

We rijden door en in het plaatsje Ica doen we boodschappen en rijden daarna door naar Paracas, een klein vissers plaatsje, waar vandaan we morgen het eiland Ballestas gaan bezoeken.

Dinsdag 15 t/m donderdag 17 september Reserva National Paracas S 13 53.530 W 76 18.195 (12 km)

Het is al vroeg op, we moeten ons om half acht melden bij het reisbureau waar we de tour hebben geboekt. Met een grote speedboot varen we eerst langs de enorme “El Candelabro”, een reusachtige kandelaar die door de Paracas in de rotsen werd gegrift. De Candelabro is alleen vanuit alleen vanuit de zee te zien, hij is maar liefst 200 meter hoog en 60 meter breed. Het was een handig oriëntatiepunt voor de Kaap-Hoornvaarders die bij hun omzwervingen over de zuidelijke zeeën, die hier precies konden zien waar ze zich bevonden.

DSC03470DSC03476 

DSC03501DSC03534

Daarna varen we door naar het eiland Ballestas, hier zien we pinguïns, zeehonden en heel veel vogelsoorten. Langzaam varen we langs het eiland, erop mogen we niet, dat is alleen weggelegd voor de bewakers die hier permanent aanwezig zijn. Het is net of we opeens in een andere wereld zijn terecht gekomen, overal om ons heen vliegen vogels, of liggen er zeehonden heerlijk te luieren op een rots. Nadat we langs het hele eiland zijn gevaren is het weer tijd om terug te keren naar de wal, binnen een half uur staan we weer op de kade en kijken terug op een geweldig uitstapje.

DSC03562DSC03589

 

DSC03592DSC03597

 

DSC03636 

P1030580

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

DSC03757DSC03615

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We starten de motor en rijden naar het Reserva National Paracas dat bijna naast het dorp ligt.

We zijn van plan om hier enkele dagen te blijven, we kopen aan de ingang een kaartje voor 3 dagen. We zoeken een mooi plaatsje uit vlak langs het Roja Playa (rode strand), wat inderdaad ook rood is. Dat komt door de rode rotsen die zich langs het water bevinden, de rotsen kavelen af en het rode zand blijft op het strand liggen. We maken een fikse wandeling naar een mooi uitkijkpunt en genieten van de zon die eindelijk doorbreekt.

P1030598P1030619

Woensdag willen we de Candelabro, vanaf het land bewonderen, in reisboeken staat dat het alleen vanaf de zee te zien is, maar wij geloven dat niet helemaal. We rijden dwars door de woestijn offroad, maar we komen niet echt in de buurt, we proberen een andere weg en ja hoor we komen steeds dichter bij, het laatste stuk kunnen we beter gaan lopen omdat de “weg” nu wel heel erg slecht wordt. Na een fikse wandeling komen onderaan de Candelabro uit. Jammer vanaf het land is het toch minder goed te zien als vanaf de zee, we nemen wat foto's en wandelen weer terug naar de auto. We rijden naar een mooi vlak stukje, zette de stoelen buiten en genieten van al de vogels die vlak langs ons heen vliegen, we kunnen ze bijna aanraken.

Donderdag is de Kathedraal aan de beurt, hier kunnen we gemakkelijk naar toe rijden, het is een route die door de touroperators gebruikt wordt, daardoor is de weg van redelijke kwaliteit. De Kathedraal is een rots die een klein stukje in de zee staat, tot 2007 was hij nog met het schiereiland verbonden, maar een zware aardbeving heeft de brug doen instorten.

DSC03789DSC03724

 VOOR DE AARDBEVING                                                                                           NA DE AARDBEVING

We zoeken weer een mooi plaatsje om te overnachten en maken daarna nog een lange strandwandeling.

Er zouden flamingo's op het eiland bevinden, maar wij hebben ze niet gezien, waarschijnlijk is het niet de tijd ervoor en verblijven de flamingo's nu ergens anders.

DSC03718

Vrijdag 18 september Cerro Azul S 13 01.581 W 76 28.900 (133 km)

We verlaten met pijn in ons hart het schiereiland, we hebben hier 3 prachtig mooie dagen gehad.

De weg is vandaag niet erg interessant, we denken dat we langs een mooie kustweg gaan rijden, maar dat is niet zo. Het blijkt een vierbaans tolweg te zijn, niet druk maar we krijgen de zee bijna niet te zien omdat we er te ver vandaan rijden.

