• Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size
  • default color

6 dec. 2014 tot 31 jan. 2015

Schermafbeelding 2015-01-29 om 11.16.23

gereden route

Zaterdag 6 en zondag 7 december Pamplona

Pamplona ligt op een hoogte van 2300 meter, het is een wat drukker stadje, maar wel erg gezellig. We bezoeken het centrum waar veel kraampjes langs de kant van de weg staan die fruit en groente verkopen, we zien zelfs boerenkool op een van de kraampjes liggen.

We blijven een paar dagen in de stad hangen, doen de was en werken eindelijk de site weer eens bij. Verder maken we ons klaar voor de grensovergang naar Venezuela die hier 75 km vandaag ligt.

Maandag 8 t/m zaterdag 20 december Pamplona (N07 22.489 W72 38.552)

We blijven wat langer dan gepland in Pamplona, we hebben bouten en moeren nodig voor het achterwiel. Er zijn maar liefst 2 bouten helemaal afgebroken en van de andere 6 is geen schroefdraad meer over. Helaas zijn er in heel Colombia onze bouten en moeren niet te verkrijgen, dit omdat men hier niet het metrisch systeem aanhoud zoals wij in Europa handhaven. Er blijft ons niets anders over dan Simon de Wit bedrijfswagens te mailen en te vragen of hij ons deze bouten kan opsturen. Zoals gebruikelijk krijgen we meteen de volgende ochtend al bericht dat de bouten zijn besteld en dat ze de volgende dag worden verwacht en dan meteen naar Pamplona worden opgestuurd. Maar goed daar gaat natuurlijk een weekje duren, terwijl de Tierelier bij de “garage” staat en wij in een hotel moeten.

DSC01105DSC01108

 niet echt een "geweldig" hotel

De eerste 2 nachten brengen we in een wel wat erg basic hotel door, de bedden blijken nog in het plastic verpakt te zitten, waardoor het onderlaken steeds van het matras afschiet. We hebben geen raam maar een klein beetje licht via het plafond, de douche is heel even een beetje lauw, om daarna meteen ijskoud te worden, omdat de stoppen het niet aankunnen. Als dan ook nog blijkt dat we de buren horen toiletteren met de daarbij behorende geluiden, ze horen snurken en woordelijk kunnen verstaan en men ook nog om 7 uur begint met breken en timmeren is voor ons de maat vol. We nemen onze intrek in het Cariongo Plaza Hotel, hier is het zeker goed uit te houden, een grote kamer met uitzicht op de bergen en een mooie tuin en heel vriendelijk personeel.

P1010260P1010264

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

er wordt veel met de kinderen gedaan al weken voor het werkelijke kerstfeest.

In de 11 dagen dat we daar op ons pakketje wachten vervelen we ons geen moment, sterker nog we hebben het hartstikke druk. Elke ochtend na het ontbijt gaan we aan de studie en proberen we wat Spaans te leren, daarna gaan we eten en daarna een fikse wandeling door de stad, waar het regelmatig steil omhoog gaat. Vervolgens gaan we internetten en drinken een koffie ergens in de winkelstraat, waar we voor een 2 kopjes koffie 56 cent betalen, als we er wat lekkers bijnemen zijn we wel even 1,30 Euro kwijt.

P1010288P1010317

 elke dag ergens wat eten

P1010292P1010298

 elke dag een wandelingetje 

Als we ergens eten en een biertje bestellen, rent de ober naar een winkel koopt daar het bier en brengt ons dat, terwijl er zeker 40 gasten in het restaurant zitten en hij alleen bediend.

Ook proberen we kerstkaarten te versturen, maar in heel Pamplona geen postkantoor te vinden, die onze kaarten internationaal wil versturen. Wel zijn er bedrijfjes die het graag willen doen, maar dan moet je wel met je portemonnee open staan, want dat kost maar liefst 60 Euro per kaart en dat wordt ons toch een beetje te gortig.


P1010315P1010334

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Je merkt dat hier het katholicisme erg aanwezig is, de kerststalletjes staan in elke winkel, in elke straat of plein, soms al met het kindeke Jezus in de kribbe, met heel veel schaapjes  erom heen.

P1010339P1010341

 overal veel schaapjes in de kerststal                                                                           zwaar werk

Er wordt een bruiloft gehouden op het grasveld van het hotel, de dag voor het feest is men al begonnen met het opbouwen van de feesttent, tot 's avonds laat zijn ze hard aan het werk, de stoelen krijgen een mooie hoes met aan de rugzijde een grote strik, alles zit er erg mooi uit als de volgende dag als het feest begint. Groot is dan ook onze verbazing dat het hele feest slechts een uurtje of 3 duurt, na een lange rede van de ambtenaar wordt er dan eindelijk getrouwd. Daarna krijgen de gasten een glas champagne en wat te eten en een stukje van de bruidstaart en dan is het feest alweer afgelopen. Alleen de ouders, broers en zussen blijven nog even hangen en zetten feesthoedjes op en doen maskers voor, daarna is het ook voor hun afgelopen met de pret. Alles wordt weer afgebroken en netjes opgeborgen voor het volgende feest. Wij vonden het wel erg veel werk voor zo'n kort feest.