We verlaten de tolweg bij het plaatsje Cerro Azul, wat zeker niet verkeerd is, er is zelf een pier waar veel gebruik van wordt gemaakt. Hier zijn maar weinig toeristen, als ze er al zijn zijn het Peruanen.

Op het strand brengen we de nacht door, we zien nog dat 2 auto's zich vast rijden in het zand, voor ons een waarschuwing om maar niet verder het strand op te rijden.

DSC03842P1030662

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag 19 t/m maandag 21 september Lima S 12 07.353 W 77 02.159 (138 km)

We rijden de drukke stad Lima binnen, hier kent men geen verkeersregels, men doet maar waar men zin in heeft. Wil je links afslaan dan rijdt je eerst helemaal naar de rechterbaan, om vervolgens snel voor andere weggebruikers naar links te schieten, of als dat niet lukt je auto gewoon voor het verkeer dat rechtdoor wil neer te planten, zodat er niemand meer door kan. Ook de claxon vind men hier een leuk speeltje, echt overal wordt voor getoeterd, steek je over dan wordt er al van verre getoeterd dat ze er aan komen en dat je moet opschieten. Ook het inhalen is iets aparts, regelmatig worden we ingehaald door busjes, vervolgens zie je ergens een hand uit een raampje wapperen die vertelt dat de bus gaat stoppen, ze staan dan ook direct hard op de rem, kortom het is een chaotische toestand op de weg, het is hier echt werken!!

We hebben ergens gelezen dat de Club Germania onderdak verschaft aan Duitse overlanders, je kan hier gratis overnachten. Zonder veel moeite vinden we de club, maar helaas het is niet voor Nederlanders, we worden met een smoesje weggestuurd, jammer maar het is niet anders. Gelukkig hebben we nog een ander adres, Het Hitchhikers Backpacker Hostel, het is weliswaar een kleine binnenplaats, waar onze Tierelier net op past. Maar het voordeel is dat het midden in de wijk Mirafloris ligt, dit is een dure zakenwijk, dichtbij de Oceaan en met veel gezellige restaurants en bars. We brengen de was naar een wasserette en moeten nu wachten tot die maandagmiddag klaar is.

Zondag is onze jongste kleinzoon jarig, hij wordt 2 jaar. We wachten met naar bed gaan totdat Ruben wakker is, zodat we ons verjaardagslied kunnen zingen voor hem. Het is heerlijk om het ventje weer te zien, in de paar maanden dat we weg zijn, is hij zoveel gegroeid en het allerleukste is dat hij gewoon weet wie wij zijn. Als we zo via Facetime zitten te kletsen roept hij ineens “uit”, hij wil duidelijk dat we uit de ipad kruipen, maar ja dat gaat nu even niet. Hij en wij zullen moeten wachten totdat we op 1 november weer op Schiphol staan.

Zondag brengen we door met een wandeling over de boulevard, waar veel wordt gesport, fietsen, hardlopen en er staat overal fitnessapparatuur, waar veel gebruik van wordt gemaakt. Later dalen we via een lange trap af naar de zee, hier wordt veel gesurft, overal liggen er planken in het water en proberen de eigenaars om deze sport onder de knie te krijgen. Maar er zijn er ook bij die het heel goed doen en de golven prachtig volgen en hele capriolen maken. Ook wordt er op dit stenenstrand gezonnebaad, zo zien we een vrouw in bikini en even er naast zit een vrouw met een winterjas aan en een lekkere warme muts op haar hoofd, hoe groot kunnen de verschillen zijn? Ook zijn er diverse speeltuinen die druk bezocht worden door ouders met kinderen, zelfs in de late avond is het er nog stampvol, de kinderen gaan in deze landen nooit om 7 uur naar bed, dan beginnen ze pas wakker te worden. De temperatuur wordt dan eindelijk een beetje aangenaam en kunnen ze heerlijk ravotten buiten.