P1010332DSC01116

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op vrijdagmiddag arriveren, sneller dan verwacht, de bouten en zaterdag wordt alles weer gemonteerd, we besluiten nog een nachtje in het hotel te blijven omdat erop zondag geen verzekering is te verkrijgen bij de grens van Venezuela.

P1010351P1010353

 ook op zaterdag wordt er gewoon gewerkt.

 

Zondag 21 december Cucuta (N07 22.372 W72 39.042)

Na een hartelijk afscheid van Paola, de engels sprekende manager van het hotel, die we hierbij hartelijk bedanken voor al haar goede zorgen, verlaten we dan eindelijk Pamplona.

We dalen af naar 300 meter en dat is meteen te merken aan de temperatuur, de hitte komt ons tegemoet.

We doen boodschappen bij de Makro, ze hebben zelfs het huismerk ARO, we krijgen een dagpas en kunnen onze inkopen doen. Volgens de informatie die we hebben gekregen is er veel niet te verkrijgen in Venezuela. We slaan koffie, bier, wijn, toiletpapier en nog wat voedsel in en gaan daarna een plaatsje zoeken voor de nacht.

We hebben op de kaart een camping gevonden, volgens ons wel zo verstandig om daar heen te gaan, we zitten hier heel dicht bij de grens en het zou hier, volgens beschrijvingen, een gevaarlijk gebied zijn.

Als we bij de camping aankomen, weet men van niets, als ik de Ipad erbij haal en laat zien dat het er echt staat, wil men dat we een taxi laten voorrijden om ons de weg te wijzen, terwijl we al voor de deur staan. Als we dan laten zien dat het echt in Villa Silvania is, worden we meegenomen naar de manager, die ons doodleuk verteld dat we hier kunnen overnachten voor 140 euro. We mogen dan wel gebruik maken van het zwembad, verder hebben we een parkeerplaats en verder niets. Natuurlijk trappen we daar niet in, waarna de prijs zakt naar 40 euro, maar ook dat is veel te prijzig en zo verlaten we de “camping” en zoeken een plaatsje vlakbij een winkelcentrum.

Het wordt wel een beetje een onrustige nacht, het blijkt dat we vlakbij een disco staan die duidelijk van zich laat horen tot 4 uur in de morgen.

Maandag 22 december San Antonio Venezuela (N07 47.828 W72 25.901)

We staan vroeg op vandaag, we willen vroeg bij de gens zijn, zodat we nog een behoorlijk stuk kunnen rijden en we het meest gevaarlijke gebied uit zijn.

Voordat we naar de grens rijden gaan we eerst tanken, wat eigenlijk wel een beetje vreemd is, als je bedenkt dat Venezuela heel veel olie heeft en de diesel daar erg goedkoop is. Maar er wordt in de grensstreken zoveel gesmokkeld, dat er geen liter diesel of benzine te verkrijgen is. Als we onze tank tot de nok toe hebben laten vullen, vraagt de pompbediende meer als dat op de pomp staat. We begrijpen eruit dat de diesel duurder is geworden en dat men de prijs nog niet heeft aangepast. We vinden het een raar verhaal en vragen aan andere mensen wat we moeten betalen, het blijkt gewoon de prijs die op de pomp vermeld staat. Ach het valt altijd te proberen toeristen extra geld uit de zak te kloppen, maar wij trappen daar niet zo snel meer in.

Bij de grens wisselen US $ 500 voor een prijs die 22 keer zo hoog is als de werkelijke koers. We snappen er niets van en gaan er vanuit dat de man een foutje gemaakt heeft, maar dat kunnen we ons eigenlijk niet voorstellen. Het is altijd wel een beetje spannend, want je kan natuurlijk altijd vals geld krijgen, tenslotte hebben we nog nooit Venezolaanse Bolivars in handen gehad. We krijgen stapels geld, maar liefst 680 briefjes van 100 en ze blijken later, tot onze opluchting, helemaal echt te zijn.

DSC01133DSC01136

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 de dollars waren zo geteld

In eerste instantie staan we bij de verkeerde grens, we moeten niet bij Cucuta zijn, maar bij San Antonio, wat 20 km naar het zuiden ligt. Colombia verlaten gaat redelijk snel en is binnen een uur gebeurd. Maar dan Venezuela in dat is wat lastiger zo blijkt, we moeten zoals gebruikelijk eerst naar de immigratie om onze paspoorten te laten stempelen. We moeten daarvoor de stad in met een taxibrommer. Als we daar aankomen staat er een enorme rij, we doen er maar liefst 2,5 uur over om onze paspoorten te laten stempelen. Terwijl ik in de rij blijf staan, sluit Paul ondertussen een verzekering af voor de Tierelier, als we dan uiteindelijk onze stempels hebben nemen we weer de mototaxi terug naar de grens, waar we de papieren voor de auto in orde moeten laten maken. Ook hier moeten we geduld hebben, na ruim een uur hebben we toch de nodige papieren in handen en denken we eindelijk klaar te zijn. Nee dus, we moeten met de Tierelier de stad in om een andere stempel te halen, bij de Policia de Transporte, wat vlakbij de immigratie moet zijn. Na enig zoeken vinden we het dan, maar er is heel weinig parkeerruimte en al helemaal niet voor onze truck. Als we dan eindelijk toch een plaatsje hebben gevonden, blijkt dat we weer van al de documenten kopieën van moeten laten maken en als dan ook nog blijkt dat we de verkeerde verzekering hebben afgesloten, alleen voor dit district, worden we toch wel een beetje moedeloos. Paul gaat erop uit om een andere verzekering af te sluiten en ik blijf achter bij de auto, na weer een uur komt Paul terug en krijgen we de laatste stempel, de ambtenaar neemt niet eens de moeite om naar de auto te kijken, waarom moeten we dan in godsnaam met de truck door die drukke smalle straten rijden, we snappen er niets van.