P1030687P1030692

LEKKER SPONTAAN DANSEN OP EEN PLEIN

Dinsdag 22 september Huarmey S 10 02.891 W 78 09.518 (313 km)

Door het chaotische verkeer rijden we de stad uit, we doen er lang over omdat het verkeer regelmatig vast staat. Als we op de express-way rijden merken we dat we de enige vrachtwagen zijn, er rijden alleen bussen op de daarvoor bestemde baan. Het is dus niet de bedoeling dat we hier rijden, maar goed terug gaat ook niet, dus doorrijden maar. Gelukkig heeft meneer agent ons niet in de gaten en komen we zonder bon weer op het juiste spoor. Het duurt een paar uur voordat het eindelijk wat rustiger wordt op de weg, wat wel zo prettig is. De weg is en blijft perfect, we betalen dan wel regelmatig tol, meestal 6 euro, maar dat hebben we er graag voor over. Ook de omgeving blijft mooi, hoewel we nog steeds door de woestijn rijden, soms zien we een oase, die dan midden tussen het dorre landschap wel heel erg opvalt.

Woensdag 23 t/m zondag 27 september Huanchaco S 8 04.387 W 79 07.104 (286 km)

Hoe meer we naar het noorden rijden hoe vuiler en viezer het langs de kant van de weg wordt. Het is niet alleen het vuil wat zo stoort, maar de daar bijbehorende stank, het is echt smerig. Dat mensen in deze vuiligheid moeten leven is toch wel heel triest.

Toch is het plaatsje Huanchaco een aardig plaatjes en omdat het vlak aan zee ligt, heb je gewoon geen last van de stank.

Onze kleinzoon Nils is morgen jarig en door het tijdsverschil moeten we tot na middernacht opblijven om, voordat hij naar school gaat, voor hem te zingen. Terwijl we zo via Skipe aan het kletsen zijn krijgt hij ontbijt op bed met een speciaal kaarsje, dat telkens weer aangaat als hij het uitgeblazen heeft. Hij zit sinds dit jaar op de middelbare-school en het gaat goed, tot nu toe heeft hij voor al zijn toetsen ruim voldoende gescoord, dus ga zo door Nils, we zijn trots op je!!!

We staan nu echt op een camping, we hebben stroom, een zwembad wat niet echt schoon is, dus daar gaan we niet zwemmen. Hier komen heel veel overlanders, ook nu staan we met een Duits echtpaar die met een mooie camper in de rondte rijden en een Amerikaans stel met een jongetje. Gister stond er nog een stel Amerikanen met 2 kleine kinderen en een Oostenrijks stel die met een oude Mercedes met daarachter een vouwwagen rijden. Zij vragen aan iedereen een bijdrage voor hun reis, het kan geld, eten of diesel zijn, als je ze wat geeft mag je wat op hun auto schrijven, ach creatief moet je soms zijn.

 

ONDER: DIT "HUIS" WORDT BEWOOND

P1030718DSC03869

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P1030705P1030711

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 SPECIALE RIETEN BOTEN

We blijven hier wel een paar dagen staan, het is lekker rustig, het dorp en de zee dichtbij, met alweer heel veel surfers in het water, maar wel hogere golven, altijd leuk om naar te kijken.

Zondag is er een festival in het plaatsje Trujillo, wat hier een paar kilometer vandaan ligt.

Samen met Christa een Duitse vrouw, nemen we een taxi naar de stad. Als we daar aankomen staan er ongelooflijk veel stoelen langs de kant van de weg, maar er zit nog niemand op. Het blijkt dat het festival pas om 2 uur begint, we moeten dus nog een paar uur geduld hebben voordat het spektakel begint. Om de tijd te doden, brengen we een bezoek aan het centrum, waar mooi gerestaureerde huizen en kerken te bewonderen zijn.

DSC03891DSC03894 

DSC03904DSC03911

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als we terug komen bij de route waar het festival plaats vind, is het al een drukte van belang. We huren een paar stoelen en wachten het vol spanning af. Ondertussen is het heerlijk om naar de mensen om ons heen te kijken en wat er zoal gebeurd. Er wordt heel veel verkocht, zelfs kinderspeelgoed, maar natuurlijk ook eten en drinken, snoep en nootjes. Als dan eindelijk het spektakel begint, vallen wij bijna van onze stoel van verbazing, er is echt helemaal niets speciaals te zien. Het zijn mooi opgepoetste wagens waar de hoge heren en dames (Lions clubs) keurig zitten te zwaaien. Dan zijn er wat muziekkorpsen met de daarbij behorende majorettes, zelfs miss World 2015 van Peru doet aan de optocht mee en jawel hoor er zijn een paar praalwagens.