Om half vijf rijden we dan eindelijk San Antonio uit, gelukkig is er een militairenpost, net buiten de stad waar we veilig de nacht doorbrengen.

Dinsdag 23 december La Grita (N08 09.357 W71 59.868)

Via San Cristobal rijden we richting het Andes gebergte, hier ligt de Carretera Transandina, een oude weinig gebruikte weg dwars door de bergen. Nadat we het stedelijke gebied achter ons hebben gelaten, wordt het steeds stiller op de smalle bergwegen.

We rijden de hele dag om de gevaarlijke grensstreek zoveel mogelijk achter ons te laten.

In La Grita moeten we even zoeken voor een veilige overnachtingsplaats, maar vinden die uiteindelijk op een discoterrein, die gelukkig vandaag gesloten is.

DSC01141DSC01143

ergens onderweg                                                                                              overnachtingsplaats

Woensdag 24 december Santa Cruz de Mora (N08 39.695 W71 02.074)

Het gaat hoger en hoger de bergen in, de weg wordt, omdat hij zo weinig wordt gebruikt, slecht onderhouden. Veel gaten in de weg, bomen die er dwars overliggen en landverschuivingen komen we regelmatig tegen. Maar de uitzichten zijn spectaculair, het weer werkt ook erg mee, we hebben daardoor geweldig mooie uitzichten.

DSC01148DSC01160

smalle wegen                                                                                                  de kronkelweg waar we gereden hebben

Onderweg komen we door kleine bergdorpjes, waar de auto's in lange rijen, soms zijn ze zeker een kilometer lang, voor de benzinepomp staan te wachten, om hun tank vol te gooien. Hier ga je niet “even” tanken voor je naar je werk gaat, nee je moet daar echt een paar uur voor uitrekken. Het is eigenlijk te gek voor woorden, dat een land als Venezuela met zoveel olie, niet eens op een behoorlijke manier brandstof aan zijn eigen inwoners kan leveren.

DSC01174DSC01185

 Paul moest vandaag een paard van de weg afhalen.                                             gewoon een heel mooie route

We overnachten naast een restaurant, waar de eigenaren ook wonen.

Donderdag 25 december San Rafael de Tabay (N08 47.932 W70 25.777)

Ook eerste kerstdag brengen we rijdend door dit prachtige natuurlandschap, in de stad Merida willen we met de grootste kabelbaan van de wereld. Maar helaas deze is al ruim drie jaar in renovatie en zo te zien komt daar voorlopig geen verandering in. Ook het toeristenbureau is vandaag gesloten en zo rijden we maar weer snel de drukke stad uit. Even buiten Merida zien we een tankstation die diesel in voorrad heeft, hier net buiten de stad zijn geen lange wachtrijen. We tanken 100 liter en rekenen 3 cent af, de fooi aan de pompbediende is groter dan het bedrag dat we voor de diesel moeten betalen.

DSC01225DSC01227

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We slaan ons kamp op in een Pasado, wat een soort herberg is, we moeten wel een kamer nemen anders mogen we er niet overnachten. Ook deze kosten vallen erg mee, voor 5 euro hebben we kamer met TV en warme douche. Zo slapen we vannacht weer veilig, hoewel we gewoon in de camper slapen in ons eigen bed, wat we wel zo lekker vinden.

Vrijdag 26 t/m zondag 28 december Laguna de Mucubaji (N08 47.932 W70 49.566)

Laguna de Mucubaji, ligt op 3.600 meter hoogte en heeft een paar mooie gletsjermeren. Omdat het hier zo mooi is, blijven we 3 nachten in het natuurpark staan. Ondanks we al een paar weken op meer dan 2.000 meter hoogte verblijven, hebben we toch beide een beetje last van hoogteziekte, in de vorm van hoofdpijn en we zijn na een korte wandeling al snel buiten adem. De tweede dag van ons verblijf maken we een wandeling van 8 km naar de Laguna Negro, heen gaat het bergafwaarts, waar we geen problemen mee hebben. Op de terugweg moeten we dus omhoog en dat is door de hoogte wel een beetje vermoeiend, regelmatig moet ik stoppen omdat ik weer op adem moet komen. Maar ondanks het zuurstof tekort was het een wandeling die zeker de moeite waard was.

DSC01202DSC01210

 

DSC01221DSC01229 

DSC01252DSC01258 

DSC01306DSC01318

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maandag 29 december La Mesitas (N09 04.737 W70 25.777)

We verlaten het mooie natuurpark en dalen af naar 1600 meter. We willen naar het Parue National Sierra De La Culata. We komen steeds hoger in de bergen, de weg is soms zo steil dat we in de 1e versnelling moeten om naar boven te komen. De weg is ondertussen ook erg slecht geworden, er is geen asfalt meer en de “weg” zit zo vol met gaten dat je ze niet kan ontwijken. Als we dan eindelijk boven zijn, hebben we de hoogte van bijna 3.800 meter bereikt, het natuurpark is een mooi uitzicht maar verder ligt het er verlaten bij. Door de slechte weg vergeten we gewoon te stoppen om foto's te maken, we zijn alleen maar bezig om de auto op de weg te houden. Als we dan eindelijk weer asfalt onder de wielen hebben laten we allebei een zucht van verlichting en zijn blij dat we heelhuids beneden zijn gekomen.

We vinden een veilige overnachtingsplaats bij een particulier, ook deze mensen doen niet moeilijk en vinden het geweldig dat je hun land bezoekt en vinden het leuk als je op hun erf overnacht.

DSC01335DSC01330

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag 30 december Carora (N10 07.851 W70 02.545)

Vandaag was het een bewolkte en regenachtige dag, regelmatig rijden we door de mist en dan zijn er geen mooie uitzichten en wordt de wereld wel erg klein. Langzaam dalen we af, ook vandaag moeten we door een zandbak rijden, maar het is lang niet zo erg als gister. Zo verlaten we het mooie Andes gebergte, de tocht was, ondanks de soms slechte wegen, meer dan de moeite waard, we hebben ervan genoten.

DSC01343DSC01350

 

Vlakbij Carora komen we op een drukke vierbaans weg en weg is de rust, het mooie landschap en het rustige rijden.

DSC01357DSC01363

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We overnachten bij een tankstation die de hele nacht open is, het restaurant waar we eten houdt vannacht een oogje in het zeil.

Woensdag 31 december en donderdag 1 januari Barquisimeto (N10 01.449 W69 27.826)

We hebben nieuwe batterijen nodig voor het woongedeelte, deze zijn nu ruim 3 jaar oud en de onderspanning is elke keer erg laag waardoor de koelkast niet meer werkt.

Hier in de stad zit een Mercedes garage, die ons misschien verder kan helpen, maar helaas is deze al gesloten, we zullen geduld moeten hebben tot na nieuwjaar.

We rijden naar een supermarkt, maar daar is het zo gigantisch druk, de mensen staan al in de rij voor de kassa bij de ingang, de rij slingert vervolgens door de hele winkel, daar beginnen we niet aan. Snel verlaten we dit gekkenhuis en doen het maar zonder wijn en iets lekkers deze jaarwisseling.

Nu nog een veilige overnachtingsplaats zien te vinden, maar ook dat zit ons niet mee, alles is gesloten en achter hekken met dikke sloten erop. Eindelijk het is al vijf uur zien we een restaurant, maar ook dat is gesloten maar de hekken staan open. Brutaal stap ik naar binnen en vraag of we op het erf de nacht mogen doorbrengen, het blijkt geen probleem en zo rijden we dan eindelijk een veilige overnachtingsplaats op.

Het blijken verschrikkelijk aardige mensen, de twee dagen die we daar blijven worden we met kop en kont volgestopt met eten en drinken.

P1010443P1010444

de dochters Mira en Gloria                                                                                Mr. Alberto en Mss. Gloria

De jaarwisseling verloopt rustig maar toch weer apart, even voor 12 uur zet de dochter, Gloria, haar autoradio op een behoorlijk volume, het hele gezin komt naar buiten en wacht tot het aftellen begint. Ook wij moeten erbij komen staan en zo wachten we samen het nieuwe jaar af. De dochters zijn emotioneel en moeten een beetje huilen, als het dan twaalf uur is wordt iedereen omhelst, ook wij natuurlijk. We worden binnen uitgenodigd om iets te drinken en te eten, zo zitten we dan in een Venezuleens huishouden nieuwjaar te vieren. De moeder tokkelt een liedje op haar gitaar, terwijl de dochters in de keuken wat te eten klaarmaken.

P1010442P1010441

Mss. Gloria speelt speciaal voor ons op haar gitaar                                               proost op het nieuwe jaar!!

De volgende dag proberen ze ons te helpen met het vinden van batterijen, de vriend van Gloria, Manuel, spreekt engels en doet heel veel moeite om ons te helpen, maar omdat alles gesloten is komt ook hij niet verder.

We mogen nog een dagje, of nog langer als we willen blijven staan, maar morgen gaan we naar de Mercedes garage en zien dan wel weer verder.

Vrijdag 2 januari Churuguara (N10 48.214 W69 32.184)

We nemen afscheid van de familie, die twee dagen zo ontzettend gastvrij voor ons geweest zijn. We krijgen op ons hart gedrukt als het niet lukt bij de Mercedes dat we altijd terug mogen komen en op hun erf mogen staan.

Maar ook vandaag blijkt alles nog gesloten, dat zal wel zo blijven tot na drie koningen.