DSC03917DSC03935

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het vervelende is dat er tussen de optocht hele grote gaten vallen, zodat we soms wel een kwartier zitten te wachten tot het volgende onderdeel komt. Na ruim anderhalf uur houden we het voor gezien en verlaten we het feestgedruis. We moeten, door de drukte, lange tijd over het parcours lopen, het publiek verveelt zich duidelijk en begint te klappen als wij voorbij lopen. Nou dan moet ik van mijzelf ook maar een dansje maken, wat door het publiek met groot gejoel en applaus gewaardeerd wordt. Zo maken we er toch nog een leuke afsluiting van dit festijn. Gelukkig vinden we al snel een taxi en zijn we blij dat we terug zijn bij de camper.

DSC03957DSC03989

Maandag 28 september Mocupe S 6 59.239 W 79 37.606 (198 km)

Het is weer is weer de hoogste tijd dat we de motor starten en een stukje gaan rijden.

We hebben nu nog krap 5 weken voordat ons vliegtuig vertrekt naar Nederland. Dit keer zijn we sneller terug dan anders,dat komt omdat we onze kleindochter Britt hebben beloofd om op haar 10e verjaardag in Nederland te zijn. Britt doet het goed op school, ze hebben daar ook schooltuintjes waar ze erg enthousiast mee bezig is. Ze heeft dan ook aangeboden om onze tuin te gaan onderhouden, natuurlijk vinden wij dat prachtig en zijn benieuwd naar de resultaten.

We nemen afscheid van Peter en Christa en doen nog boodschappen in Trujillo, daarna rijden we over niet al te spannende wegen. In een klein vissersplaatsje willen we overnachten, maar het stinkt daar zo dat we maar snel zijn doorgereden.

Het is al 5 uur voor we stoppen voor de nacht, op een klein dorpsplein in Mocupe.

Dinsdag 29 september Negritos S 04 39.863 W 81 18.637 (383 km)

Vandaag gebeurt er niet zoveel, we rijden door een saai woestijnlandschap, langs verschillende kleine dorpjes. Als we door de wat grotere steden rijden, is het er meteen een gekkenhuis, overal scheuren tuk-tuks en als er maar een klein gaatje is wurmen ze zich erin. Het is hier echt oppassen geblazen, want vaak zitten ze zo dicht tegen de auto dat wij ze dan niet zien. Ondertussen hebben we natuurlijk wel wat ervaring en zijn we wel wat gewend, maar toch blijft het heel vermoeiend rijden.

DSC04002DSC04005

ERGENS ONDERWEG                                                                                                   ALTIJD OP ZOEK NAAR EEN GAATJE

Woensdag 30 september Zorritos S 03 40.407 W 80 39.791 (194 km)

Het zijn nog steeds niet de mooiste landschappen waar we doorrijden, maar we moeten er gewoon doorheen. Wel vinden we een mooi plaatsje aan het strand, wel een beetje jammer van het zwerfvuil wat overal verspreid ligt, maar goed dat is niet anders.

DSC04017P1030750

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 1 oktober Puerto Inca ECUADOR S 02 32.258 W 79 32.958 (238 km)

Rond tien uur staan we aan de grens, alles loopt heel soepel, de douaneambtenaren van Peru en Ecuador zitten gebroederlijk naast elkaar in een hok, je zou niet zeggen dat ze pas sinds 1998 een vredesakkoord hebben getekend. Onze paspoorten zijn binnen een paar minuten afgestempeld en die van Ecuador vullen de verzameling in ons paspoort, weer mooi aan.

Nu nog de douane voor de auto, ook dat gaat snel, maar als we bij de adouna van Ecuador komen gaat het toch wel wat anders. Het hok waar de ambtenaren zitten is geheel afgeschermd met donker glas, zodat je de werknemers niet ziet zitten. Er is een piep kleine ruimte op borsthoogte waar je doorheen moet praten van ongeveer 10x20 cm, je moet je dus telkens bukken als je wat tegen de beambte wil zeggen. Als de beambte jouw wat wil vragen tikt hij met een balpen op de afschermplaat en dan moet je met je oor naar het gat om te verstaan wat de goede man zegt. We worden verder heel correct geholpen, de ambtenaren zijn verder super vriendelijk en behulpzaam, het duurde alleen lang voordat alles in orde was. Als laatste moesten er nog 2 foto's van de Tierelier worden genomen en daarna mochten we dan eindelijk Ecuador inrijden, totale oponthoud 1,5 uur.