Bij een fastfood keten vinden we internet en zo zoeken we naar een adres die batterijen verkoopt, we vinden er een in Caracas de hoofdstad van Venezuela, we besluiten om ze daar te halen, over een week of twee rijden we daar bijna langs. Zolang houden de batterijen het nog wel uit.

We verlaten de drukke stad Barquisimeto, wat we beide niet heel erg vinden, de stad heeft ons verder niets te bieden.

Laat in de middag vinden we een plaatsje voor de nacht bij een politiepost, die de hele nacht bemand is.

Zaterdag 3 januari Coro (N11 23.538 W69 39.829)

De stad Coro heeft ons niet zoveel te bieden, we proberen de was naar de wasserij te brengen, maar ook deze zijn gewoon gesloten. We doen boodschappen in een supermarkt waar dit keer geen lange rijen wachtende buiten om naar binnen te komen, of binnen bij de kassa staan.

Vlak buiten de stad ligt het kleine Park National Medanos de Coro, het zijn zandduinen, waar de wind elke dag weer een andere vorm aan de duinen geeft. Het doet ons een beetje aan de klimduin in Schoorl denken. We lopen er even doorheen, maar eigenlijk is het veel te warm, om dit te doen. Na een uurtje wandelen houden we het dan ook voor gezien en rijden naar het schiereiland Paraguana. Op het noordelijkste puntje van Venezuela, bij het plaatsje Cabo San Roman, vlak naast de vuurtoren, vinden we een mooi plaatsje direct aan zee.

DSC01388DSC01390

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als het donker is zien we de lichten van Aruba, zo dichtbij zijn we bij dit eiland.

DSC01393

Zondag 4 en maandag 5 januari Cabo San Roman (N12 11.408 W69 59.939)

We maken een lange wandeling langs de kust naar een schip wat daar zeker 10 jaar geleden gestrand is. Het schip is ondertussen al in tweeën gebroken en zal hier wel voor eeuwig blijven liggen.

DSC01450DSC01457

 

 

 

 

 

We bezoeken de vuurtoren en mogen daar gratis in, terwijl iedereen gewoon moet betalen, het zal niet veel geweest zijn, maar toch vinden we dit altijd een beetje moeilijk, we betalen liever gewoon zoals iedereen moet doen.

 

P1010446P1010456

 hele familie samen met ons op de foto                                                                eenzaam op het strand

P1010489P1010531

Dinsdag 6 januari Adicora (N11 56.074 W69 48.444)

Na nog een strandwandeling starten we de motor pas laat in de middag en rijden weer richting het vaste land. In het plaatsje Adicora, waar veel toeristen zijn, die allemaal het kitesurfen onder de knie proberen te krijgen. Hier vinden we op het strand een plaatsje voor de nacht.

P1010647P1010473

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Woensdag 7 januari Tibana (N10 54.985 W68 22.808)

We rijden in Coro weer langs de wasserette maar ook vandaag is hij nog gesloten, we besluiten er niet langer op te wachten. Als we weer langs dezelfde supermarkt rijden, waar we zaterdag boodschappen hebben gedaan, staan er buiten ellen lange rijen mensen te wachten om naar binnen te kunnen, de politie staat erbij met knuppels om alles in het gareel te houden. Er is vast weer een buitenlands product gearriveerd wat erg gewild is, je kan er dan na uren wachten een gereduceerd aantal van kopen. Wij moeten er niet aan denken om zolang in de brandende zon te staan wachten voor je alleen al naar binnen mag, laat staan de rijen die er dan nog bij de kassa staan.

Even buiten Coro scoren we nog diesel, ook al hebben we dat nog niet echt nodig. Diesel is dan wel heel erg goedkoop, maar het is zeker niet bij elke pomp te verkrijgen, zodra we een pomp zien waar geen lange rijen wachtenden voor staan en die ook nog eens diesel heeft, gooien wij de tank tot de nok toe vol.

Ergens in een dorpje is een jongeman van mening dat wij zijn brommer hebben aangereden en wil duidelijk geld zien, wij zijn ons van geen kwaad bewust en zijn dan ook niet van plan om te betalen. Het blijkt een agressief jongetje te zijn, hij blijft ons hardnekkig volgen met zijn brommer, bij een topes (verkeersdrempel) weet hij ons in te halen en zich om een bocht te verschansen om ons te bekogelen met stenen. Het is een heel vervelende situatie, we raken hem geruime tijd gewoon niet kwijt, elke keer probeert hij ons in te halen om ons vervolgens weer met stenen te bekogelen. Bij elke topes is het weer raak en als Paul hem wil beletten om ons in te halen, door hem te snijden krijgen we de laatste steen tegen de auto aangegooid. Als we hem dan eindelijk kwijt zijn, blijven we geruime tijd hard doorrijden, bang dat hij toch weer achter ons aanzit.

Aangezien we op deze weg maar een kant opkunnen, weet de jongen beslist waar we vannacht eventueel ons kamp opslaan. Het is dus zaak om veilig achter hekken of in ieder geval ergens te staan waar we ons veilig voelen.

In het plaatsje Chichiriviche kunnen we bij een politiepost overnachten, maar staan gewoon midden op de weg, daar hebben we vannacht dus geen zin in, ook elders in het dorp is er geen enkele mogelijkheid om te overnachten, zelfs de hotels zitten allemaal vol.

We rijden het dorp weer uit en vinden een mooi plaatsje bij een restaurant, ondertussen zijn we alweer op de hoofdweg en zal de jongen ons niet zo snel vinden.

Dit was een heel vervelende ervaring, die ons twee fikse deuken in de auto bezorgde en ons toch even een heel andere kijk op sommige inwoners van Venezuela geven. Er is in Venezuela heel veel armoede en er is voorlopig geen uitzicht op verbetering. Als wij dan met onze Tierelier ergens een dorp in rijden, zien sommige mensen meteen dollar tekens in hun ogen verschijnen en proberen ons, op verschillende manieren, geld uit de zak te kloppen. Aan de andere kant vinden de inwoners het ook weer geweldig dat we hun land bezoeken, er zijn maar heel weinig buitenlanders die Venezuela vanwege de criminaliteit durven te bezoeken. Voor deze mensen niets dan lof, ze doen er alles aan om je te helpen en je een goed gevoel over Venezuela te geven.

Donderdag 8 januari Agua Salobre (N10 51.356 W68 14.872)

Na een rustige nacht, vertrekken we richting het NP Morrocoy, daar laten we ons met een boot overzetten naar het eilandje Playa Norte. Hier is het paradijs van snorkelen en een prachtig wit tropisch zandstrand. We blijven daar de hele verdere dag, jammer genoeg is het nog steeds vakantietijd en scheuren de motorboten vlak langs het eiland langs. De vissen hebben zich verstopt voor dit motorgeweld, ook wij vinden dit wat minder en zo zitten we onze tijd uit tot we eindelijk weer door de boot worden opgehaald.

P1010535P1010542

 

We overnachten op de parkeerplaats van het haventje.

Vrijdag 9 en zaterdag 10 januari Taracas (N10 43.104 W68 18.587)

Het wordt nu toch echt tijd dat de was gedaan wordt, we besluiten om naar een Posado (herberg) te gaan en daar te kijken of we kunnen wassen. De Posado is helemaal vol, maar we mogen, tegen betaling, op de parkeerplaats staan om te overnachten. In het plaatsje Taracas is een wasserette en we worden daar naartoe gebracht door de eigenaresse. We dumpen de was tussen enorme hoeveelheden wasgoed, we hebben geen idee hoe men dit uit elkaar houd, maar goed we gaan er maar vanuit dat dat goed komt. Morgenmiddag is het allemaal weer schoon zo wordt ons beloofd, tot die tijd vermaken wij ons in het zwembad en maken een strandwandeling.

P1010545P1010546

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende dag is inderdaad de was klaar en blijkt alles gewoon aanwezig.

Zondag 11 januari Maracay (N10 16.315 W67 35.040)

Vandaag staat het Henry Pottier NP op het program, het is een doodlopende smalle en soms zeer steile weg met aan het einde playa Grande. Regelmatig wordt de weg zo smal dat het tegemoet komende verkeer achteruit moet om ons door te laten.

Langs de weg groeien enorm hoge bamboebomen, zijn er diverse watervallen en heel veel water, niet alleen in de vorm van riviertjes maar ook uit de lucht. Het regent dus en niet zo'n klein beetje ook, de weg wordt er niet beter op, we besluiten dan ook om niet verder te rijden en draaien om zodra het mogelijk is.

DSC01476DSC01478

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In het plaatsje Maracay vinden we bij een bewaakt benzinestation een plaatsje voor de nacht.

Maandag 12 januari Higuerote (N10 26.675 W66 06.854)

Caracas is de hoofdstad van Venezuela, eigenlijk willen we hier helemaal niet zijn, er heerst hier een enorme criminaliteit en ben je je leven niet zeker. Maar toch moeten we in een van de buitenwijken zijn, daar is de batterijenman die, volgens zijn website, veel batterijen in voorraad heeft. Dankzij onze ipad rijden we er zo naartoe, zonder maar een keer verkeerd te rijden, wat toch wel heel bijzonder is in deze wirwar van straten. Maar helaas de batterijenman verkoopt geen batterijen en weet ook niet waar we ze wel kunnen krijgen, zo rijden we de stad maar weer uit zonder nieuwe batterijen.

We zullen het moeten doen met de oude tot Brazilië, we hebben 's avonds gewoon licht, de koelkast doet het tot ver in de avond maar dan stopt hij, door water overdag te bevriezen blijft hij de hele nacht gewoon op temperatuur.

We rijden de drukke stad weer uit en trekken verder langs de kust.

We overnachten bij de reddingsbrigade, waar we weer een veilige plaats vinden voor de nacht.

Dinsdag 13 januari Boca de Uchire (N10 03.675 W65 19.109)

Vandaag gebeurd er niet zoveel, we drinken thee langs het strand en zouden hier wel de nacht willen doorbrengen, het is heerlijk stil en bijzonder mooi. Maar toch durven we het niet aan, we worden te veel gewaarschuwd dat het 's nachts veel te gevaarlijk is op onbewaakte plaatsen. Zo verhuizen we maar weer voor de nacht naar een restaurant die 's nachts onbewaakt maar wel achter gesloten hekken is.