We hebben een visum voor 30 dagen, maar het is mogelijk om er ook een van 90 dagen te krijgen. Wij kozen voor de 30 dagen omdat we niet van plan zijn hier lang te blijven, pas als we weer uit Nederland komen gaan we het land heel rustig bekijken en hebben wel 90 dagen nodig.

In het eerste plaatsje pinnen we meteen US-dollars het betaalmiddel wat hier wordt gebruikt, de automaat doet gelukkig niet moeilijk, het is altijd prettig om de juiste valuta op zak te hebben.

We besluiten om de hoofdweg 25 op te rijden en dan via de kust naar het noorden te gaan. De weg is druk en zeker niet de moeite waard om te bezoeken, we overnachten in Puerto Inca op een plein waar het erg rumoerig is.

P1030756P1030757 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DIT BRUGDEEL WORDT DOOR DE VOORSTE AUTO GETROKKEN TERWIJL DE ACHTERSTE DUWT EN DUS CONSTANT ACHTERUIT RIJD!

Vrijdag 2 oktober Montanita S 01 49.230 W 80 45.349 (265 km)

We willen langs de kust naar het noorden rijden, we moeten dan door de drukke stad Guayaquil. Vlak voor de stad worden we door de politie aangehouden, we mogen de lange brug over de Rio Babahoyo niet oprijden. De heren proberen ons dat duidelijk te maken, wij begrijpen er niets van, er rijden tientallen vrachtwagens en bussen de brug op, waarom wij dan niet?? De mannen weten niet wat ze met ons aanmoeten en wij doen alsof we hartstikke gek zijn en niets begrijpen wat ze bedoelen. We pakken de Ipad erbij en laten zien waar we naartoe gaan en vragen hoe we dan moeten rijden, maar ook de politieagenten hebben geen idee. Teneinde raad beginnen ze met hun handje zwaaien dat we door mogen, nou dat laten we ons geen twee keer zeggen en weten niet hoe snel we de brug op moeten rijden. We hebben nog steeds geen idee wat die ambtenaren nu wilden, maar wij zijn zonder verdere problemen door de stad gegaan en geen politie hield ons meer aan.

Als we bij de kust aankomen zien we mooie brede zandstranden, het is jammer dat de zon niet schijnt, maar de temperatuur is heerlijk.

In het plaatsje Montanita slaan we ons kamp op voor de nacht, het is een aardig dorp, waar veel wordt gesurft en waar redelijk wat jonge toeristen rondhangen, kortom een gezellig relaxt sfeertje.

P1030762P1030765

Zaterdag 3 en zondag 4 oktober Salango S 01 35.987 W 80 51.186 (39 km)

We verlaten het gezellige dorp en rijden naar een hostel waar je ook kan kamperen. Hoog op de rotsen vinden we een grandioze plaats met een prachtig uitzicht op de Stille Oceaan. We hebben internet, stroom, douches en water tot onze beschikking. Stroom is nu wel hard nodig als we niet rijden, er is bijna geen zon en dan laden de batterijen niet voldoende op. We maken een flinke wandeling naar en over het strand, het dorp beneden is een klein vissersplaatsje, regelmatig varen er vissersboten uit, dat heeft altijd wel iets speciaals.

Op zondagochtend valt de stroom uit, maar we redden het net omdat de zon zo nu en dan een poosje schijnt, laden de batterijen zich voldoende op. We maken op het uitzichtpunt foto's van de vele pelikanen en fregatvogels die in grote aantallen over de rotsen vliegen, het is magnifiek schouwspel. Later op de middag maken we weer een mooie wandeling over het strand en drinken ergens op een terrasje een biertje.

DSC04197DSC04211

 

DSC04262P1030832

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We willen best nog een dagje blijven staan, we kunnen dan mooi de site bijwerken, maar ook vanmorgen is er geen stroom en daarbij ook geen internet, we besluiten om te vertrekken en verderop een camping op te zoeken die dit alles wel heeft.

 

Maandag 5 oktober Manta S 00 56.695 W 80 45.174 (116 km)

Uiteindelijk komen we uit in de grote plaats Manta, hier kunnen we rustig in de camper internetten en de site bijwerken.

ONDER: DE DOUCHECABINE

P1030845P1030855