DSC01486DSC01487

Woensdag 14 januari Playa Colorada (N10 15.259 W64 27.307)

Een heerlijke stranddag vandaag, we zwemmen en genieten van een dagje rust, we kunnen hier direct langs het strand de nacht doorbrengen, zo is ons verzekerd. Maar tegen de avond komt er een gezin op ons af en vertelt ons dat we hier niet moeten overnachten, het zou veel te gevaarlijk zijn. Ja waar kunnen we nu nog naar toe, om zomaar te gaan rijden terwijl het al donker wordt daar hebben we ook geen zin in. Gelukkig bied een politiepost uitkomst en mogen we naast zijn kantoor de nacht doorbrengen. Jammer dat het juist precies naast een topes is, waar de hele nacht vrachtwagens remmen en weer optrekken en onze camper volblazen met uitlaatgassen, maar goed veiligheid gaat voor alles.

DSC01558DSC01588

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

grote gaten in de weg                                                                                      busje is echt wel vol

Donderdag 15 en vrijdag 16 januari El Guamache (N10 38.029 W64 05.148)

Het doel is vandaag het schiereiland Araya, maar voor dat we daar heen gaan moeten we eerst boodschappen doen. In het plaatsje Cumana staan er weer lange rijen wachtenden voor de supermarkt, de mercado municipal bied uitkomst. Het is een markt waar de kooplieden hun waar vanuit een kruiwagen verkopen, er is heel veel vis, die een beetje koel wordt gehouden door er wat water over te gooien. Daarnaast wordt er veel groente en fruit verhandeld, het is een echte heerlijke lokale markt. We kopen groente en fruit, vlees en kip halen we maar bij de slager uit de koeling, hier durven we dat niet te kopen, je weet maar nooit hoelang het al op die kruiwagen in de zon heeft gelegen.

P1010556

P1010564

 

P1010568P1010566

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het schiereiland, is heel dun bevolkt, er zijn wat vissersdorpen maar verder is er bijna geen mens te bekennen. Laat in de middag vinden we een mooi plaatsje voor de nacht vlak langs het strand, het enige wat we horen is de branding van de zee.

DSC01516DSC01554

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende dag rijden we helemaal naar het uiterste puntje van het schiereiland, in het gelijknamige plaatsje Alaya is het gezellig druk, maar ook hier rijen wachtenden mensen bij de supermarkt. We rijden via de zuidkant verder langs de kust, maar dan houdt de weg op en rijden we via een prachtig nieuwe weg dwars door het binnenland, weer naar de andere kant. Zo komen we uit op dezelfde plaats als waar we vanochtend stonden, wat zeker niet verkeerd is.

Zaterdag 17 en zondag 18 januari Playa Puy Puy (N10 42.033 W62 58.168)

We verlaten het schiereiland Araya en rijden meteen naar het aan de andere kant gelegen schiereiland Paria, hier moeten de mooiste stranden van Venezuela zijn. Ook wordt er cacao verbouwd, overal langs de kant, of zelfs op de weg, liggen er cacaobonen te drogen.

P1010587P1010591

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We komen uit in playa Puy Puy, wat inderdaad een mooi zandstrand is met palmbomen. Hier blijven een paar dagen staan en genieten van zee en zon.

Maandag 19 januari Caripe (N10 10.308 W63 33.260)

Vandaag verlaten we de kust en trekken het binnenland in. Maar voor we het schiereiland verlaten kopen we eerst nog wat lekkere chocolade in een klein winkeltje.

P1010596P1010598

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Laat in de middag komen we aan bij de grotten van Del Guacharo, waar we op de parkeerplaats de nacht doorbrengen.

Dinsdag 20 januari Morichal (N09 15.574 W62 55.590)

Als eerste bezoeken we de grotten, samen met een gids lopen we de pikdonkere grotten in. Het is er een hels kabaal, de vogels die hier leven maken dat lawaai en ze vliegen vlak boven onze hoofden. Verder zien we heel veel grotspinnen, ratten en een heuse schorpioen, het is dan ook niet verstandig om onze handen op de rotsen neer te leggen, als we door nauwe gangetjes moeten. De grot is schitterend, hoewel de gids geen woord engels spreekt, wijst hij met zijn zaklantaarn op mooie formaties die de stalagmieten en stalactieten in vele jaren hebben gemaakt.

P1010618P1010634

 

Tegen de middag rijden we weer verder, in het stadje Maturin proberen we wat inkopen te doen, er zijn dit keer geen lange rijen wachtenden, wat wel te verklaren is als we de winkel in lopen. Alle schappen zijn bijna helemaal leeg, op maizena en ketchup na dat staat in lange rijen op de planken.

Laat in de middag komen we uit bij een “restaurant” waar we een heerlijke maispannenkoek eten met kaas, maar je wil echt niet weten hoe de keuken eruit ziet, brr zo smerig. De mensen maakt het blijkbaar niet uit hoe ze leven, ook al is dat in een soort varkensstal De eigenaar verteld ons dat hij zich nergens druk om maakt en geen stress wil, nou dat is te zien als we om ons heen kijken, alles is verwaarloosd en verschrikkelijk vuil. Alleen zijn vrouw is druk aan het werk in de “keuken”, want het restaurant moet natuurlijk wel iets te bieden hebben.

We mogen naast het restaurant de nacht doorbrengen, wat wel weer zo veilig is.

Woensdag 21 januari Guasipati (N07 42.537 W61 57.761)

Net voor het stadje San Felix nemen we de pont over de rivier Orinoco. We moeten onze Tierelier zo dicht langs andere auto's parkeren dat we zelf niet meer kunnen uitstappen, zodat er nog 2 auto's extra op de pont meekunnen.

DSC01572DSC01579

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aan de overkant bevind zich een markt, waar we groente en fruit kunnen kopen, maar geen koffie en boter, want dat blijkt in Venezuela erg schaars te zijn.

We slaan ons kamp op voor de nacht bij een restaurant, wat er toch een ietsje beter uitziet dan dat van gister.

Donderdag 22 januari Monumento Al Soldado Pionero (N05 52.646 W61 27.501)

Een echte rijdag vandaag er gebeurd niet zo veel. Alleen in het laatste dorpje waar we doorheen rijden zien we een wasserette, maar toch maken we er geen gebruik van. Het is er namelijk zo vuil in het dorp, overal langs de weg ligt vuilnis, met de daarbijbehorende stank, daarbij is de weg helemaal verdwenen en rijd je door een stofbak van gravel. Het hele dorp is gewoon grauw van de stof, hier willen we niet een paar uur doorbrengen om de was te doen, we weten niet hoe gauw we dit stinkend gat moeten verlaten.

Bij het Monumento Al Soldado Pionero, vinden we een mooi plaatsje, met prachtig uitzicht over het dal, het is zo stil dat we het aandurven om hier gewoon “vrij” de nacht door te brengen.

Vrijdag 23 en zondag 24 januari Kavanayen (N05 37.092 W61 46.436)

Van het asfalt gaan we over op gravel vandaag, we willen wat dieper het natuurpark La Gran Sabana in willen komen. Ruim 60 km rijden we over gravel, met grote gaten en veel wasbord, over smalle instabiele bruggetjes, waar we een schietgebedje doen, dat de brug ons houdt. Aan het eind van de weg is een dorpje waar indianen wonen, het valt ons op hoe schoon het hier is en hoe netjes de huizen eruit zien. De kinderen zien we in schooluniformen lopen, waar wij altijd weer blij van worden, zelfs hier in de middle of nowhere is er een school. Even buiten het dorp houdt de gravelroad op en moeten we zelf een weg zoeken en dat valt zeker niet mee. Regelmatig stappen we uit om te kijken hoe we het beste kunnen rijden, of omdat we gewoon niet verder kunnen omdat de weg gewoon te slecht is. We weten van andere overlanders, dat hier een kleine oase moet zijn, maar ga die maar eens zoeken in deze woestenij, zonder coordinaten. Na een paar kilometer geven we het op en kijken we of we ergens de nacht kunnen doorbrengen en zowaar we vinden de prachtige oase. Het is een kleine vijver, met een kleine waterval, we kunnen hier heerlijk zwemmen en hebben ook nog uitzicht op de tafelbergen, die veel verder liggen.

DSC01630DSC01636

 

DSC01655P1010650

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Drie nachten blijven we hier staan, we doen de was en genieten van het prachtige uitzicht en van de oorverdovende stilte!!

 

DSC01611DSC01625

DSC01642DSC01649

 

Maandag 25 januari troncal 10 richting Santa Elana (N04 52.909 W61 05.659)

Terug naar de bewoonde wereld maar weer, wel erg jammer, maar het weer wordt minder het regent een beetje en we moeten ook nog terug over de niet al te beste gravelweg.

DSC01665DSC01673

 

Zoals altijd zijn we weer blij als we asfalt onder de wielen hebben en zo rijden we verder langs de troncal 10, wat niet alleen een prachtige route is, met in de verte mooi formaties van verschillende tafelbergen. Maar ook de weg is in perfecte conditie, bijna zonder gaten, we halen zelfs de 80 km en dat is lang niet gebeurd.

Omdat we Santa Elena net niet halen, parkeren we de Tierelier op een heuvel met prachtig uitzicht op een dal, ook hier durven het aan om gewoon vrij te overnachten.

DSC01679DSC01685

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdag 26 januari tot....... Santa Elena (N04 35.399 W61 05.536)

In Santa Elena proberen we eerst weer eens koffie, kaas en boter te bemachtigen, onze voorraad is nu bijna op, maar ook hier is het niet te koop.

We weten een camping, Camp-Yakoo, met een zwembad maar wat nog belangrijker is, met snel internet, het is de hoogste tijd dat we wat van ons laten horen. Als we de mail openen blijkt dat verschillende mensen zich zorgen hebben gemaakt, we vinden dat erg vervelend, maar in heel Venezuela is het wat dat betreft slecht gesteld. Als er al internet was, was het zo traag dat we lang zaten te wachten voor er een gewoon tekstbericht was verstuurd, geen optie dus om de site bij te werken.

DSC01697DSC01695

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We blijven hier een paar dagen staan, tot de koffie echt op is en dan gaan we de grens over naar Brazilië, waar wel gewoon alles te koop is.